از پشت یک سوم

لطف فرمودید که واگذاری کلید اینجا رو فراموش کرده و بالاخره آپدیت فرمودین آقای خوش‌تیپ!!!

آمریکا خیلی‌ خوبه ولی‌ واسه این چند دسته از ادامها
۱- کسانی‌ که از بچه گی اینجا بودن، چون با این سیستم بزرگ شدن و تعلق خاطری به ایران ندارن
۲-کسانی‌ که به شغل شریف "بابا پولداری" مشغول هستند و این جا فقط می‌رن کالج و دیسکو و عشقو حال و پول براشون میرسه(دانشگاه کلاً سیستمش متفاوته و کلی از آدم وقت میگیره)
۳- کسانی‌ که در ایران چیزی واسه از دست دادن ندارن و دلشون می‌خواد که از ایران برن، به هر قیمتی که شده( تازه این دسته از آدم‌ها وقتی‌ که یه مدت این جا موندن میفهمن که چقدر چیز‌ها از دست دادن و خودشون نمیدونستن که چقدر واسشون ارزش داشته)
۴-کسانی‌ که انگیزه کافی‌ واسه درس خوندن و رسیدن به مدارج بالا رو دارن و حاضرن که حتی کار در سطح پائین انجام بدن و به هدفشون برسان ( دمشون هم گرم)
خلاصه که آسمون هر جا که بری همین رنگه، مهم اینه که دل آدم کجا خوش باشه

اول این که خوشحال ام آپ کردی . در مورد مهاجرت هم با کلیت نوشته ات مخصوصا در مورد آدم هایی که بی گدار و فقط بر اساس شنیده ها و حکایت دیگران مهاجرت می کنند موافقم . شاید بهترین راه در مورد افرادی که شرایط اش را دارند این باشه که در صورت امکان قبل از کنده شدن و خراب کردن پل های پشت سر یک سفر چند ماهه به سرزمین موعودشان داشته باشند و شرایط را از نزدیک سبک سنگین کنند و بعد تصمیم بگیرند . امریکا هم علیرغم همه محاسن مثل هر جای دیگه دشواری های خاص خودش را داره . آمریکا فقط LA یا New York نیست . تازه همان جاها هم اگر چشم بصیرت را باز کنی با فاصله نه چندان زیادی از آسمان خراش ها بیغوله هایی را می بینی که به مخیله ات نمی گنجه این جا هم آمریکاست ! از آن گذشته نیویورک فقط "منهتن" و لس آنجلس فقط "بورلی هیلز" نیست . گشت و گذار و تفریح هم که احتیاج به مهاجرت نداره و با یک سفر ده روزه به امارات و آنتالیا یا پاتایا یا رم و پاریس و ... (بسته به تعریف شما از تفریح و گشت و گذار و صدالبته موجودی جیب تان ) حل می شه. می ماند مسئله زندگی روزمره و روتین که کمابیش در همه جای دنیا ذاتش یکی ست : "تحمل و مدارا" .
***********************************************
k1: خيلی خوبه كه قبل از سفر چند ماهی به اون كشور سفر كنند ولی بنظر من تا وقتی كه ذهن طرف توريستی باشه اگه دو سال هم توی اون كشور باشه باز هم نمی تونه واقعيت موجود رو لمس كنه.

هی آقا کیوان دوباره صاف دست گذاشتی رو زخمای من ! حرف دل منو زدی تو این پستت . از وقتی برگشتم باید جواب هفتاد و دو ملت رو بدم که خاک بر سرت چرا برگشتی؟! یه مادر بزرگی داشتم الان دسش از دنیا کوتاهه اما هر وقت کسی حرف خارج رفتنو میزد برمیگشت میگفت : بتمرگین زندگیتونو بکنید . حالا مثلا خارجه شش و عدس براتون بار گذاشتن ؟ راسش اون موقع ها به حرفش هرهر میخنیدیم و میگفتیم پیرزن چی میگه . سر به سرش میذاشتیم و میگفتیم عزیز جون شش و عدس دیگه چیه ؟ بگذریم تا این که خودمون هم شدیم مهاجر خونه به دوش . اونور خوبیاش زیاده اما همونطور که آقا رضا نوشته نه برای هر کی و با هر شرایطی و در هر سن و سالی . آدم به قول عزیز من فک میکنه اون طرف شش و عدس براش بار گذاشتن . تا نره و درگیر نشه نمیفمه چی به چیه ؟ حالا آمریکا که سرزمین مهاجر پذیره اما اروپا مزخرفترینه واسه مهاجرت ما ایرونی ها . مگه اینکه از سن کم بری و جا بیفتی . که تازه همونشم تو اروپا تا آخر عمرت کله سیاهی . خیلی ور زدم . سر درد دلم باز شد ولی جدی هر کی میخاد بره چش و گوشش را باز کنه . واسه من که به قیمت از دس دادن زن و زندگیم تموم شد .
***********************************************
k1: اتفاقاً خيلی خوبه كه دوستانی كه تجربه زندگی در خارج از ايران رو داشتند نقطه نظرات خودشون رو توی كامنتها بنويسند. بنظرم اين پست از اون پست‌هايی كه تو و امثال تو بايد خيلی صحبت كنيد و از تجربيات‌تون بگيد شايد برای كسانيكه قرار مهاجر باشند موثر واقع بشه.

