از در مطب كه رفتم تو، يهويی تموم كُرك و پَرم، بدون زدن هيچگونه واجبی و كِرم موبَری ريخت وسط سالن و همه‌ی وجودم بدون هيچگونه ماده‌ی افزدونی، اپيلاسيون شد. ساعت ده و نيم شب بود و اون موقع، توی مطب نزديك به بيست نفر آدم خسته نشسته بودن تا ويزيت بشن. مطب بزرگ بود و دور تا دور و يكی در ميون زنی كنار مردی نشسته بود و وقتی كه من وارد شدم يهويی همه‌ی نگاه‌ها اومد و ريخت روی تن و بدنم. يه ميز وسط سالن بود و چند تا مجله‌ی قديمی و يه سری كاتالوگِ‌ دارو و قرص و شكم‌بند و گن روش ريخته شده بود. يه دستگاه شيك ديجيتال آبسرد كن، بغل در اطاق دكتر و دو سه تا گلدون و يه كتابخونه كه پُر از كتاب‌های لاتين بود هم طرف ديگه‌‌ی سالن بود. منشی دكتر نمی‌دونم كدوم گوری بود و منهم به هوای اينكه الان مياد چند ثانيه‌‌ی ديگه مياد، عينهو درخت عرعر همينجوری سيخ جلوی ميزش واستاده بودم تا خلاصه بعد از ده دقيقه سر و كله‌ش پيدا شد. اسم و فاميلم رو گفتم و توی سررسيد 88 و صفحه‌ی شنبه 12 ارديبهشت، جلوی اسمم يه تيك زد و گفت، شما ده تومن لطف كنيد.

وقتی نشستم روی صندلی چرم قهوه‌ی، نفسی براحتی كشيدم چون انگاری از زير فشار نگاه جماعت خلاص شدم. حس می‌كردم تا اون موقع، همه دارن من رو نگاه می‌كنند و خب حس‌م اشتباه هم نبود چون مريض بعدی كه از در اومد تو، باز نگاه جماعت رفت روی تن و بدن اون مادر مُرده. حالا ديگه اون بيست نفر به اضافه‌ی من، داشتيم مريضی رو كه بنظر آدم ساده و شهرستانی ميومد و دو كيلو و نيم، گِلی رو كه به ته كفشش چسبيده بود بعنوان سوغاتی آورد بود وسط مطب رو نگاه می‌كرديم. بيرون كه نه بارونی بود و نه گلی، من نمی‌دونم اين بابا با چه ماده و چسبی اون همه گل خشك‌شده رو به كفشش چسبونده بود كه تونسته بود اونها رو از ولايت تا خيابون اميرآباد تهران بياره. كـ.ـو.ن اون بنده خدا هم كه روی صندلی مطب آروم گرفت نگاه 21 مريض قبلی از روی اون هم برداشته شد و دوباره توی تموم سالن پخش و پلا شد. نمی‌دونم چه رمز و رازی بود ميون باسن مبارك مريض‌ها كه وقتی به صندلی‌های چرم قهوه‌ی می‌رسيد، نگاه‌های اِسكن‌كننده‌ی بيمارانی كه هر كدوم نزديك به 4-5 ساعت توی مطب نشسته بودند، از روی اون مريض برداشته ميشد و ول ميشد توی اطاق انتظار.

تلويزيون روی كانال 3 بود و داشت تبليغات بانك‌ها رو نشون ميداد. يا من خيلی خوش‌شانس بودم يا مُنشی فوتبال‌دوست كه البته بعداً فهميدم ظاهراً من خوش‌شانس بودم كه تلويزيون خيلی اتفاقی روی كانال سه بود. رفتم ته مطب و درست روبروی تلويزيون و كنار در توالت نشستم تا بتونم راحت‌تر تلويزيون رو ببينم. دوربين، رضا جاودانی رو نشون داد و اونهم يه سری اطلاعات در رابطه با بازيهای انجام شده و وضعيت رئال مادريد و بارسلونا داد. از صبح درد زايمون گرفته بودم كه با توجه به وقت دكتر، چه جوری بازی رو ببينم. بارسلونا امسال فوق‌العاده بازی كرده و اگه می‌تونست اين بازی رو هم ببره ديگه مطمئن ميشد كه اول ميشه. تصوير تلويزيون چندان شفاف و واضح نبود. احتمالاً آنتن هوايی نداشت. من اگه جای دكتر بودم و اين درآمد و اين مطب و اين همه مريض داشتم اگه مثل هواپيمايی امارات، برای هر مريض يه مانيتور جلوش نمی‌ذاشتم حداقل يه تلويزيون 40، 50 اينچی به ديوار آويزون می‌كردم تا برنامه‌های تلويزيون بتونه گذر ساعت‌های تلف شده مريض‌ها رو سريعتر كنه.

