باران خوبي بود البته فكر كنم بايد برف مي بود . يك كار جديد گذاشتم . خيلي سعي كردم ظاهرش جذاب باشد . خيلي خيلي . راستش خيلي سخت بود و فكر كنم نتيجه جذاب نشد .
راست مي گيد باران خوبي بود . من هم از همه ي تراس ها مي ترسم . انگار هر لحظه . حتي آجرها . همون آجر سرخ هاي خيابان دبيرستان البرز . ... چرت و پرت مي گم امروز. بگذريم.

سلام کیوان
این پست هم از اونا بود که از یه دنیای دیگه اومده هــــــــا
که حال ِ آدم و یه جوری میکنه
حس ِ آشنایی که نوشتی و خیلیامون داریم
دونه های بارون که تو صورت میخوره و اون فرشته یی که فقط یادش هست و خیلی چیزا که دیگه نیست و کاش بود و خیلی چیزا که هست و کاش نبود...

فقط می تونم بگم نوشته ی خیلی خیلی قشنگی بود. از اون نوشته ها بود که اگه یه بار دیگه بخوای بهترین نوشته های وبلاگت رو انتخاب کنی، حتما انتخاب میشه...

تنها قدم زدن تو بارون هم غنيمتيه. وقتي فرصت ميكني كه با دقت تو احوال آدمهاي غريبه دقيق بشي و ببيني كه رفتارشون با وقتي كه سيخ و اتو كشيده راه ميرن چقدر فرق كرده و چطور به قول تو "همه تند و تند از كنار هم رد ميشن" و در همون زمان يك فيلم اسلو موشن از زندگي خود آدم از گذشته تا الان كه چي‌بود، قرار بود چي‌بشه و چي‌شد (كه لزوما بد هم نشده فقط انحراف معيارش تعجب برانگيز و خنده‌داره) تو ذهنت مرور ميكني. اين تضاد وضع آشفته محيط با اين آرامشي كه آدم در مرور زندگيش داره، جالبه. دوست دارم. انگار يك مسابقه فرمول يكه كه آدم وسط پيست قدم ميزنه. اميدوارم اون انحراف معيار حداقل باشه يا به سمت بهتري تمايل پيدا كرده باشه.

با این نوشته هات ما رو کجا بردی از این راه دور...
سيد‌خندان، هفت‌تير، رسالت، سهروردی، سَر مَلِك، آپادانا، مهناز، عباس آباد ...
زیر بارون....
خدا بگم چیکارت نکنه، آقا کیوان!

تو بارون قدم زدن قشنگه ولی با یک دوست نه تنها...البته با دوست بودن همیشه قشنگه چه بارون بیاد وچه نیاد.یک زمانهایی هست که داشتن یک دوست خوب همه آرزوت میشه،دوستی که حرفاتو بفهمه و یک گوش شنوا داشته باشه برای حرفات ویک شونه خوب برای گریه هات بدون اینکه بترسه از اینکه اشکهات لباسشو خراب کنه. یک دوست خوب برای زمانهایی مثل الان.هر چند شما که نمی دونی الان چه زمانیه.
.....اقا این ارور ها ادمو پشیمان می کنه از کامنت گذاشتن

دیروز من هم زیر بارون قدم زدم،اما به حالت فرار، از خیس شدن باکی نبود چون خیلی وقته که خیس شدم یا شاید هم خیسم کردن،چیزی که می خواستم به گرد پام نرسه خاطراتم بودند که مثل کاراگاه ژاول وظیه شناس رمان بی نوایان دنبال من همیشه بود و هست.جایگاه اقتدار من خیلی دور تر از جایی بود که من به خوام بهش برسم. کنج تنهایی خیلی دم دست تر به نظر میرسید.خودم اونج رسوندم و مخفی شدم....چیک چیک صدای قطره ها مثل نزدیک شدن قدم های یه آدم که داره تعقیبت می کنه تو ذهنم پیچ و تاب می خورد....تا چند لحظه دیگه خاطرات میرسیدند و منو دستگیر می کردند.....

ممنون به خاطر این نوشته ات که یه حال خوبی به من داد.

رو شونه راست ميشينه .

