عاشق این خونه شدم . اما به من نگو واقعا در مورد عموت نوشتی / زهرم رفته / موهای تنم سیخ شده / انگار یکی تو دلم جیغ می کشه / ترسیدم از این پست !

وای نه کیوان ، نگو این داستان نیست و اتفاق افتاده بوده ! :(
***********************************************
k1: "پونزده مهر" اولين داستانی كه من همين دو روز پيش نوشتم.

بچه که بودم تو یه خونه این شکلی زندگی کردم.خونه مامان بزرگ ِ مامانم بود.با یه حوض وسط حیاط و اتاقا دور ِ حیاط و درخت انجیر و خرمالو و یه امام زاده که سر کوچه ی اون خونه بود.میگفتن قدیما نزدیکش صیفی کاری بوده و همه مزرعه بوده و این همه آدمو اون موقع تصور هم نمیکردن.خونهه تو قلهک بود.کوبیدن.الان یه ساختمون ِ 5 طبقه ی زشته ;(

کیوان تو آخرش با این عکس‌های منتخب‌ات منو می‌کشی:دی عاشق این مدل خونه‌ها هستم، سبک معماری این خونه به گمان‌ام شباهت زیادی با خونه‌های قدیمی کاشان داره مثل این یکی که البته به نوشته عکاس بازسازی شده هستش و حال و هوای عکسی که تو گذاشتی خیلی نوستالژیک‌تره.
http://photoblog.sohrab.org/archives/000561.php
این قدر راجع به عکس نوشتم که متن فراموش‌ام شد. بعضی خصوصیات عموی تو چقدر مشابه عموی خدابیامرز پدر منه: مجرد(البته اون هیچ وقت ازدواج نکرده بود و اصولا با زن جماعت میانه خوبی نداشت)، تقریبا پولدار،تند و بداخلاق ولی در عین حال مهربون مخصوصا با ما بچه‌های اون موقع و بیشتر از همه به راه بودن آب‌نبات و گز و سوهان و آجیلش، اهل کتاب و عاشق مسافرت و البته رفیق‌باز... و چون زن نداشت همیشه مادر بزرگ‌ام یعنی زن‌برادر عموی بابا براش با یکی از اون سینی‌های قدیمی که بهش میگفتن "مجمع" یا "مجمر" غذا می‌فرستاد. اون هم عشقش آبگوشت بود، اگه هر روز خدا هم براش آبگوشت می‌بردن خسته نمی‌شد. فقط آخر و عاقبت‌اش به قول قدیمی‌ها با مورد عموی تو متفاوته. بعد از طی یک دوره چند ماهه بیماری فوت کرد. بگذریم، خیلی حرف زدم. با این نوشته کلی حال و هوای گذشته‌ها را برام زنده کردی. خانه مادربزرگ پدری و عموی پدرم که ما هم بهش می‌گفتیم; عموحسین.
در مورد کامنتای پست قبل هم : علیک سلام ایمان جان، اولش فکر کردم با توجه به اسمت پسر هستی بعد که دیدم نوشتی کیوان دلت را برده فهمیدم دختری:دی هفته‌ی وحدت حضرت رسول هم مبارک، غلط نکنم این رسول باید فارغ‌التحصیل حوزه‌ی علمیه باشه، این قدر آسمون ریسمون را به هم بافت تا به نتیجه‌ای که می‌خواد برسه:))
پ.ن ظاهرا این فقط یک داستانه. اما برای من خیلی،خیلی ملموس بود. عالی نوشتی پسر:-)

عالييييييي ، حرف نداشت .

قشنگ بود حاجي! يعني من اومدم بپرسم كه اين عكس همون خونه‌س؟ بعد كه كامنت‌ها رو ديدم مطمئن شدم كه داستانه. خلاصه كه حالي داد :)
راستي يادته يه دفعه در مورد كتاب و داستان كوتاه يه چيزايي نوشته بودي؟
***********************************************
k1: نه يادم نيست.