میشه آدرس سایت لاتری رو بدی منم ثبت نام کنم.
**********************************************
k1: شما روی لینک کلیک کنید وارد سایت لاتاری میشید.

سلام،
معمولا من همیشه خوانندۀ وبت هستم و دوستان هم چون همیشه نظرات متنوعی میدن حرفهای خودم رو تو نظرات اونها می بینم و نیازی به دوباره گویی حس نمیکنم. اینبار دیدم دعوت کردی بر و بچه های اینور آبی هم نظرشون رو بگن و برای همین هم دیدم بد نیست اونچه رو که فکر میکنم بگم. اول بگم که من آلمان هستم و با توجه به شرایطی که در آلمان تجربه کردم حرف میزنم.

تمام حرفهایی که میگی درسته. اینور آب اون مدینۀ فاضله و اون آرمان شهر رو نمیشه با یه دید ناقص و رویایی پیدا کرد. هر جای دنیا سختیهای خودش رو داره و زندگی کردن در خارج از موطن ،درد غربت و غریبه و اجنبی بودن ، نابلدی و دوری از خانواده رو هم درکنارش داره.
اینجا برای کسی خوبه که یا اول راه زندگی باشه ( یعنی حداکثر 20 ساله و در ضمن خرکاری کردن هم براش عار نباشه ) در اونصورت میتونه راحتتر خودش رو با فرهنگ و زبان و سیستم اینجا هماهنگ (اینتگراتسیون) کنه. و یا اینکه ازدواج کنه با آدمی که اون کشور بیگانه رو خوب بشناسه (که همین هم ریسک خیلی بزرگیه) و در اصل اول کار ، بارش روی دوش یه نفر دیگه باشه. در اینصورت میشه بعد از مدتی گفت که بله! اینجا از خیلی جهات از ایران بهتره. قانون بیشتره، امنیت بیشتره، سلامتی و جون آدمها با ارزشتره، بچه ها و زنها محترم ترن، مزایا و امکانات چندین برابره و ....
مهاجرت خانوادگی و بدون برنامه بخصوص برای آدمهایی که اواسط یا اواخر دهه 30 هستند نمیگم نشدنیه، اما حداقل اونها رو 10 سال توی زندگی عقب میندازه. و بعلاوه ، من همیشه عقیده داشتم و دارم کسی که توی مملکت خودش عرضه نداشته چیزی بشه و به جایی برسه، خارج از کشور از اونی هم که هست کمتر میشه. اگر میخواین خودتون رو قربونی بچه هاتون کنین بیاین اینطرف. بچه ها آیندۀ خوبی پیدا میکنن، اما خودتون تا روزی که زنده این همیشه یه بخشی از وجودتون رو از دست میدین.

در مورد کامنت لیلا خانومی هم بگم که با یه سفر دو سه ماهه نمیشه زندگی اینطرف رو شناخت. چون همه چیز رو فقط می بینی و میشنوی ، خیلی فرق میکنه با زمانی که زندگی کنی و تجربه کنی. مثل این می مونه که بجای اینکه خودت شنا کنی، شنا کردن آدمهای دیگه ای رو تماشا کنی.

خیلی حرف زدم. ببخشید. زت زیاد

احساس ميكنم يك عده از ايرانيها فقط براي تنوع دست به مهاجرت ميزنن ، يعني هر كاري كه تو زندگيشون تنوع محسوب ميشده انجام دادن و حالا خسته شدن و ميخوان يك تنوع بزرگتر داشته باشن .... آدمي رو ميشناختم كه اينجا بهترين زندگي رو داشتن و داشتن تو بهترين رشته درس ميخوندن هر كدومشون يك ماشين زير پاشون بود و يك دفعه تصميم گرفتن برن كانادا ، دختري كه من ميشناختم افسردگي گرفته بود اونجا و نتونسته بود حتي يك دوست هم پيدا كنه و بمدت 6 ماه حتي از خونه بيرون نيومده بود ، درحاليكه اينجا دانشجوي دندونپزشكي بود بهترين ماشين زير پاش بود ، دوستاشو داشت و اونجا بايد تازه سعي ميكرد دوستاني پيدا كنه از اول شروع به درس خوندن بكنه ... فكر ميكنم نسنجيده پلهاي پشت سر رو خراب كردن عواقب ناخوشايندي داره ....

بسیـــــــار پست به جا و به موقعی بود ! :)

حالا اگه اینقدر مهاجرت سختی و مشکلات داره چرا وقتی یکی از مهاجرت حرف میزنه فورا میگی خیلی خوبه اما... من این خیلی خوبه رو نمی فهمم؟!

آخيش ! چقدر خوب شد يكي پيدا شد يه كلام حرف منطقي زد و هي به به و چه چه نكرد!! ولي هرچقدر هم بگي متاسفانه اكثرن ميخوان برن و فقط و فقط هم به اون حرف هاي طلايي فك و فاميل و دوستاي اونجايي نگاه ميكنند بدون اينكه يه كم فكر كنند ، يه كم بررسي كنند و دو دو تا چهارتا.

به افتخار آقا کیوان گل که دوباره دست به قلم (کیبورد!) شد بزن اون دست قشنگه رو...!!