سانتر از جناح راستِ خط دفاعی بارسلونا و يه هِد محكم و گل برای رئال. ای تُف به روت مادر فاكر. سوت ادامه‌ی بازی دقيقاً همزمان شد با گوزی كه پيرمردی كه چند دقيقه‌ی پيش رفته بود توی توالت. نه صدای سوت داور و نه صدای گوز پيرمرد رو بقيه‌ی مريض‌ها شنيدند. منهم متوجه‌‌‌ی سوت داور نشدم و وقتی هانری بازی رو شروع كرد حدس زدم كه خب حتماً داور سوت زده و دستور شروع بازی رو داده ولی صدای گوز پيرمرد چيزی نبود كه بتونم منكرش بشم. هيچ وقت نتونستم بفهمم صدای گوز، با بالا رفتن سن، رابطه مستقيم داره يا معكوس. چند دقيقه‌ی نگذشته بود كه بارسلون گل مساوی رو زد تا ساعت يازده شب، خنده بشينه روی لب‌هام. پيرمرده رو ديگه يادم رفته بود كه بعد از گل دوم بارسلون از توالت اومد بيرون. كت‌ش خيس شده بود. بنظرم اون قبل از اينكه بياد پيش متخصص ارتوپد بايد می‌رفت پيش يه دكتر اورولوژ و سيستم گوارشی‌ و مسير معده و روده و مثانه‌ش رو معالجه می‌كرد. از در توالت هم كه اومد بيرون، مستقيم زل زد توی چشم‌های من، جوری كه انگار با اون نگاش داشت می‌گفت، اگه بفهمم به كسی گفتی كه صدای گوزيدن من رو شنوفتی می‌كشمت! تو دلم گفتم من غلط كنم به كسی بگم. بقول مادر بزرگم، بادی بود و راهی داشت آيا به شما كاری داشت؟!

همونجوری كه بواسطه‌ی برخورد بدِ دكترها بارها رخت و لباس‌شون رو جلوی آفتاب آويزون كرديم بايد اعتراف كنم اون موقع شب و با اين همه مريض، برخورد دكتر فوق‌‌العاده خوب و محترمانه بود . پرونده‌ام رو خوند. پيرهنم رو از تنم درآوردم و دكتر جای عمل رو ديد. از كرختی انگشت‌ها و شرايط عضلات دستم پرسيد. نزديك به دو ماهه كه دستم رو عمل كردم و طبق نظر دكتر چون برگشت عصب خيلی زمانبره بايستی نـُه ماه صبر كنم تا اثرات عمل مشخص بشه. در حال حاضر كرختی دستم خيلی كمتر و كمرنگ شده حس می‌كنم الان بهتر هم می‌تونم يه سری كارهايی رو كه قبل از عمل انجام‌ش ممكن نبود رو انجام بدم. هنوز نبايد به دستم هيچ فشاری وارد كنم و تمام تمرين‌های ورزشی مربوط به دست، بايد سه ماه بعد از عمل انجام بشه. وقتی داشتم با دكتر صحبت می‌كردم بارسلون گل چهارم رو هم زد.

قرارمون با دكتر حدود هفت ماه ديگه شد. خداحافظی كردم و از اطاقش اومدم بيرون. ساعت دوازده و ربع بود و هنوز هم داشت مريض ميومد. پسر جوونی داشت با موبايل‌ش بازی می‌كرد. منشی باز هم پشت ميزش نبود. رَد گِل كف مطب نشون ميداد كه مرد ساده و شهرستانی رفته توالت. پيرمرده گوزو در حاليكه عكس‌های راديولوژی‌ از دستش افتاده بود روی زمين و سرش يه وری شده بود، روی صندلی خوابش برده بود و بارسلون هنوز داشت حمله می‌كرد.