خسته نباشی. بامزه بود خيلی.

والله چه عرض كنم !

آقا کیوان این دفعه دومه که من با داستانت سر کار می‌رم. چون همیشه عادت کردم اینجا نوشته‌هایی رو بخونم که حرف دلت بوده یا به عبارتی زمزمه‌های تنهایی و گفتگوهای درونیت، با این پیش فرض می‌خونم نیمه‌های متن گیج می‌شم آخرش با سر می‌رم تو امضا پای متن. تازه می‌فهمم که چه خبره!
ولی به هر صورت همیشه این قدر جذاب می‌نویسی که واقعیت و تخیل را نشه تشخیص داد.

درمورد داستان نظر نمی دم چون ممکنه دوباره احساساتت جریحه دار بشه و من شرمنده .....اما در مورد داستان ها و فیلم های تخیلی باید بگم که این نوع فیلم و داستان ها معمولا مورد توجه طبقات ضعیف اجتماع قرارمیگیند ودر جهان سوم طرفداران بیشتری دارند بخاطر فرافکنی که با دیدن این فیلم ها صورت میگیره و مردم می تونن ساعاتی فارغ از مسائل و مشکلات روزمره خودشون زندگی کنند اما .... این موضوع با تخیلی که باعث خلاقیت و ابداع میشه فرق میکنه ...چیزی که ما در زندگی امروزه کم داریم تخیلیه که باعث شکستن چهارچوب ها و تولید نوع آوریه نه خیالبافی هایی برای رفع سرخوردگی های روانی
***********************************************
k1: راستش فلسفه داستان و فيلم‌های تخيلی خيلی متفاوت با رئاليسم جادويی هستش. اگر هم بنا به برداشتی كه من از نوشته شما كردم بخواهيم اين دو سبك رو يكی بدونيم، يعنی مثلاً كتاب "صد سال تنهايی" توی كشورهای جهان سومی طرفداران بيشتری داره؟! فكر نميكنم حرف شما مبنای درست علمی و آماری داشته باشه.

:)) خداییش من هم شدیدا سرکار رفتم!

آدم انقدر توی بلاگ تو مسائل جدی میخونه , چند لحظه اول که نوشته ات رو میخونه میره تو شوک.
داستان جالبی بود.

:)))

داستان که خوب مثل همیشه جالب بود اما جالبتر از اون اینه که تو توی نوشته هات هم خود خودتی انگار به جای اینکه مثل خیلی از نویسنده ها یه گوشه بنشینی و صرفا از دور فضای داستان رو در اطراف یکسری شخصیت خیالی خلق کنی، از خودت هم به عنوان یکی از پرسوناژهای داستان مایه میذاری و در واقع داستانت رو بر پایه واقعیت های زندگی روزمره، سلائق و دغدغه های یک شخصیت واقعی به نام کیوان،کیوانی که به واسطه چندسال وبلاگ نویسی حالا دیگه خواننده ها تا حدودی با شخصیتش آشنا شدند، بسط میدی؛ و همین نوشته رو ملموس تر میکنه و باعث میشه که خیلی ها تا اواسط یا حتی انتهای داستان متوجه داستان بودنش نشن.

سرکار رفتیـــــــــــــــــــــــــــــــــم!!!

رفتم سر کار اونجايي که لوگوي گوگل رو مي بينه، البته همه اش فکر مي کردم قراره از اون مسنجر سخنگو ايده بگيره و يه چيزي بسازه. کيوان، داستانت خوب بود، قوي بود، اما پشتش يه چيز ناراحت کننده داشت: اول: يه دختري که صنعتي شريف خونده اينقدر گاگول و تعطيل نيست که تا اينحد بره سر کار، دوما، آمريکا بد، اما وقتي داستانت رو با توصيف اين نامردي ها مي نويسي، آدم فکر مي کنه مي خواي يه حسي رو تلقين کني. يه حس مبني ر اينکه نبايد خاطر اونجا رو اينقدر خواست. مي دونم که تند رفتم و معذرت مي خوام بابتش، اما اولين حسي که بعد از خوندنش بود رو نوشتم. مي دونم که براي نقد درست و منصفانه بايد داستان رو دقيق و بيشتر خوند.
موفق باشي، و روزي نويسنده خوبي خواهي شد!
***********************************************
k1: ممنون از لطفت.

اكثر آدمها از سبك رئاليسم جادويي خوششون نمي ياد فكر كنم به اين دليل كه انسان كلا بدنبال حقيقت هست و اتفاقات غير واقعي و عجيب دلچسب نيست . اين فضاها بيشتر مورد پسند بچه ها ست كه بيشتر
وقت تو رويا به سر مي برن . داستان كوتاه قبليت جالب بود ، توصيف هات كاملا قابل تصور بود ،
كشش زيادي داشت و پايان داستان را نمي شد حدس زد . فكر مي كنم در نوشتن اين نوع داستان موفق تر هستي ....