سلام
داستان زيبايي بود از خواندنش لذت بردم

قشنگ بود. مخصوصا قسمت زيرزمين رفتنت. چند تا چيز بگم؟ نظر خودمه هيچ پايه و اساس انتقادي هم نداره:
اول اينكه: وقتي ميخوندم، تو همون پاراگرافهاي اول اونقدر از نثرش خوشم اومد كه دوست داشتم يك رمان مي‌بود و زمان بيشتري با اين خانواده‌ و حال و هواي زندگي در ايام قديم همراه ميشدم. كه خوب اين يك داستان كوتاه بود.
دوم اينكه: براي اينكه نشون بدي كه پسر كوچولو چطور با ديدن اين صحنه‌هاي مشمئز كننده و به يادآوردن اون جمله‌ها يكهو تمام تصوراتش از عموش خراب ميشه و فرو مي‌ريزه مي‌تونستي بيشتر به باور و ايمان پسرك به عموش عليرغم نمونه‌هايي از حرفهاي مردم ميدون بدي.
سوم اينكه: جوري كه راجع به اون اتاق ممنوعه نوشتي و رفت و آمد دوستان به اون اتاق كه فكر كردم عمو معتاده و حرف و حديث مردم و نارضايتي پدر از رفت و آمد پسرش به اونجا از اين جهته. نميدونم نكته انحرافي بود يا واقعا معتاد هم بوده ولي اگر بعنوان نشونه‌اي از شخصيت خرافاتي عمو نوشتي، زياد راهنمايي نكرد.
خلاصه اينكه: اونقدري قشنگ بود كه جاي كار داشت مفصل‌تر هم بشه اما به عنوان يك داستان كوتاه احتياج به كليدهاي بيشتري داشت تا تفاوت قهرمان‌سازي بچه‌ها و بيخبري‌شون از واقعيت‌هاي پليد دنياي بزرگترها مشخص‌تر بشه.

اينم بگم كه من فقط يكبار داستانتو خوندم و اين‌ها چيزهايي بود كه وقتي به امضات رسيدم تو سرم بودن.
مهندس جون روزي روزگاري اگر كتابي ازت چاپ بشه خودم 47 تاشو ميخرم. قول :)
***********************************************
k1: نكاتی رو كه اشاره كرده بودی كاملاً درست و منطقی بود. اين ميتونه يه رمانبلند باشه و خب نقش اون اطاق ممنوعه توی قصه بخوبی بهش پرداخته نشده و بايستی تكليفش توی داستان مشخص ميشد.

به قول آذري ها گشنگ بود....جالبه من هم يه عمو دارم 70 ساله ومجرد...مهربون،ريلكس،با يه چهره اي كه هرچند سعي ميكنه دردهاي درونش رو تو اون بروز نده ولي هروقت نگاهش كني چهره اش ماجراي يه عشق شكست خورده رو داره روايت ميكنه.....

با حال بود ، يكمي ترسناك ولي كلي به واقعيت نزديك !

راستش این اصلاٌ شبیه اولین داستان نبود!البته من نمی تونم نظر کار شناسی بدم ولی با توجه به کتابایی که تا به حال خوندم می تونم بگم واقعاٌ توصیفاتی که به کار رفته بود پخته و درست حسابی بود.اونقدر واقعی که اگه نمی گفتی میشد فکر کرد یه خاظره واقعیه و می شد راحت این فضا وآدما رو تصور کرد.حالا اگه اولین داستان آقا کیوان هست باید خوشحال باشیم که جزو اولین خواننده های یک نویسنده عالی هستیم که اگه کارشو ادامه بده حتماٌ حرفای زیادی واسه گفتن داره. فقط آقا کیوان اون موقع که معروف شدی هم همین قدر خوب بمون!
***********************************************
k1: مگه الان خوبم؟!

تو وبلاگت که آدم خوب ومهربونی هستی !بیرون رو دیگه خدا عالمه و ما این کیوان رو می شناسیم ولی آدما وقتی معروف میشن یه جورایی عوض میشن (البته نه همه) اگه همین کیوان پشت یک سوم بمونی از دید من خیلی هم خوبه!
***********************************************
k1: قِسمت بشه بيرون هم ببنيدش، در مجموع اين آقا كيوان بچه‌ی بدی نيست!

