نه زن و بچه‌ای دارم که نگران‌شون باشم، نکنه یه موقع برن توی خیابون و یهویی یه مادر به خطای سادیسمی، تیر و ترقه‌ای بندازه جلوی پاشون و نه دیگه مامانم دل و دماغ برپدن از روی بوته و آتیش و در کردن فشفشه و چلچله و شرکت در مراسم پُر شور قاشق‌زنی رو داره! بنابراین عصری در حالیکه صدای تیر و فشنگ میومد، مثل تموم آدم‌های بی‌خیالی که می‌تونند در لحظه، تموم اتفاقات بزرگ و کوچک عالم هستی رو دایورت کننند به قسمت‌های سوق‌الجیشی میان تنه‌شون، روی تخت دراز کشیدم و طبق عادت همشگی پتوی گلبافتی رو که یه ببر خشمگین هم روش نقش بسته و داره غرش می‌کنه رو تا خِرتِنا یعنی تا نزدیک دَم گلو و کنار لوزَتین قبلأ عمل شده، کشیدم روی سرم و تا نه شب خوابیدم که اگر نبود بازی پرسپولیس در باشگاه‌های آسیا چه بسا که گره میزدم قیلوله رو به خواب شبانه. حالا که این جماعت گوسفند، حرف حالی‌شون نیست پس بذار من بخوابم و اونها اونقدر تیر و ترقه در کنند تا اونجاشون جر بخوره.

در حالیکه چندی پیش، اول من و هفته‌ی بعدش هم کنفدراسیون فوتبال آسیا به فدراسیون معظم فوتبال ایران در رابطه با تبلیغات روی پیراهن‌های تیم‌های ملی، توضیح و تذکر داده بود، باز اینبار و در بازی مقابل با تیم ملی کنیا دیدیم که هم بر روی پیراهن تیم ملی فوتبال ایران تبلیغ شرکت سایپاست و هم پیراهن تیم ملی فوتبال کنیا مزین شده به لوگو و آرم کمپانی تولیدات لباس‌های ورزشی علی دایی، سرمربی تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران که همونجوری که خودتون مشاهده می‌کنید تریلی باید بیاد تا این القاب و عناوین رو با خودش بکشه.

در حالیکه در کشور تازه کشف شده‌ی مائومائوی آفریقا که البته مسئولان دانشگاه آزاد خبر از افتتاح یک واحد دانشگاهی در این کشور که تنها سه خانوار در آن زندگی می‌کنند داده‌اند، نیز بر روی لباس‌های تیم ملی کشورشون که از ساقه‌های گیاه بامبو و برگ‌های درخت عرعر وحشی و الیاف ریواس تهیه شده است نیز تبلیغ نمی‌کنند، در مملکت ما، ورزشکارانی که قرار بوده سفیران این کشور باشند دائماً یا لوگوی سایپا و یا تک ماکارون و زرین ماکارون رو می‌چسبونند به سینه‌ها‌شون و نود دقیقه در مقابل تماشاچی و دوربین‌های تلویزیونی طی طریق می‌کنند. ما ایرانی‌ها در محافل بین‌المللی، خیلی کم تابلو و انگشت‌نما هستیم باید هر بار هم یه چیزی مثل دسته‌بیل آویزون گردن‌مون کنیم تا بهونه و دستاویزی بدیم دست این کافرهای بی‌دین و از خدا بی‌خبر که اونقدر الاغ هستند که نمی‌دونند به بهای چُس‌مثقال پول می‌تونند پیراهن تیم ملی کشورشون رو بکنند محل تبلیغات شرکت فخیمه‌ی دراز ماکارون.

توضیح مهم اینکه ریخت و قیافه‌ی هر دو بازیکن، بصورت اورجینال همینجوری بوده که دارید می‌بینید. والله بخدا من عکس رو دستکاری نکردم! تلاش برای شناسایی این بازیکن ایرانی خوش قیافه کماکان ادامه داره.

دوباره مثل همیشه، روزهای آخر اسفند شد و بانک‌ها شلوغ شد. عابر بانک‌ها پول ندارند. سیستم شبکه‌ی شتاب خرابه. کارت‌خوان‌های مغازه‌ها، کار نمی‌کنه و در مقابل خرید و کشیدن کارت به شما یه بیلاخ تحویل میده. در حالیکه مسئولان بانک مرکزی خبر از چاپ اسکناس و چک پول‌های‌ مسافرتی به وفور و به مقدر و تعداد کافی می‌دهند ولی صف‌ها و مراجعات و درگیری‌های مشتری‌ها با باجه‌های بانک، چیز دیگه‌ای رو میگه.

اصلأ گور بابای اون شاه پدر سوخته و پدرش که باعث شدند مملکت ما هیچ وقت به دروازه‌های تمدن که چه عرض کنم به آبشخورها و آبریزگاه‌های تمدن هم نزدیک نشه ولی حداقل سی ساله که من و تو و او و ما و شما و ایشان، می‌دونیم که هر سال 29 اسفند تعطیل رسمی‌یه و بعد از اونهم که به مدت دو هفته‌ تموم اداره‌ها و سازمانها و نهادهای رسمی و نیمه رسمی تعطیل میشن و توی این مدت، مردم بیچاره به پول نیاز دارند. حالا اگه پول نداریم حداقل تراول چک در اختیارشون بذاریم. اگه اون رو هم نداریم، شبکه شتاب و کارت‌های اعتباری رو سر و سامون و بهاء و اعتبار بدیم. اگه اون رو هم نداریم، از اروپا و آمریکا که سالهاست شکل و شمایل گردش پول و اسکناس رو توی کشورهاشون عوض کردند الگوبرداری کنیم. اگه اون رو هم نداریم حداقل یه کمی مدیریت داشته باشیم تا این روزهای آخر سال رو جوری اداره کنیم تا صدای خلق‌الله به عرش الهی نرسه. اگه اون رو هم نداریم ... خب همینی میشه که پارسال و پیرارسال و پس پپرارسال و امسال و قطعاً سالهای سال دیگه و حالا حالاها شاهدش هستیم.