راستش اینجا دیگه برای منی که تجربه مهاجرت ندارم و فقط ذهنمو زوم کردم روی برنامه ریزی برای یه مهاجرت تحصیلی توی 4 یا 5 سال آینده و البته با بازگشت، نه جای نظردادن که جای سراپا گوش (چشم) شدنه تا هر وقت که زمان رفتن رسید با چشم باز برم و از قبل تا حدودی خودمو آماده درگیر شدن با سختیهاش کرده باشم. و مطمئنا همونطور که در جواب دوست عزیز گفتی این پست و کامنتهای افرادی که تجربه مهاجرت دارند میتونه کمک بزرگی باشه برای امثال من.

کیوان جان و میترای عزیز (کامنتر ششم ) صحبت شما متین و منطقی و از آن گذشته چنین امکانی (یعنی سفر چند ماهه قبل از مهاجرت) تا جایی که اطلاع دارم با توجه به مشکلات ویزا وهزینه های جنبی و امثالهم حداقل در مورد ایلات متحده امریکا به همین سادگی نیست اما باز هم به نظرم حداقل در مورد کشورهایی که چنین امکانی وجود داره به قول قدیمی ها : "کاچی بهتر از هیچی" . سفر نه به عنوان صرف توریست و برای خوش گذرانی خانه دوست و فک و فامیل بلکه با چشم بینا و گوش شنوا و جستجوگر به عنوان آدمی که قراره در آینده نزدیک سرزمین مذکور را به عنوان خانه دوم اش انتخاب بکنه . خب البته رسیدن به چنین چشم بینا و جستجوگری هم از آن جایی که افراد تا وقتی این طرف هستند به چشم مدینه فاضله به آن طرف نگاه می کنند دشواره اما ناممکن نیست . البته مثل تماشا کردن شنای دیگران و تفاوت آن با غوطه ور شدن خودت در آب به عنوان یک شناگر ناشی که میترا مثال زده ملموس هستش و منطقی .

خيلي ازت به سهم خودم تشكر مي كنم كه براي افرادي كه در ايران زندگي مي كنند و براي خود بهشتي ساخته اند از وراي مرزهاي ايران، ترسيم مي كني كه بهشتي آنگونه كه ايشان مي پندارند در كار نيست. و اگر در ايران براي 1 دلار بايد 1 ساعت كار كرد در آنجا بايد براي همين 1 دلار بيشتر كار كرد، فارغ از احساسات نوستالوژيكي كه ايرانيان به ايران دارند.
من یک ساله که در سوئد دانشجو هستم.(از اون بی پولاش!)تقریبا همیشه وبلاگتو میخوونم.
فکر میکنم با تجربه زندگی در اینجادچار یه نوع گیجی شدم.اینکه بموونم با درک اینکه خارجی هستم,از شبکهای قوی اجتماعی دورم,آب و هوا با روحیاتم سازگار نیست وپیشترفت شغلی فوق العادهای در انتظارم نیست یا اینکه برگردم و هر ثانیه نگران آیندم باشم,هر روز که از خوونه بیرون میام نگران این باشم که رفتار و سر و وضعم با معیارهای حکومتی و اجتماعی سازگار هست یا نه(آخه سرو وضعم شبیه هیپی هاست!)واسه مسافرت به هرجا تو صف ویزا وایسم و تفریحات سالمم محدود بشه به خوردن!چون دووستام تا ساعت 10 شب و آخرهفته ها کار میکنن تا زندگی شونو تآمین کنن.
فکر میکنم چه بمونم و چه برگردم هیچوقت احساس رضایت نکنم.