خونه پدر بزرگ من تو دروازه شمیران یه چیزی تو همین مایه ها بود. اونها درخت توت و انجیر داشتن. یادش بخیر! پدر بزرگم که فوت کرد چند سال بعدش اون خونه رو عوض کردن و رفتن یه جای دیگه.
داستان رو زود تمومش کردی.
یه سوال بی ربط: نوار دستت رو کجا گرفتی؟
***********************************************
k1: خيابون وليعصر يه كمی بالاتر از پارك ساعی ولی الان اسم اون دكتر رو يادم نيست اگه لازم داری بگردم آدرس دقيق رو برات پيدا كنم؟
*********
پی‌نوشت: خانوم يا آقای "نون جيم" كاملاً درست گفتند. دكتر شهرام اكرمی و آدرس:
تهران - ولی عصر - بالاتر از پارک ساعی - نبش کوچه ۳۴ - ساختمان پزشکان ۱۱۵۷ تلفن ۸۸۷۹۶۳۹۳

با توجه به آدرس مطبی که کیوان داده اسم اون دکتره "دکتر شهرام اکرمی" هست !!!
در ضمن جناب کیوان ! داستان شما فوق العاده بود.... محظوظ شدیم !

جالب بود.از اين عمو و خونه ي نوستالژيك خوشم اومده بو د و دوست نداشتم چنين سرنوشتي پيدا كنه.فكر مي كنم از عنصر غافلگيري به خوبي استفاده كرده بودي.

مرحبا جوون خيلي قشنگ بود مخصوصا تعلیق چند خط آخر.
نوشته با یه ریتم ملایم شروع شد و مثل یه تابع همواره صعودی با شیب کم، آهسته آهسته به نقطه اوجش نزدیک شد و همونجا خواننده رو غافلگیر کرد.
نمیخوام قضاوت کنم چون صلاحیت و تخصص بررسی های تطبیقی رو در حوزه ادبیات داستانی ندارم اما با خوندن نوشتت یه جورایی ناخودآگاه و بطور کاملا حسی یاد داستان کوتاههای صادق هدایت افتادم.
دیگه اینکه من فکر میکنم هم این نوشته از لحاظ مواد اولیه نوشتار به قدر کافی غنی هست و هم نویسنده اش اونقدر با استعداد که بشه یه رمان خوب از دلش بیرون کشید.
هی من میگم خوب مینویسی، هی تو شکسته نفسی کن...!

من قدرت داستان نویسی شما رو تحسین می کنم،خیلی عالی بود:)

خوب بالاخره آقا کیوان نویسنده شدند! البته نویسنده که بودی ولی خوب نویسنده‌ی داستان شدی همون چیزی که من تا حالا چند بار بهت پیشنهاد داده بودم. فقط یه چیزی بگم؟ توصیفات اولیه‌ت از شخصیت عمو و کدهایی که به کار برده بودی این‌طور نشون می‌داد که عمو یه شخصیت خاص ولی بزرگ داره که دیگران درست نمی‌شناسنش و در موردش قضاوت اشتباه دارن. برای همین نکته‌ی پایانی داستان یه جورایی خواننده رو متعجب می‌کنه. یه چیز دیگه هم بگم. تصویرسازی خونه و صحنه‌ی آخر یعنی صحنه‌ی وارد شدن پسرک به زیرزمین خیلی خوب و عالی از کار دراومده. بازم تبریک و بازم بنویس

تو مایه های دایی جان ناپلئون بوداا .. ولی کلن تخیل پردازی خوبی داشت .. تلاش پشتش بود. .. ایشالا بزرگتر که شدی بهتر مینیویسی :)

آهان یه چیز دیگه.. یه نمه ترسیدم. چون من تو ماه مهر به دنیا اومدم این داستان گربه ها ترسوندم خیلی.. به این تیکه چینی مینیا که رسیدها ضربان قلبم رفت بالا.....الآنم تنهام. شب هم که هست. خونه کلاً خالی، خداییش بی کار بودی داستان ترسناک بنویسی ؟؟؟؟ ما اعصاب نداریم داداااااش !!!!!!!!!!!

