اگه چند وقتيه كه از كتاب نمی‌نويسم معنی‌ش اين نيست كه چون آخر سال شده، بواسطه‌ی شلوغ بودن سر و كله‌‌‌ام، فرهنگ و هنر و ادبيات مملكت رو به حال خودش ول كردم و كار‌ی به كارش ندارم، نه اصلاً اينجور نيست كه مطالعه و ريدينگ و اِستادی، هر روز به قوّت خودش باقيه كه اين روزها شايد تنها اميد موندن و زيستن برای آينده است!

چند وقت پيش توی مجله‌ی رويش خدابيامرز (كه بعيد بدونم حداقل ديگه اين ور سال چاپ بشه و از ويژه‌نامه عيد هيچ خبری نيست) كتاب دا رو معرفی كرده بودم. دا خاطرات سيده زهرا حسينی از روزهای اوليه جنگ و محاصره خرمشهره. دا رو دوست داشتم. البته خودِ دا كه مادر خانم حسينی هست رو نه! بلكه منظورم كتاب داه. نمای وحشتناك جنگ رو بخوبی به تصوير كشيده. نمايی كه هيچ كدوم از ما نمی‌تونيم تصوّرش رو كنيم و خب بنظرم خيلی خوبه كه همه بدونند وقتی قراره جنگ بشه قراره چه بلايی سر ملت و امت و حكومت و آدمها و شهرها و نسل‌ها بياد. بايد همه بدونند، چهره واقعی جنگ اونی نيست كه من و تو توی تلويزيون ديديم. توی روايت فتح و از كرخه تا راين و مزرعه پدری و اخراجی‌ها ديديم.

جـَك من ميرم جلو تو هوام رو داشته باش. باشه برو اِستيو من مواظبت هستم! مال توی فيلم‌هاست و خب متاسفانه هيچ كارگردان و هيچ فيلم چند ستاره و برنده‌ی سيمرغ و اسكار هم نمیتونه اين هم رعب و وحشت و بدبختی و فلاكت رو بخوبی تصوير كنه. هر چند با يه سری از نوشته‌های كتاب اصلاً موافق نبودم و حس می‌كنم يه دختر 16-17 ساله توی اون موقع هيچ وقت نمی‌تونسته چنين ديد و نگرشی در رابطه با يه سری آدمهای سياسی اون موقع داشته باشه ولی با خوندن دا موهای تنم سيخ شد. فهميدم روزهايی كه ما توی شهرمون، عيد داشتيم و عروسی و تولد و بعضی وقتها هم بزن و برقصی، مدرسه می‌رفتيم و موزه و سينما و هر شب شام گرم و حموم داغ داشتيم و فرصت داشتيم تا شبها از هر غلط سه مرتبه بنويسيم، پنج‌شنبه‌ها از بازار كويتی‌ها، كتونی‌های نايك و آديداس و اَسكيس می‌خريديم و توی سالن تمرين می كرديم، در حاليكه صدا و سيما اعلام می‌كرد همه چيز خوبه و رزمندگان اسلام مواضع دشمن بعثی رو منهدم كردند، به فاصله هفتصد هشتصد كيلومتر اونورتر از تهران چه بلاهايی به سر مردم ميومد. آره بايد بگم همه‌ی ما به مردم خوب شهرهای مرزی بدهكاريم. به همه‌ی اونهايی كه بی اسم و رسم و بی‌ادعا رفتن و واستادن تا من و تو، هيچ وقت نفهميم جنگ يعنی چی.

دا / زهرا حسينی / انتشارات سوره مهر / 812 صفحه / يازده هزار تومن

* دوست عزيزی كه چند وقت پيش در رابطه با امانت گرفتن اين كتاب برام ايميل زده بودم و كتاب رو می‌خواست، آماده است می‌تونی بيايی بگيريش.