کیوان جون موضوع اینه هر چقدر هم یکی مث من بیاد در مورد مشکلات مهاجرت داد سخن بده بقیه که تا حالا پاشون رو از این جا بیرون نذاشتن باور نمیکنن و اونایی که کمی صمیمی تر هسن برمیگردن به شوخی و جدی قاطی میگن : تو خودت عرضه نداشتی بمونی و زندگیت رو بسازی . بدبختی اینه که بیشتر مایی که مهاجرت میکنیم (اولیش خود من که این تجربه شکست خورده را دارم ) بیشتر فکر فرار از این خراب شده هستیم ! طرف تا حالا پاشو از تهرون بیرون نذاشته بعد میره فرم مهاجرت و لاتاری و هزار جور کوفت و زهر مار دیگه پر میکنه . فک میکنه مثلا کانادا یا سوئد یا آلمان علی اباد کتوله که هر وقت خواس بره و هر وقت خواس بیاد . به هیچکی توهین نشه یکیش خود من . ما چند ماه ترکیه بودیم بعد آلمان و مدتی هم فرانسه و دس آخر سوئد خراب شده . بابا به جان خودم اروپا واسه ما ایرونیا جای زندگی نیس . حالا امریکا رو نمیدونم چون تجربه ندارم . اروپا واسه اونی که از بچگی رفته یا پولش از پارو بالا میره یا مخ درس حسابی داره میره درس بخونه خوبه اما واسه رفتن و خرحمالی کردن تو سن بالای سی سال مفتش هم گرونه . پدر صاب بچه درمیاد . منی که خیر سرم مهندس این مملکت بودم اونم از یه دانشگاه معتبر دولتی اون طرف واسه گذران زندگیم کارایی کردم که روم نمیشه بنویسم . به چشم یه متجاوز بهت نیگا میکنن چون موهات سیاهه یا ابروهات پر پشته یا زبون اونا را روون حرف نمیزنی . خب شاید اونا هم حق داشته باشن . یه چیز رو هم بگم روحیه افراد فرق داره . مثلا خانم سابق من تا وقتی تو آلمان و حتی فرانسه بودیم با این که عاشق پاریس شده بود اما سختیا اونقدر بهش فشار اورد که همش نق میزد برگردیم اما پاش به سوئد که رسید و چند صباحی گذشت ورقش برگشت ! خب شاید شنیده باشی سوئد واسه خانم ها اونم زن ایرونی که اینجا همش تحقیر دیده (نه فقط از من نوعی به عنوان شوهرش بیشتر از قوانین و ازسیستم مزخرف جامعه) بهشت برینه . سوئد از نظر آزادی و برابری زن ها با مردا دیگه آخرشه . تا دلت بخواد در اختیار زن ها و بچه ها امکانات هست و قانونش هم که قربونش بره ننه اش 180 درجه برعکس کشور گل گلاب خودمونه یعنی هر چی اینجا زن ها را توسری میکنن (با عذرخواهی از همه خانم های موفق و زرنگ این وبلاگ ) اون طرف برعکسه اگه مرد باشی باید تاوان پس بدی !! خلاصه غربت غریبی خر حمالی آب و هوای افتضاح که اصلا با روحیه ما ایرونی جماعت جور درنمیاد آدمایی که از بی احساسی مث سنگ سرد و یخ هسن و حالا اضافه کن به اینا زنی رو که تا دیروز دوستت داشته یا اقلا ادعای عاشقی میکرده اما حالا روز به روز ازت دورتر میشه و حسابی جوگیر شده و یادش اومده که ارث نداشته باباش رو تو که مرد ایرونی هستی و خیر سرت اسمت شوهره خوردی !!! یعنی به گفته خودش تازه فهمیده دنیا چه خبره و تا حالا چه کلاهی سرش رفته که با یه مرد ایرونی زندگی میکرده !!! که اصلا شعور درک رابطه برابر زن و مرد رو نداره ! خودشو با زنا و دخترای به قول خودش آزاد سوئد مقایسه میکنه که شوهره مث موم تو دستش نرمه و از تو هم انتظار داره بشی لنگه همونا و نوکر دس به سینه خانم . .....سوتفاهم نشه من به اعتراف اطرافیان هیچ وقت تو زندگی چیزی براش کم نذاشتم و هیچ وقت تا جایی که یادمه مردسالار نبودم اما موضوع اینه که ظرفیت طرف رو هم باید در نظر گرفت . اگه به قول مادربزرگه تمرگیده بودیم و زندگیمونو کرده بودیم میلیون میلیون سرمایه مون که با عرق ریختن تو عسلویه و هزار دردسر دیگه قطره قطره جمع شده بود و مهمتر زندگیم از دستم نمیرفت . ببخشید کیوان جان اینجا شد دادگاه خانواده بدون حضور یکی از طرفین . از بس اینا رو واسه خودم مرور کردم از بر شدم . دوستاایی هم که اینجا رو میخونن غریبه نیسن . میدونم خودم هم مقصر بودم اما میدونم اگه خریت فکری به اسم مهاجرت به سرم نزده بود این بلاها سرم نمیومد

اتفاقا منم امروز تو پیاده روی روزانه ام شدیدا داشتم به همین فکر می کردم.... من اینجا رو دوست دارم, با همه بدیهایی که داره و میدونم که جاهای دیگه دنیا هم واسم پول رو زمین نریختن و فرش قرمز پهن نکردن ولی یه چیزی که همیشه بهم سیخ میزنه و آزارم میده و این یه مورد رو بر اساس تجربیات ناچیز خودم و تجربیات پربار اطرافیانم ازش مطمئنم اینه که جاهای دیگه هیچکی به خودش اجازه نمیده به کسی الکی توهین کنه... کاری که تو ایران هر کسی به هر بهانه ای انجامش میده.
و چیزی که قضیه رو پارادوکس می کنه اینه که من فکر می کنم شاید بتونم به یه آدم خارجی که مثلا رفتم و دارم تو مملکتش زندگی می کنم اجازه بدم که دیدش نسبت به من خوب نباشه ولی از هموطن خودم انتظار ندارم با من رفتار توهین آمیز داشته باشه !
اون ور دنیا حتی اگه بخوان از محل کارت اخراجت هم بکنن این کارو بدون توهین انجام میدن ولی اینجا چی ؟
اگه یه چیز باشه که بتونم روش قسم بخورم که بعد از مهاجرت هیچ وقت دلم براش تنگ نمیشه این رفتارهای نادرست ایرانیه. واقعا چی به سر اخلاق ما اومده ؟