فضای مجسم خوبی بود
اینجا تهران
پونزده مهر

خواهشن ادامه بده

وای خدا رو شکر داستان بود / باورت میشه اومدم مطمئن شم داستان بوده که خوابم ببره ؟؟

s-:

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها
.
می دونی براهنی یکبار در جواب اینکه ما چطور می فهمیم نویسنده یا شاعریم گفت:" کافی یه یک نفر بعداز خوندن متن بگه شعر یا قصه. از همین لحظه تو دیگه همون هستی که خطابت کرده اند."
این قصه ساخت محکمی داره. پلات دقیق. شخصیت پردازی کامل عمو و تا حدودی پدر و راوی. فضا سازی درست با حس نوستالژیک. نشانه ها برای ایجاد یک فضای قدیمی و وهم انگیز و تا حدودی ترسناک دقیق کنار هم چیده شده و به خوبی همدیگر رو پشتیبانی می کنه. مثلا در هم ریختگی اتاق و غیبت عمو و غیب شدن ماهی ها وعلت وجودی رنگ گربه ها ولزجی دیوار زیر زمین و خرافه پرستی عمو ... با هم کاملا همپوشانی داره. نثر روان که خواننده رو بی جهت درگیر زبان نمی کنه. و البته این نوع قصه قصد این کار رو هم نداره.پایان بندی که خیلی زیرکانه و شوخ طبح و ظاهرا بی طرف که شرنوشت خرافه پرستی و آرزوی عمر طولانی و خوشبختی رو غیر مستقیم از طریق تنهایی و سقوط و تا حدودی جوانمرگی عمو زیر سوال می بره.
کیوان یک سوم عزیز خودت خوب می دونی تو آدم اول راه نوشتن نیستی. نثر و لحن و استیل این قصه نسبت به نوشته های غیر قصوی ات یک عقبگرد به حساب می آید. چون از اون طنز تلخ و گزنده و آدم عصبی و بالغ و اجتماعی و پرسشگر و خونسرد وجذاب و عاشق راوی در اون متن ها تو این قصه ظاهرا خبری نیست.
اما این متن بشدت یک حرکت رو به جلو هست. چون یکنوع فراروی از خود است.(کاری که من توان انجامش رو کمتر دارم. اینطوری میدان نوشتن تویکدفعه چقدر وسعت می گیره). ضمنا فرم ساده ی روایت ات نشون می ده که تو باهوش تر از اونی که ندونی اول باید یک قصه ی سرراست و کامل نوشت تا در قدم های بعدی رفت سراغ فرم های پیچیده تر و تکنیک و لاب لاب لاب.
من از حالا بوی ورق های کتاب قصه ات را حس می کنم. موفق باشی در یک روزگی تولد خودت و قصه ات.
***********************************************
k1: پس به نظر شما تونستم يه فضای گــو تيــك رو بخوبی نشون بدم؟!

تا کشتار گربه‌ها باور کرده بودم که خاطره‌ایی از کودکیت را به روانی و شیوایی همیشه داری تعریف می‌کنی، بعدش با شک و تردید خوندم تا آخرش فهمیدم داستان بود. داستان گیرایی بود با حال و هوای قدیم، عکس هم شاهکار بود. موفق باشی

اتفاقي اين داستان آشنا رو پيدا كردم و دوباره خواندمش .
***********************************************
k1: اتفاقی؟! داستان آشنا؟! دوباره؟!

يكشنبه ساعت پنج و نيم . به سلامتي مرگ تو ! داستان من بود كه توي وب لاگ تحت عنوان چشمان سرخ لوچ آمده است .
***********************************************
k1: شوكا خانوم خيلی خوشبختم. نميدونستم شما هم اونجا تشريف داريد و وبلاگ می‌نويسيد.

ممنون

من شما رو لينك مي كنم . البته با اجازه
***********************************************
k1: خواهش ميكنم.