بارون رو دوست دارم.دیروز بعداز اینکه از 7.5 صبح تا 7.5 شب کلاس بودم و از خستگی رو به موت بودم راه رفتن تو بارون خیلی چسبید..از ساعت 8 تا 12 ...میدون ولی عصر .هفت تیر.قائم مقام.فاطمی...بعدشم یه چای داغ تو یه سفره خونه...در بست پونک..بارون رو دوست دارم.دیشب شب خوبی بود..تمام سنگینی ها و کلافه گیامو شست و برد...تا چند روز فول شارژ...
***********************************************
k1: گلشن جان توصيه می‌كنم كه اگه نوشتن رو دوست داری يه وبلاگ برای خودت درست كنی. نوشتن توی سايت ياهو 360 كار حرفه‌ای نيست.

اولين پست ارور داد !
نميدونم اينهم ميرسه يا نه ؟ به هر حال روي شونه راست ميشينه

دیدن رنگین‌کمان سهم کسی‌ست که تا آخر زیر باران بایستد.

Oh! che gham angiz! yani oon dokhtare mord?? ya in khiali bood?

چقدررررررررررر چسبید...هم بارون هم این پست بارونی ات...خیلی دوستش داشتم.مرسی

صندوق پیشنهادات داری؟ مثل همیشه دو نفریات قشنگ بود اما میشه بیشترش کنی و ناخالصیاش کمتر بشه؟ می تونست 2 تا پست مجزا باشه .
به هر حال خوشحال می شدم که دیشب رو خط عابر پیاده ولی عصر باهات شونه به شونه می شدم و یه ماچت می کردم . فکر کنم تقریبا همزمان باهات اونجا بودم .
با اون بارون حس می کردم تو جنگ آمریکا و ویتنام وسط جنگل هستم . بارون به همون شدت بود.

والا نوشتن رو دوست دارم...ولی بیشتر واسه خودم می نویسم..اتفاقا تو این فکر بودم..دنبال یه وقت آزادم..360 فقط یه جائیه واسه من و دوستام .. البته تایپ فارسیمم کنده..اگه پروژه ها مجال بدن تو تعطیلات عید..:)

in yeki az baarooni tarin post haee bood ke neveshti.khis shodim.merci.kaash mididi ke baal haaye oon fereshteh ham khise khis shode bood vali az roo shoonat paeen nemioomad. khosh be halet...

نیم ساعت پیش وقتی کانکت شدم اونقدر از بارون دیشب پر بودم و لبریز که ان لاین تمام چیزهایی که توی سرم بود رو تایپ کردم و بدون حتی یه دور خوندن دوباره و غلط گیری فرستادمش تا بره و بشه یه خاطره از یه روز بی خاطره دیگه
بعد دومین کارم این بود که اومدم سراغ تو...شاید باورت نشه کیوان اما با تک تک خطهای این نوشته ات اشکهایی بود که بی اختیار روی گونه ام میغلتیدند و من هیچ تلاشی برای مهار شدنشون نکردم....باریدند و باریدند و بعد...
شاید اگر هر کسی این پست منو میخوند فکر میکرد که برداشتی از نوشته امروز توئه...مثل حسی که خودم حتی بعد از خوندن پستت داشتم و شک کردم که واقعا نکنه اول پست تورو خوندم و بعد نوشتم
نمیدونم چرا اما یه دنیا حس مشترک کلمه هی مشترک سوغات بارون دیروز و پستهای امروز ما بود

....این روزا خوب نیستم اصلا ... هیچی بهم نمیچسبه نه بارون نه برفی که نمیاد نه این غروب های خاکستری این زمستون بی خاصیت هیچی خوشحالم نمیکنه نه مسافرت نه خرید نه دیدن دوستی بعد از مدتها نه هیچ چیز دیگه انتظار هیچ چیزی رو هم نمیکشم نه یه اتفاق تازه نه یه عشق نه تموم شدن همه این کابوسها مثل یه تیکه سنگ شدم سرد سرد سخت سخت دیروز که تهران بارون میومد اینجا توی کرج که من زندگی میکنم تگرگ بود چه تگرگی در عرض 5 دقیقه همه جا رو سفید کرد از استخر اومده بودم بیرون زیر اون تگرگ بدون ترس از سرماخوردگی و لیز خوردن با ارامش اومدم تا ماشین اخه این روزا دیگه از چیزی هم نمی ترسم

یه حسی بهم میگه که این پست از اونایی بوده که پنج دقیقه‌ای نوشتیش

مگه خبر نداری فرشته مهربون خدا همیشه بشت سرت میاد مواظب خودت باشD:

نمی دانم

مي توانم

باران را در غيبت تو

دوست بدارم؟

کاش از این بارونها که وقتی میاد همه جا رو میشوره و تمیز میکنه و همه چیز رو با خودش میبره باز هم بیاد ...