نمی‌دونم چرا بعضی آدمها اصرار به اين دارند كه با يه دست چند تا هندونه و طالبی و خربزه بردارند. الان ديگه دوره‌ی شده كه آدمها بايد توی يه رشته و يه مسير تا آخرش برن و توی همون رشته متخصص بشن. ديگه هيچ كاری نصفه نيمه فايده نداره!گذشت دوره‌ی از اين شاخه به اون شاخه پريدن. هيچ شناختی از مرجان شيرمحمدی نداشتم ولی تعريف كتاب جديدش رو شنيده بودم. حين خوندن كتاب، متوجه شدم كه ظاهراً ايشون همسر بهروز افخمی هستند. خب انشالله به پای هم پير بشن. نمی‌دونم توی كدوم فيلم و سريال بازی كرده و چه كارنامه‌ی هنری داره ولی هر چی كه باشه بنظرم قطعاً توی همون مقوله‌ی سينما ميتونه خيلی موفق‌تر از نويسندگی باشه. اين يك فصل ديگر است رو خوندم. دوستش نداشتم. يعنی اصلاً هيچ حسی بهش نداشتم چون بنظرم هيچ چيزی برای ارائه نداشت. يه داستان خطی و بدون فراز و نشيب. من بودم و يه صفحه خالی كه تا آخرش هم همينجوری خالی رفتم. اگه قراره بخونيدش حتماً برای اين زمان و اين فاصله، با خودتون ره‌توشه برداريد!

اين يك فصل ديگر است / مرجان شيرمحمدی / نشر مركز / 144 صفحه / 2900 تومان

دنبال ادبياتِ مهاجرت و كتاب‌هايی بودم كه نويسنده مدتی رو در خارج از ايران زندگی كرده باشه كه بنا به توصيه سركار خانوم، مريم صفحه سيزده رفتم سراغ دو تا كتاب توی همين زمينه. كارت پستال روح‌انگيز شريفيان رو خوندم. از اين نويسنده قبلاً، چه كسی باور می كند رستم رو خونده بودم كه اونهم تو همين مايه‌ها بود. خانوم شريفيان سالهاست كه ساكن انگليس و قراره با يه كتاب ديگه كه در رابطه با مهاجرت می‌نويسه يه سه گانه‌ی مهاجرتی داشته باشه. كارت پستال، داستان زندگی زنی است كه به اجبار به خارج از ايران ميره. اونجا درس ميخونه و بزرگ ميشه. چون امكان برگشتن به ايران رو نداره، همونجا ازدواج ميكنه و بچه‌دار ميشه ولی خب هيچ وقت دغدغه‌ها و بلاتكليفی‌ها‌ش از بين نميره و پس از سالها زندگی در خارج از ايران، هنوز بين موندن و برگشتن مُردّد و دو دِله.

كارت پستال / روح‌انگيز شريفيان / انتشارات مرواريد / 256 صفحه / 3500 تومن

به‌روژ ئاكره‌ای متولد كردستان عراقه. سالها ايران زندگی كرده و الان هم مدت هفده ساله كه ساكن سوئد شده. دريچه اولين داستان كتاب چيزی در همين حدود هستش. كتاب، شامل پنج داستان كوتاه‌ست. داستان دريچه رو بيشتر از همه دوست داشتم. اين كتاب در اسفند سال 86 توسط نشر چشمه منتشر شد. 78 صفحه و 1300 تومنه.

اگه تمركز لازم رو نداريد و هی ذهن‌تون عينهو گنجشك بال ميزنه و از اين شاخه به اون شاخه می‌پره، مطمئن باشيد كه نمی‌تونيد پری فراموشی رو بخونيد چون از اون كتاب‌های لايه لايه است كه بايد همه‌ی هوش و حواس‌تون رو به كتاب بديد، اونهم باز همچين معلوم نيست كه متوجه داستان بشيد! پری فراموشی كتاب سرراستی نيست. عينهو پياز، لايه لايه است. اگه حوصله‌ی خوندن اينجور كتاب‌ها رو نداريد اصلاً سراغش نريد ولی من دوستش داشتم. هر چند بنظرم آخر‌های داستان خسته‌كننده است ولی زيبايی صد صفحه اولش جوری كه ميتونه آدم رو مجبور كنه چندين بار اين صد صفحه رو بخونه! پری فراموشی رو نشر ققنوس به قيمت 3500 تومن چاپونده!