من هيچ وقت به فكر مهاجرت نبودم. نه انگيزه‌اي داشتم و نه دليلي. نميگم شرايط زندگيم اينجا خيلي ايده‌آله، نه، منم تو همين تهرون زندگي مي‌كنم با همه دود و ترافيك و انواع ناامني‌ها و بدتر از همه به قول ناديا با اين رفتارهاي بد اجتماعي كه در بين تحصيل كرده‌هاش هم زياده و اين خودش نشون ميده كه به نسل بعد از من هم اميدي نيست. بگذريم. اما خوشبختانه اين شانس رو داشتم كه اطرافيانم كه مهاجرت كردن بيان و شرايط واقعي زندگي اروپايي و آمريكايي رو تا حدي رك و راست بگن. تنها انگيزه‌اي كه زماني ارزششو داشت كه من رو قلقلك بده مهاجرت تحصيلي بود كه اونم وقتي جور شد كه دير شده بود. اما، دليلي كه هر چند يكبار دوباره فتيله اين فكر رو تو سر من بالا مي‌كشه تجسم آينده پسرمه تو همين جامعه. ما كه عادت كرديم و همين ‌جا رو با تموم كاستي‌هاش دوست داريم و پاشم واستاديم. ولي مدتيه به وضعيت بچه‌هاي فاميل كه اون ور آب بزرگ ميشن دقيق ميشم. كاملا احساس ميكنم كه از نظر روحي و اخلاقي خيلي راحت‌تر و ريلكس‌تر دارن بزرگ ميشن تا بچه‌هايي كه اينور آبن (منكر اينكه پدر مادرشون چه باري رو تحمل ميكنن نيستم). بچه‌ها شادترن. اعتماد به نفس بيشتري دارن. تحصيلشون تو محيط بهتر و سرزنده‌تريه و ... البته من بازم جايي نميرم !! اما شك دارم كه در آينده هم به خودم حق بدم و اين خوره‌اي كه تو فكر آدم ميوفته اصلا خوب نيست.
***********************************************
k1: شما از كجا ميدونيد كه آينده بچه‌‌تون توی دنيای غرب تامين ميشه؟! از كجا ميدونيد كه اون زندگی توی اون سر دنيا رو خواهد پسنديد؟! فكر نمی‌كنی شايد بعد از بيست سال زندگی توی كانادا يه روز برگرده و بهت بگه مامان كاشكی ميذاشتی من توی همون ايران بمونم و بزرك بشم؟! فكر نمی‌كنی چون خودت دوست داشتی توی خارج از ايران تحصيل كنی حالا اين آرزويی كه برای خودت محقق نشد رو ميخواهی برای بچه‌ات محقق كنی؟! آيا نگاه شما به بچه‌های فاميل كه توی غرب بزرگ شدند يه نگاه يك طرفه نبوده؟! از همون بچه‌ها بپرس و ببين آيا غير از اينه كه همه پدر و مادر بزرگ و عمو و خاله و عمه و دختر خاله و پسر دايی‌شون شده كامپيوتر و گوشی موبايل و ماشين‌شون. خلاء‌های عاطفی‌شون محسوس و مشهود نيست؟!

دقيقا همين سوالها رو از خودم مي‌پرسم. و گاهي برعكسشو كه چرا نرفتيم؟ چرا منو نفرستادي؟ و غيره. به همين خاطره كه ميگم اين سوال و جوابها مثل خوره‌ي فكري ميمونه. من اينجا رو دوست دارم از بوي اطلسي و خاك بارون خوردش تا گل و شل زمستونش اما اون چي؟ اينها براش دلايلي موندن خواهد بود؟ يا دست آخر باز ماييم كه محكوم ميشيم؟
اما در مورد اينكه خودم آرزو داشتم برم اونور و نشده باهات موافق نيستم و فكر ميكنم گفتم كه هيچ‌وقت دليلي براي رفتن پيدا نكردم. كتمان نميكنم كه وضعيت تحصيل مخصوصا در مقطع دكتري اونور آب بسيار هيجان انگيزتر از اينجا است. اما هميشه دلايل كافي براي نرفتن داشتم.
***********************************************
k1: پس شايد بايد منتظر بمونيم تا بچه‌هامون خودشون تصميم بگيرند. البته شايد.

سلام كيوان عزيز - من فقط و فقط براي تفريح و ديدن كشورهاي ديگه مسافرت ميكنم ولي براي زندگي نه - با تمام دلايلي كه آورديد موافقم .
براي آقاي " دوست " متاسفم اميدوارم كه زودتر از لحاظ روحي روبراه بشن .

مرسی..

كيوان عزيز، اميدوارم اين پست تو باعث بشه كساني كه خارج از كشور زندگي مي‌كنن و اين وبلاگ رو ميخونن حرف تازه‌اي بزنن و منصفانه و صادقانه از واقعيتهاي مهاجرت واسه ماها بگن. مسلماً ما كه به مهاجرت فكر مي كنيم به حد كافي شيفته جذابيتهاي اونجاها هستيم. ولي روي ديگه سكه برامون اونقدرا هويدا نيست.

Salaam, Sorry I don't have Farsi font, so I have to write this in English. I live in the US, got PhD and work here with more than $5000 a month and I am insured by my employer...So you see that I don't have such problems you mentioned. Being an outsider anybody should think I am very happy, but the truth is that I am not. The biggest problem with immigration is that you will be lost, you will lose the sense of having home, and being at home, because here has never been my home and I have lost my sense of feeling Iran as home. It is a paradox. The biggest problem that people here can not go back even they like to go, is to face this reality (ye chizi shabihe “Yek bam va do hava shodan”). Here even if you are integrated with them still you feel that you are foreigner.
Bu the irony is that if you ask me did it worth? I will definitely say yes it did. it worth more than you think….