زیبا نوشتی مثل همیشه. فقط من هم مثل بقیه سرکار رفتم. داشتم می رفتم تو گوگل سرچش کنم:)

کیوان یک سوم لطفا بسرعت نرو سراغ پست بعدی. یعنی که اصلا نباید بری سر پست بعدی. ببین آدمی که بتونه بنویسه :
"البته در اينكه خيلی وقت‌ها كه سوژه‌ی مورد نظر دَم دست‌مون نيست، استفاده‌ی همزمان از تخيل و صنايع دستی، ميتونه بطور موقت كارمون رو راه بندازه هيچ شكی نيست!"
یعنی بازی های زبانی و کارکرد دقیق و پنهان اون رو می شناسه. یعنی آدمی که لذت نوشتن و ساختار نوشتن رو می شناسه. حتما این رو می دونی که خیلی ها گفته اند قصه نویسی مساوی لذت خود ارضایی است در غیاب معشوق . یعنی این آدم طنز رو بلده. یعنی نبض مخاطب توی دستشه.
تو که نمی تونی به صرف گذاشتن ورسیون اول قصه ات در این صفحه ، خودت پیشاپیش به جانش بیفتی و برایش در شناسنامه بجای پدر نام رئالیسم جادویی بگذاری و بعد هم حرامزاده اش بخوانی و این کودک نوپای نوشتن ات را ظالمانه در نطفه خفه کنی.
این قصه هم خوب است و هم بد. موضوع اش تازه است .جالب اما پرداخت بدی دارد.باید خوب و بد بودنش با اشاره ی دقیق به متن پیش رو بیان شود. شاید تو از آن دسته آدمهایی باشی که قصه ی خوبت بعد از بار ها نوشتن و باز نوشتن سر در بیاورد. لطفا خسته نباش. دورش نینداز. باز نویسی اش کن.
کمی صبر کن تا دلایلمان رابرای حرفهایی که می زنیم یک به یک بشماریم. حالا یا کتبی یا شفاهی.
خدایی من در این وبلاگستان کم دیده ام به هم کمک کنیم برای ارتقاء . لحظه های هم را مفرح کرده ایم ، در بیابان مثل لنگه کفش همدیگر را غنیمت شمرده ایم ، دوست داشتن را از هم یاد گرفته ایم ، دشمنی کرده ایم ، .... اما کمتر دیده ام پنهان همدیگر را کشف کرده باشیم. و این شاید تنها نقصان این دنیای مجازی با وفور امکانات است.
بعضی از ما که به سراغ صفحه های نوشتن تو می آییم حس می کنیم ایستاده ایم بر سر چاه خلاقیت . فکر تازه. بگذار به جان متن ات بیفتیم . از عمق تاریکی استعداد تو را با یک سطل قصه بیرون بکشیم.آدم از خلال یک قصه ی ناقص خیلی بیشتر چیز یاد می گیرد تا یک قصه ی کامل.
.
.
راستش نمی دانم مجاز هستم و یا اصلا این حق را دارم که در برابر متن ات اینگونه بنویسم و یانه. اما فکر می کنم حتی اگر توبیخ هم شوم می ارزد که دین خودم را نسبت به نوشتن ادا کنم.
***********************************************
k1: اگه چيزی می‌نويسم و اگر در كامنتدونی و ايميل باز است يعنی مشتاقانه آماده شنيدن هر نوع انتقاد و پيشنهادی هستم. شما كه ديگر جای خود داريد خانوم ثابتی عزيز.

.

من فکر کنم بیشتر از همه رفتم سرکار! چون تازه وقتی کامنت‌ها رو خوندم فهمیدم قضیه چیه!!! خیلی نامردیه که از خودت تو داستان استفاده کنی. کاملاً نیت پلیدت برای سر کار گذاشتن ما آشکاره! :دی

كيوان جان زدي تو كار كلاس رفتن؟ خوبه ولي جون من نگي كلاس هاي اين يارو... يعني بگم؟!
پيشنهاد مي‌دم يه سري به دوات بزن ، الان كه به قول خودت مشغول مشق و تكليفي اونجا خوب مي تونه مغزت رو تغذيه كنه، آدمي هم كه پشت كار ( دوات) وايساده هم كه بد جور كار درسته و مي شه راحت رو انتخاب هاش مكث كرد و كار كرد. مي گم حالا اگه خواستي هم بگي كي از تو پيشنهاد خواست در گوشم بگو، خب؟
***********************************************
k1: خلسه جان نميدونم منظورت از اين يارو، دقيقاً كدوم يارو هست. خوشحال ميشم هم در رابطه با "اين يارو" توضيح بدی و هم در رابطه با "دوات". من دهاتی هستم تازه اومدم شهر اين چيزها رو كه تو گفتي به حضرت ابوالفضل نميدونم چيه. پس جون مادرت توضيح بده و من رو نذار توی خماری.