کامنتم درباره اونچه که نوشتی نیست. راستش صلاحیت هم ندارم که بخوام نقدی کنم چه خوب چه بد.فقط می‌تونم بگم لذت بردم.
اما یه سوال دارم.
قبلن کتاب‌خون نبودم یعنی کتاب‌خونی واسم اولویت چندانی نداشت ولی خب نوشته‌هات مهم‌ترین محرک بود تا کتاب‌خون بشم. ولی حالا مدتیه از یه چیز می‌ترسم،‌اینکه کتابا بیآن تو نوشته‌هام و یه روز چشم باز کنم ببینم خودم دیگه نیستم.
و حالا سوالم: هیچ وقت از این تیپ ترسها داشتی؟ باهاش –با ترس- چی‌کار کردی؟!
در کل کتاب خوندن توی این نوشتن‌هات چه‌قدر تاثیر داشته و داره؟
***********************************************
k1: وقتی ياد بگيری كه توی تموم فراز و نشيب‌های زندگی خودت باشی و خودت و بواسطه باد و بوران و سياست و دروغ مصلحتی و هزار و يك كوفت و زهر مار ديگه خم نشی و سمت شرق و غرب نری ديگه از اين هم ترس و هراس نداری كه با خوندن چهار تا كتاب، ديگه خودت نباشی.

بنظرم زياد بخون و زياد بنويس و همه‌ی اين ترس‌ها و سَبك‌ها و قوانين و استانداردها رو بريز كنار. مهم اينه كه آدم جوری بنويسه كه خودش و ديگران از خوندنش لذت ببرند حالا ميخواد نزديك به سبك ويكتور هوگو باشه يا اُس ممد نقاش.

خیلی خوب نوشتی خیلی.تو این چند سال که اینجا رو میخونم هیچوقت به این خوبی ننوشته بودی
آفرین

لينك شما به فهرست دوستان اضافه شد.
***********************************************
k1: ممنون از لطف‌تون

اول داستانت اینقدر طبیعی بود که منم فک کردم عموی واقعیت بوده !

چقدر به نظرم فضای داستانت آشنا اومد. اما به عنوان به خواننده معمولی قشنگ بود.

زیبا بود. ممنون

اول از همه کیوان خواهشاً یه فکری به حال این کامنتدونیت بکن. اجداد آدم رو میاره جلوی چشمش.

دیگه اینکه تولدت رو با کمی تاخیر تبریک میگم. برام به شدت جای شگفتی داشت که روز تولدت با روز تولد برادرم یکیه. من اسمشو میذارم حسن تصادف.

اما در مورد داستانی که نوشتی. اول اعتراف میکنم که تصورم این بود که این ماجرا یه خاطره است نه داستان. اون کلمۀ پایان آخر کمی من رو به شک انداخت اما جدی نگرفتمش. این نشون میده که داستانت خیلی خوب نوشته شده و تونسته یه فضای واقعی رو برای خواننده به تصویر بکشه. در قالب یه داستان کوتاه و بالاخص بعنوان کار اول خوب از کار دراومده و پیامش رو هم رسونده.
***********************************************
k1: در حال حاضر بابت اين كامنت‌دونی مزخرف من فقط می‌تونم ازتون معذرت‌خواهی كنم.

کیوان یک سوم عزیز من حالا از تو یک قصه دارم و یک سوال.
قصد ندارم سرسری از کنار هر دویشان بگذرم. در حد توان به جزئیات هر دو می پردازم.
این یک فعالیت دو جانبه است. از طرف تو قصه نوشتن از طرف خواننده مزه مزه کردن لذت بررسی متن. سود متعالی اش برای من یادآوری روش درست رویارویی با جهان قصه - در حضور متن و بواسطه ی طرح یک پرسش است. پس لطف کن نگذار فراموشم شود. از من حتما جواب سوال ات را بخواه. به محض داشتن فرصت می نویسم.

درود بر تو كه شروع كردي به نوشتن داستان. واقعاً حيف بود از اين قلم كه داستان ننويسه. مطمئناً داستان هاي بعدي روان تر و زيباتر خواهند بود.

dastaneto doost dashtam. haminke dar ja sare oon heyvoonaki bache gorbeha ro tasavvor kardam neshoon mide tasiresho room gozashte. man asheghe dastane iraniam.