بنظرم اوج کنسرت امسال علیرضا عصار که من این شانس رو داشتم دیشب (شنبه) در آخرین سانس و اجرای اون حضور داشته باشم مربوط میشد به آقای "فیروز میثم‌لو" که جوری گیتار میزد که تموم رشته‌های عصبی آدم رو به بازی می‌گرفت و می‌تونست برات به قاعده‌ی بیش از دهسال خاطراتِ خوب و به یاد موندنی رو در آن واحد، حی و حاضر، زنده کنه و یه سری آدمهایی رو که برات روزگاری، عزیز دوردونه و نظر کرده بودند و تو بودی و دم مسیحایی اونها و حالا دیگه فقط تو موندی و یه سری خاطراتِ نخ‌نما شده‌ی رنگ و رو رفته که عینهو تار عنکبوت به کنج و سقف اطاق نمور و کاه گلی‌ت چسبیده رو عینهو عصای موسی تبدیل به یه موجود جاندار کنه و تو رو برگردونه توی بغل همونایی که خر بودی و دوست‌شون داشتی.

تابحال چیزی از فیروز میثم‌لو نشنیده بودم ولی دیشب جوری گیتار زد که اگه روی صندلی‌های بالکن نبودم اون وقت بهش می‌گفتم که پاداش چنین بازی با سیم و تار چه سرانجام خوشایندی براش به همراه خواهد داشت! ولی حیف دوستانی که قبول زحمت کرده بودند و بلیط برنامه رو تهیه کرده بودند خست بخارج داده بودند و هزار تومن بیشتر نداده بودند تا ما هم بسان آدم حسابی‌ها یه جای آبرومند سالن بشینیم نه اینکه ما رو ببرند بالای پشت‌بوم و توی ارتفاع بیست هزار پایی و دقیقاً پشتِ باسن بزرگ صدابرداری که بنا به گفته‌ی خودش اونقدر استرس داشت که اگر هم می‌خواست بشینه نمی‌تونست باسن مبارک رو روی صندلی بذاره و این شد که ما تا آخر کنسرت، چشم‌مون به صفحات بزرگ نصب شده در سالن وزارت کشور بود تا ریخت و قیافه‌ی گوگوری عصار رو که ماشالله، هر سال داره چاق‌تر از سال قبل میشه رو بطور نیمه مستقیم ببینیم. اگه می‌دونستم قراره بریم بالا پشت‌بوم وزارت کشور بشینیم و کنسرت رو تماشا کنیم، اولأ با خودم یه پشه‌بند و یه پیاله آب خنک می‌بردم تا بعد از اجرای برنامه، بخاطر دوری راه و بعد مسافت همونجا می‌خوابیدم. ثانیاً با موسسه‌ی اخترشناسی یه هماهنگی می‌کردم تا بطور امانت یکی از تلسکوپ‌هاشون رو در اختیارم می‌ذاشتند تا بتونم از اون ارتفاع، سن و عوامل اجرایی رو رصد کنم.

عصار اگه یه جورایی تعارف رو می‌ذاشت کنار و گوش نورپرداز سالن رو می‌گرفت و با اُردنگی و تی پا، می‌نداختش نبش میدون فاطمی، اونوقت میشد گفت که کنسرتش خیلی خوب بود. هر چند اونقدر کنسرت‌ها دیر به دیر برگزار میشه و اونقدر شرایط رو برامون به مرگ گرفتند که حتی همین کنسرت تب‌کرده‌ی عصار می‌تونه غنیمتی باشه توی این روزها و شب‌هایی که بزرگترین تفریح ما پایتخت‌نشین‌ها فقط رفتن به رستوران و دادن سفارش غذا و خوردن شام و سالاد و سالامی است.

آهنگ‌های جدیدی اجرا نشد. هر چی بود همون قدیمی‌ها بود. فقط دو تا آهنگ جدید بود که یادمه توی کنسرت چند سال قبلش هم قول داده بود که توی این آلبوم جدیدش اونها رو هم اجرا کنه که خب فعلأ هیچ خبری از آلبوم و برنامه‌های جدید نیست. قرار گرفتن دوباره فواد حجازی و عصار در کنار هم میتونه باعث تداوم موفقیت این تیم باشه بنابراین حالا که دوباره با هم جفت و جور شدند نباید باز فیل یکی‌شون یاد هندوستان کنه.

با نهایت ادب و احترام برای تمام حیوانات اهلی و وحشی و تمام حیوان‌دوستان و عاشقان شکار و طبیعت و هچنین آقای محمد علی اینانلو، باید به عنوان حسن ختام این نوشته عرض کنم، گروهی که پشت ما نشسته بودند و از بد حادثه همه با هم فامیل و تقریباً به اندازه‌ی یه نصفه گردان پیاده نظام بودند گویا یکی براشون بلیط باغ‌وحش خریده بود و این عزیزان قرار بود بازدیدی از حیوانات و دنیای وحوش بعمل بیارن که ظاهراً در اثر یه حادثه سر از کنسرت درآورده بودند و احتمالأ یکی از قسمت‌های سریال مرد دو هزار چهره مهران مدیری، اومدن این خونواده به کنسرت علیرضا عصاره! همه‌شون با هم چنان منظم و مرتب و همزمان، عربده می‌زدند که گویا سالهاست در یک اردو و یک طویله و به رهبری یک گوساله عرعر می‌کنند و اگه حداقل بابای پیر خونواده که بیش از هفتاد سال رو داشت همین امشب توی بخش CCU یکی از بیمارستانهای تهران بستری نشه و تخم‌هاش رو بخاطر باد فتق عمل نکنه باید به عدالت و حقانیت خدای عَزوجل شک کرد!