سلام کیوان جان
من تا حد بسیار زیادی با حرفات موافقم. تا حالا بارها با همسرم تصمیم گرفتیم که بریم ولی هر بار که می خواد قضیه جدی بشه میشینیم با هم حرف می زنیم که قراره اونطرف چه چیزی رو بدست بیاریم که به از دست دادن خیلی از داشته های این طرف بیارزه. به نظر من پشتوانه داشتن خانواده هامون یه احساس امنیت فوق العاده است که هیچ چیز دیگه حتی قوانین سفت و سخت اونجا هم نمی تونه جاش رو پر کنه. درسته که اینجا خیلی مشکل داره ولی اون طرف هم چندان بهتر نیست. فرار راه چاره نیست اگه قراره اون طرف رو با مشکلاتش بپذیریم چرا این طرف رو قبول نکنیم.

سلام به همه برو بچ
اينجا روي سخنم با دوست كاربر عزيز و شكست خورده است نميدونم اين زنتو هنوز هم دوست داري يانه؟نميدونم اگه برگرده ميگي بفرما تو خونه يا نه ؟ولي به خدا به امام خدا دوستت داشته ...به قول شهيد چمران هنگاميكه شيپور جنگ نواخته مي شود شناختن مرد از نامرد آسان مي گردد پس اي شيپورها بنوازيد.....همون بهتر كه زنت رفت ...رفت كه رفت اين مهاجرت يه امتحان بود براي تو وزنت اگه تو سختيها ولت نميكرد وبرمي گشت ميتونستي هي به سليقه و انتخاب خودت(يا مادرو خواهر محترمت )كه زن را براي تو انتخاب كردن افتخار كني .....من اگه جاي تو بودم علاوه بر خوشحالي اين استدلالها را براي زنم و خانواده اش اگه ايرانن مي كردم وهرروز با الفاظ ركيك حاوي مطالبي راجع به باحالتر بودن مردهاي سوئدي از هر لحاظ براي ايشان (ميفهمي منظورمو كه) روح اون و خانواده اش را كه اون را تربيت كردن آلوده مي كردم ميدوني چرا؟چون با اينكار تو جنجال راه ميفته و همه زن ومردها به اين فكر ميكنن آيا اين زندگي كه ميكنن...واقعيه يا مثل مال تو مجازي بوده...زندگي يعني اون جانبازي كه زنش با وجود درب و داغون شدنش هنوز ولش نكرده ...آره داداش اينجورياس

نميخوام از بدي هاي اينجا بگم فقط يك لحظه از ذهنتون بگذرونيد تمام مسايلي كه اين چندوقته ديديد و شنيديد از گيت هاي سياسي و اجتماعي و اقتصادي بگبريد تا كنكور و مدرسه و كتابهاي دخترونه پسرونه و ... ميشه بدون اغراق گفت به هر چيزي كه فكر كنيد "شكر اندر شكر"توش به وضوح مشهوده. اما من نميخوام راجع به اينا بگم. ميخوام از رويا بگم .از اون فيلم 2 ساعته the secret كه جا داره راجع بهش يه پست بذاري!
كيوان جان من فكر ميكنم همه چيزايي كه گفتي درسته با چشمهاي بسته نبايد حتي تا دم در خونه رفت اما چيزي كه ازش حرفي نزدي اينه كه ما اينجا چيكار داريم!؟ بيست سي سال نفس كشيديم و فكر كرديم و نهايتا چهل پنجاه سال ديگه هم اينكار رو ادامه ميديم، من يه بار دوبي رفتم و يه بار هم فرانسه و البته ميليونها بار هم با اينترنت و فيلم و سريال و مستند و اخبار دور دنيا گشتم! جاهاي بدتر از ايران هم وجود داره همونطور كه جاهاي بهتر. زندگي در همون بورلي هيلز و پاريس و منهتن هم بالا و پايين داره همه اين شهرها هم كارتون خواب و ولگرد و معتاد و مفلوك داره، و حتما بايد به همه اينا فكر كرد.اما من ميخوام راجع به اين بگم كه آيا قانع باشيم يا بيشتر بخواهيم؟
آيا قانع باشيم به اينكه تو تهران زندگي ميكنيم (نه حاشيه نه شهرستان نه حلبي آباد...)، خونه و ماشين داريم، كاري داريم كه آخر ماه بالاي نيم ميليون ميذارن كف دستمون براي اينكه وبلاگ بخونيم و عشق و حال كنيم و ماهي يكي دوساعت هم فسفر هدر بديم براشون، خانواده اي كه دوستشون داريم و دوستمون دارند، مردمي كه تا وقتي بهشون لبخند ميزني و كاري باهاشون نداري بهترين مردم دنيا اند و...
تصميم گيري و قضاوت ساده لوحي وبلاهت آدم رو لو ميده! هركسي به اين سوالا يه جواب ميده.
و جواب من اينه نه!هيچ كس به من گارانتي نميده كه دوباره به دنيا بيام، منم و همين چهل پنجاه سال باقيمانده (خوشبينانه اگه الان سقف نياد پايين) از خدا كه پنهون نيست از شما چه پنهون خدا و پيغمبر و دين و ايمون هم چند وقتيه كه تو باغچه چال كرديم و بهشت و جهنمي هم در انتظارمون نيست. حيفم مياد كه ذهنم ، بدنم ،" منم" در گير جامعه اي باشه كه نميخواد بفهمه الان 2008 شده هر چند كه ما بخواهيم تو 1387 زندگي كنيم. حيفم مياد كه... .
قبول دارم هر جايي غير از ايران من يه خارجي ام و درجه دو يا n ، اما اين ديگه چيزي نيست كه دست خودم بوده باشه، بالاخره گلهايي كه تو زباله دوني در ميان هم حق بودن دارند و من خوشحالم از اينكه گياه نيستم و ميتونم حركت كنم.شايد يه نفريني يه تو مايه هاي صدسال تنهايي اما لااقل ميتونيم اين نفرين رو از بچه هاي احتمالي مون سلب كنيم، تا اينكه بشينيم و فكر كنيم كه اگه اون بخواد ايراني باشه چي؟؟؟ اگه خواست دندش نرم پا ميشه مياد اينجا دهنش سرويس شه ، ما كه ضامن نشديم بچمون مازوخيسم نداشته باشه!
شما وقتي ايراني هستي به چهارده تا كشور داغون ميتوني بدون ويزا و سين جيم مسافرت كني تقاضاي اقامت بدي و ... وقتي آمريكايي يا كانادايي يا خيلي كوفتهاي ديگه باشي اين تعداد به 130 يا عموما 90 با بالا ميرسه، هيچ كس از داشتن اختيارات بيشتر بدش نمياد.
يه چيزي رو هم يادمون نره ! يه خارجي الان رييس جمهور آمريكاست، يه كله كه چه عرض كنم همه جاش سياه! يه شهروند درجه دو، فكر كنيد كه پسر يا دخترتون ممكنه كه رييس جمهور آمريكا باشه! تو همه احتمالاتي كه ممكنه وجود داشته باشه.