من رفتم شیده ذکریا رو توی گوگل سرچ کردم :دی
گوگل من رو فرستاد اینجا :O

اول این که با شما در عدم علاقه‌مندی به سبک "رئالیسم جادویی" به قول رفقای وبلاگی‌ات وحدت می‌کنیم، بعدش تا جایی که یادمه از داستان کوتاه خوشت نمی‌آمد اما جبر زمانه یا تغییر ذائقه و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها کسب تجارب جدید گاهی آدم را به طرف همان مسیری سوق میده که زمانی براش چندان جذابیتی نداشته. شایدم این به قول خودت فقط یک سیاه‌‌مشق بود. ظاهرا دیگه "رئالیسم جادویی" سبکی‌ست که طرفداران ویژه‌ای داره و به همین دلیل بسیاری از مترجمان ایرانی دست به ترجمه‌ی کتاب‌های این نویسندگان می‌زنند. شخصا خواننده‌ی این سبک نیستم اما از دوستی علاقه‌مند به این مدل آثار شنیدم که آقای "اسدالله امرایی" توسط نشر کتابسرای تندیس که ناشر کتاب‌های جادویی‌ست مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه 50 نویسنده امریکای لاتین را ترجمه و منتشر کرده تحت عنوان "برج بلور". موضوع اصلی داستان‌های کتاب هم جنگ و از هم گسیختگی آدم‌هاست. این که با کوچک‌ترین اتفاقی "خود" انسانی فراموش میشه و چیزی جز پوست و استخوان ازش باقی نمیمونه. فکر کردم شاید خواندنش برای تو که به نظر میاد تصمیم گرفتی به شکل جدی وارد حیطه داستان نویسی بشی خالی از لطف نباشه.

ببین با معذرت
کارت در اینترنت و روزنامه می تونه اولش ادم رو گول بزنه چون ادم فکر میکنه باخبر اکتشاف نرم افزاری جدیدی رو به رو هست اسم و راحتی شروع مطلب ادم رو گول می زنه اما جایی که لپ تاپ رو روشن میکنه و....دروغت رو لو میده
اگه هم در قالب داستان کوتاه در یک کتاب بشاه اصلا برای شخص من میخکوب کننده نبود فکر کنم به درد 15 یا 16 ساله ها بخوره . اگه کسی کم کی درباره کامپیوتر تو وب گردیهاش چیزی بلد شده باشه الزاما نباید متخصص هم باشه که در اون صورت خیلی داستانت براش اشکال داره
بعد هم مثلا نوشتی طرف فارغ التحصیل شریفه
عزیز دل خواهر عنصرت خیلی خیالی بود یکی باز اگه با چندتا شریفی دوست بوده باشه می تونه بفهمه خارج شدن از ایران برای اکثریت شریفیهای مشتاق این مدلی نیست اگه مثلا می گفتی دانشگاه آزادی داستان زمان بیشتری میخکوبم میکرد چون این الگو دراونجا می تونه به دلیل عدم موفقیت برای گرفتن کار یا بورس در آمریکا بیشتر رفرنس خروج باشه و اشکالات دیگه که بهتره تا کشفت رو دنبالم پرت نکردی تمومش کنم
امیدوارم انتقادم رو از دریچه مثبت ببینی
روی هم رفته ادبیاتت خوبه به قول خودت با رئالهای زندگی بیشتر صیاد فکری خوانندهات می تونی باشی
موفق باشی

خیلی جالبه!
یه نگاهی به کامنتها نشون میده که از صبح که این "دختر شایسته" رو گذاشتی اینجا در معرض دید همگان! فقط و فقط خانمهای محترم اومدن و نظر دادن (البته بجز خلسه عزیز که نمیدونم خانومه یا آقا!)
حالا اگه یکی از اون پستای آنچنانیت رو میذاشتی یا یه دختر شایسته واقعی رو به جای این یکی که تخیلی هستش میذاشتی اینجا، آقایون فرهنگ دوست مقیم مرکز با کامنتها، پیشنهادات و نظرات صائب خودشون پشت یک سومت صف می کشیدند!
اما حالا که فضا فرهنگی شده همگی به اتفاق سکوت اختیار کردند...
خیلی جالبه!

نمی دونم واقعا این قدر جای حیرت داشت که جماعت کامنت گذار انگشت حیرت و تعجب و سر کار رفتن به دهن گرفتن!!!واقعا این طور فکر نمی کنم.بالاخره همیشه نمیشه خوب نوشت اما باید به نویسنده روحیه داد.از استقبالی هم که از مطلب میشه مشخصه.
در کل نسبت به داستان کوتاه قبلیت(پسر بچه) افت محسوسی داشت داستانت.درسته هر دو یک سبک داشتن اما فرق هم کم نداشتن.
من مدت خیلی زیادی خواننده خاموشت بودم.اما مدتیه که دلم نمیاد کامنت نذارم .کیوان عزیز تو کاره وبلاگ نویسی خیلی قبولت دارم. واقعا کارت رو بلدی.
.نمی دونم چطور باید بنویسم تا پست های منم بخونی.اما دارم تمرین می کنم .امیدوارم پابلیش بکنی کامنتمو.

به ! چه سر کاری رفتمااااا : دی .. من به وسط پست که رسیدم سرچ رو شروع کردم :دی

من برای اولین بار به این جا سر زدم و اولین مطلبی که خوندم دختر شایسته بود - قلم فوق العاده ای دارین تبریک میگم بهتون

جان تو رفتم گوگل دنبال عکس شیده خانم:))))))