گرمای زير پتو توی صبح‌های زودِ اين زمستونی كه هر چقدر هم بی‌غيرت و بی‌جـُر بُزه باشه ولی بهرحال باز هم ذات و ماهيت زمستونی داره، بدجوری شيطانی و وسوسه‌انگيزه. بد مصب مثل دندون زدن به نوك سـ.ـيـنـ.‌ـه‌های كال دختری ميمونی كه نميشه از خيرش گذشت. پنج‌شنبه است و شركت تعطيله. صبح خروس‌خون كه چه عرض كنم، صبح جغدخونه. حتی صدای سگ‌ها هم نمياد و اون‌ها هم خوابند. اگه دلم بخواد امروز رو می‌تونم نرم سر كار. از پنجره كه بيرون رو نگاه می‌كنم، می‌بينم بلــه، برف‌ها قدم رنجه كردند و تشريف‌شون رو آوردند. می‌خوام از تخت بلند شم ولی شيطون مياد زير پتو و دست گرمش رو می‌كشونه به تن و بدنم. آروم بغل گردن و زير گوشم، جوری كه همه‌‌ی موهای تنم سيخ بشه ميگه:
"كيوان جونم بگير بخواب. كار چيه؟! شركت چيه؟! اين همه صبح تا شب كار كردی كجا رو گرفتی؟! بيرون هم كه برف مياد و هوا خيلی سرده، بيا اينجا توی بغلم. ولش كن بابا. گور بابای كار. بيا عزيزم. بيا بغلم"

حرف‌ها و گرمای تن و بدن شيطون و زير پتو باعث ميشه از تصميمی كه گرفتم منصرف بشم. تو دلم ميگم:
"راست ميگه، اين همه كار كرديم، يه امروز رو بگيرم بخوابم. شركت هم كه تعطيله و بيرون هم كه برف مياد"

ولی ندای درونی كه نمی‌دونم اون موقع صبح از كجام ميزنه بيرون، بهم ميگه:
"درسته كه رفتن توی اين هوا و بدون سرويس و وسيله شخصی خيلی سخته ولی بخاطر چرخ‌های زنگ‌زده‌ی صنعت و تعهدی كه به اين ملت و مملكت داری بايد تنبلی رو بذاری كنار و پاشی بری سر كار!"

ای گـُه به گور بابای هر چی ندای درونی. هر چند دكتر هم كه نيستم كه حتی با وجود قسم بقراط و سقراط و فيثاغورث و مندليف هم بزنم زير قول و قرارم. ما مهندس‌ها وقتی كه فارغ‌التحصيل می‌شيم، روز آخر دانشگاه دور هم جمع می‌شيم و توی دل خودمون بدون اينكه كسی متوجه بشه می‌گيم كه "به جون مامانم از اين به بعد خيلی خوب كار می‌كنم" و همين ميشه يه تعهد اخلاقی. تعهد كه حتماً نبايد روی كاغذ A3 و با فونت 32 نوشته بشه و مُهر برجسته‌ی محضری هم پاش بخوره تا بندازيش گردنت و بهش عمل كنی.

خلاصه كه از شيطون اصرار و از من انكار كه الا و بلا بايد برم. وقتی نااميد ميشه و می‌بينه با حرف نمی تونه خـَرم كنه شروع به دلبری می‌كنه. من هم كه حســـاس! بدمصب چه تن و بدن نرم و بلوری و لب‌های قُلوه‌ای هم داره! انگاری تزريق كرده و زير لب‌هاش پنبه گذاشته. همچين ورم كرده و زده بيرون كه آدم هوس ميكنه لب‌هاش رو ... اَللهُ‌‌اكبَـر! وقتی با دستش يه جاهايی از بدنم رو ميماله همچين شُل و ول ميشم و وا ميرم كه تموم تعهد و قسم و صنعت و دانشگاه يادم ميره. به ندای درون هم يه فحش خار مادر ميدم و با لگد از زير پتو ميندازم‌ش بيرون. بهش ميگم:
"برو گم شو عوضی. اين ملت و دولت و اين مملكت برای من چيكار كرده كه حالا توی اين سوز و سرما كه سگ رو بزنی از لونه‌ش در نمياد پاشم برم سر كار؟!. سـيـك‌تيـر بابا!" كـُره خر رو می‌بينم كه ميره يه گوشه‌ی اطاق و من رو نگاه ميكنه.

سـُر می‌خورم ميرم زير پتو. شيطون دست‌هاش رو حلقه می‌كنه دور بدنم. عينهو عـَشقه. مثل اين پيچ‌هايی كه می‌چسبه به ديوار جنوبی حياط خونه و همينجوری ميره بالا. كثافت چه وارد و كاركـُشته هم هست. با نوك زبونش چه‌ها كه نمی‌كنه! وا مصيبت‌ها. دَدَم وای. اينجوری كه پيش بره. امروز كه نميرم سر كار هيچ، اصلاً كل هفته‌ی ديگر رو هم مرخصی می‌گيرم و از زير پتو هم تكون نمی‌خورم. وقتی لب می‌گيره انگاری جارو برقی بـــُوش آلمان چسبوندند به صورتم. لبش، لب نيست مثل موتور برق چاه عميق ميك ميزنه و هورت ميكشه با خودش می‌بره. قطعاً اگه دندون‌هام يه كمی شُل بود چند تا رو از ريشه جدا كرده بود. خودم كه در راستای افق دراز شدم و يه سری چيزهای مهم ديگه‌ام هم رو به آسمون قد كشيده و همينجوری دراز رفته بالا.

لِنگ‌هاش رو گرفتم و تابوندم و خوابوندمش روی تخت. حالا ديگه اين من بودم كه دستم داشت تن و بدن شيطون رو كنكاش می‌كرد. يه جاهايی از بدنش اونقدر داغ بود كه اصلاً نميشد بهش نزديك شد! حالا ديگه از من اصرار و از اون انكار. هی می‌گفت:
"كيوان جون، غلط كردم. داشتم باهات شوخی می‌كردم. دست از سَرم بردار. من ماهيت مردونه دارم و اون چيزی كه تو دنبالش هستی رو من ندارم"

ولی خون جلوی چشم‌هام رو گرفته بود. درازای افقی رو می‌تونستم تحمل كنم ولی درازای عمودی رو به هيچ عنوان! بايد تير و زهرم رو به شيطون می‌رسوندم. دكمه‌های پيرهنش رو كه باز كردم و و وقتی خواستم دستم رو ببرم اونجايی كه نبايد ببرم دستش رو برد زير تخت و يه دفعه سايه‌ی يه داس بلند رو روی ديوار ديدم و بعدش ضربه‌ی محكمی كه به كمرم خورد و ... مامانم گفت:
"پسر جون هی بهت ميگم شب‌ها كمتر بخور و در عوض زودتر بگير بخواب. اين موبايلت خودش رو جــِر داد از بس زنگ زد. ما رو هم زابه‌راه كردی. مگه نميری سر كار؟! دو ساعته هی مثل گرگ داری زوزه می‌كشی، چه مرگته؟! تو خواب داشتی چيكار می‌كردی؟! پاشو. پاشو برو سر كارت"

و خب اين شد كه من الان سر كار هستم و نمی دونم اگه مامان، صبح يه كمی ديرتر بيدارم كرده بود چه بلايی سر من و يا شيطون اومده بود؟! احتمالاً يا داس اون رفته بود توی كـ.ـو.ن من و يا من كاری باهاش می كردم كه ديگه جرات نكنه به سياره زمين نزديك بشه ... خيلی حيف شد.