با همه اين حرفها اميدوارم به همين زودي دعوت نامه و فرش قرمز و غيره فراهم بشه تا من هم بتونم برم خارج و بيام تو همچين پستهايي ناله كنم از غم جدايي مام وطن كه ديگه معلوم نيس شبها كي سرشو تو بالينش ميذاره. D:
***********************************************
k1: الهی آمين

مازیار جان قرص هاتو خوردی مادر؟

قيمت وبلاگت رو ديدم

-$45,163.20
براي امتحان خودتم برو اينجا

http://www.business-opportunities.biz/projects/how-much-is-your-blog-worth/submit/

tamara جان بله؟شما؟...ما مشكلي باهم داريم...يا اينكه شما هم از همون جنس زنها هستي بهت برخورده..؟من كه با دوست حرف زدم....قرص هم نخوردم با داروي گياهي رفع و رجوعش ميكنم

خوب . با رای اکثریت برگشتی. بدون اینکه هواداران این فرصت را به "تو" ی اقلیت بدهند که چند صباحی به صندلی ات تکیه بزنی و در خانه ی خودت رهبری نویسندگی گروهی را برای مدت کوتاهی بعهده بگیری. این یعنی الزام به برقراری دمکراسی از نوع تزریقی.
.
.
کیوان یک سوم دقت کرده ای وقتی نویسنده ای با نفوذ کلام و قدرت رهبری ، موافق امری می شود اکثریت کامنتر ها موافق می نویسند و وقتی نسبت به امری منتقد می شود اکثریت از زاویه دید انتقادی به قضیه نگاه می کنند.
دلیل اش که مشخص است. علاوه بر کارکرد اتوماتیک مغز ،ما موافق روشی می شویم که دلایل اش سریع تر و آماده تر در اختیارمان باشد.چون غیر از آن باید فکر کرد و چانه زد و سایر راه ها و نظر ها را جستجو کرد.
نمی دانم این حسن است برای دو طرف یا ضرر.
من اگر این نویسنده با مختصات تو برای خوانندگانم بودم برای سنجش نقطه نظرات قطعی که در حین عمل و نه حرف آدمها به آن دست می زنند ، از طریق دو پست متفاوت و با فاصله زمانی قابل توجه ، و با شگردی هوشمندانه ، میزان تناقض در نظر ها را مشخص می کردم. اما خوب این کار علما است و نه تو که وجه هنری و دوستانه ی وبلاگت بالاتر از رویکردی روانکاوی و مردم شناسی و اجتماعی و... است.
یادم می آید یکبار در پستی از تو یا مضمونی شبیه این پست گفتم تا وقتی روی خاکی درخت سبز می شود و باران می آید و یاکریم بچه می زاید و رود می گذرد و خانه ها تا سقف قد علم می کنند ، حتما آنجا مناسب زیست گونه ی آدم است. اگر با وجود تمام این نشانه ها ما روی نقشه ، کنار سرزمینی ضربدر زدیم و کنارش حاشیه نوشتیم " اینجا برای زندگی مناسب نیست" ، پس حتما عاملی غیر از طبیعت و صرفا انسانی و آنهم بواسطه ی وجود خودمان گند زده به این بهشت موعود.
من با مهاجرت موافقم. بشرطی که بتوانم تمام نشانه ها و تصویر ها و خاطرات خوش و ناخوش و مهمتر از آن زبان و همشهری های دوست داشتنی ام را با خود ببرم. حتی باید بشود گربه ها و گنجشک ها و کلاغ های غروب و دریای شمال و شمع دانی هایی که به امید دست و غذای من زنده اند را هم با خودم ببرم. جنگا های شمال را چه می گویی پسر. چند چمدان برای بردنشان کافی است. حالا بگذریم از نخل های خوزستان که جنگ هم شاخه هایشان را سوزاند اما تنه هایشان برقرار است.این خاک به من وفادار است. گرچه ما داریم به آن بد می کنیم. بد. چون داریم بیش از حد اشتباه می کنیم و تحمل. مهاجرت خوب است. وقتی دیگر اینجا خیلی سرد شود. همه ما که نمی توانیم به خواب زمستانی برویم. شاید عده ای مثل درناها کم تحمل باشند. بروند به امید تلاب های گرم. اما تا باتلاق پیش نروند. خدا رحم شان کند در این سفر سخت. نمی دانم. مهاجرت شاید تنها برای کسانی که چشمشان دیگر بر روی این خاک بسته شده و سالها پیشتر از مهاجرت تن ، ذهنشان به سرزمین مقصد گریخته تنها راه باشد.
من فکر می کنم هر عملی ، برای مثال مهاجرت ، اگر به پشیمانی و حسرت نینجامد خوب است. و لازمه ی این کار همان است که تو گفتی. شناخت فردی. شناخت آنچه که واقعا می خواهیم. و شناخت آنچه که دیگر به هیج وجه نمی خواهیم.
***********************************************
k1: بسيار زيبا گفتين و نوشتين. ممنون از حضورتون