كاش همه روزا بارون بياد...

کاش میشد توی یکی از همین روزهای بارونی باد همه چترها رو با خودش ببره تا بفهمیم اونی که شونه به شونه همقدم ماست بودنش به خاطر خود ماست یا از ترس خیس شدن و شسته شدن رنگ و لعابها...

خیلی قشنگ بود.مثل بیشتر نوشته هات،که واقعاً دوست داشتنین و آدم از مزه مزه کردنشون سیر نمیشه...
اما کی قراره اساسی از این حال و هوا بیای بیرون الله و اعلم...

آقا شما میدونین یاهو 360 رو چطور میشه حذف کرد؟
یه سوال دیگه:نیم فاصله رو چطور میذارید؟
***********************************************
K1: وبلاگ "خوابگرد" در رابطه با نيم فاصله توضيحات بسيار خوب و مفيدی داره. اونجا ميتونيد اطلاعات لازم رو كسب كنيد.

اووووم... دو تا فرشته ی خوب خدا داریم که رو هر دو تا شونه می شینه، یکی چپ یکی راست (نمیشه که یدونه باشه، تعادلمون به هم می ریزه)، راستیه کارای خوبمون رو یادداشت می کنه چپیه کارای بد رو، و نمی دونی (میدونم نمی دونی، اصن مطمئنم که نمی دونی، بی خود بحث نکن!!!) چقد غصه دار می شه وقتی مجبوره چیزی رو که از دوستش، همراهش ، کسی که وجود داشتنش رو مدیونشه، دیده یادداشت کنه، اولش با مداد و کمرنگ می نویسه نمی دونم چقد صبر می کنه، بال بال می زنه، بغل گوشمون نجوا می کنه، داد می زنه، نیشگون می گیره، آبدولیاچاگی می زنه که "هی(همون هوی) با خودکار می نویسماااا، پاکش نمی شه کرداااا، جبرانش کن، الاغ بالدار مگه با تو نیستم، کَری مگه تووووو ؟!!!" اشکم می ریزه تازه شم...

خوبو خوبتر نداره ولی چون غصه دارش می کنم برام عزیزتره.

خب چرا اینهمه از هم دورین؟؟؟ چی شد که گذاشت و رفت؟؟چرا نمی ری دنبالش؟؟؟ دلم می گیره از اینهمه غصه به خدا...

حالا چرا همه اش باید روی شونه ها بشینه؟! مثلا نمیشه یه وقتایی بشینه رو پای آدم، گاهی هم بره اون طرفتر تر روبروت و یه وقتایی هم دل و دماغ نداری کلا بره یه جایی که از دیدرست دور باشه؟!

فوق العاده بود..من رو برد تو یه دنیای دیگه..کیوان واقعا نوشته هات قابل لمس هستن ..
اما شانس آوردی که زیر اون بالکن های حامله واینستادی..چون همین جند هفته پیش یکیشون رو سر یه تویوتای نوی نگون بخت خراب شد !! مرسی به خاطر حس خوب و در عین حال غم انگیزی که با نوشتت بهم دادی.. :)

از پله هایِ قطره های باران
تنها
فرشتگانند
که پایین می آیند.
"کیکاووس یاکیده"

ممنون از راهنماییت،اما یه مشکلی هست؛اونم اینه که من فقط دو سه تا از لینکای friend و linkdump رو که گذاشتین میتونم باز کنم.اولی و یکی دوتا دیگه.و متاسفانه خوابگرد هم جز اونایی هست که باز نمیشه.یعنی اصلا نمیشه روشون کلیک کرد!
***********************************************
k1: آيدا جان لينك‌های من با بعضی از ورژن‌های اكسپلوره ايراد داره. يعنی تو نتونستی خوابگرد رو سرچ كنی و آدرس رو پيدا كنی؟! ... ای خدا!!! توی اين لينك خوابگرد می‌تونی يه سری نكات مفيد پيدا كنی.
http://www.khabgard.com/?id=1564547662