مازیار جان نمی‌خوام اذیتت کنم، اشاره‌ام به همان چیزی هست که با داروی گیاهی رفع و رجوع‌اش میکنی‌. ظاهرا داروی گیاهی اثر نداره.
یک بار دیگه این جمله هاتو بخون:
...من اگه جاي تو بودم علاوه بر خوشحالي اين استدلالها را براي زنم و خانواده اش اگه ايرانن مي كردم وهرروز با الفاظ ركيك حاوي مطالبي راجع به باحالتر بودن مردهاي سوئدي از هر لحاظ براي ايشان (ميفهمي منظورمو كه) روح اون و خانواده اش را كه اون را تربيت كردن آلوده مي كردم ميدوني چرا؟چون با اينكار تو جنجال راه ميفته و همه زن ومردها به اين فكر ميكنن آيا اين زندگي كه ميكنن...
نگرانت شدم...همین.

من که هر جور شده میزنم و میرم . خب مهاجرت سختی زیاد داره به قول مادربزرگ خدابیامرز دوست شش و عدس بار نذاشتن اما کسی که سختیا رو تحمل کنه به خوبیاش هم میرسه . فک کنم قبلا هم نوشته باشم که برادر من و خانمش رفتن امریکا . برنده لاتاری بودن . تا دوسالی هم خیلی سختی کشیدن . اما الان به هیچ قیمتی حاضر نیسن برگردن . واسه دید و بازدید بار آخری که اومده بودن ایران دو هفته ای که گذشت دلشون واسه اون طرف تنگ شده بود . اتفاقا خیلی هم بااحساس و خونواده دوس هسن اما به قول داداشم این جا مردم زندگی نمیکنن . اونور اگه کار میکنن آخر هفته هم واقعا استراحت دارن نه مث اینجا که نه کار کردنمون کاره نه تفریحمون تفریح .

من و شوهرم هم بزودی میریم استرالیا اما خیلی دلواپسم . با اینکه اونجا خواهر شوهرام (دو تاشون) و خاله و دختر خاله خودم هم زندگی میکنند و همش تشویق مون میکنند که پشیمون نمیشیم اما ... میدونم روزای راحتی جلوی رومون نیس اقلا سال اول . شوهرم که زبونش فوله و مشکل زبان نداره اما خودم لنگ میزنم . از طرفی فک میکنم به خاطر آینده بچه یا بچه هامون باید اینکارو بکنیم که چند سال دیگه لعنتمون نکنند که چرا اینجا موندیم . ادم اگه بچه نداشته باشه بلاخره خودش یه کاری میکنه اما با این اوضاعی که اینجا هس فک نکنم بچه ها آینده روشنی در انتظارشون باشه . به قول فتانه خانم هر چی بالا پایین میکنیم میبینیم بچه های فک و فامیل که اون طرف هستن از همه نظر هم مادی هم روحی خیلی براشون بهتره .

آقا مازیار مرسی از لطفت داداش که خواستی به من دلداری و راهکار نشون بدی ! من فک میکردم خودم آدم عصبی مزاجی شدم بعد این اتفاقات و ضرر و زیانای مادی و معنوی . تو که برادر من انگار عصبیتر از من هسی . خب میدونم قصدت خوب بوده اما به همین راحتی راجب به بقیه قضاوت نکن عزیز من . اگه کامنتمو با دقت خونده باشی دیدی که اخرش نوشتم منم مقصر بودم . یعنی ببین تو همچین اتفاقاتی هیچوقت یه نفر به تنهایی مقصر نیس . به قول دکتر روانکاوی که یه مدت پیشش میرفتم طلاق هم حتی تو بهترین حالت بازم مثل عمل جراحی میمونه که بلاخره دستی پایی چیزی ازت قطع میشه تو بهترین حالتش دیگه نوع بدش که بماند . اینجا فقط از مشکلات نوشتم اما چند برابرش با همسر سابقم خاطره های خوب دارم . مگه میشه پنج شش سال بلکم بیشتر رابطه رو به همین سادگی قضاوت کرد؟ اون چیزایی که نوشتی هر روز به خونواده خانم سابقم بگم !!! مگه زده به سرم؟ خونوادش تا حالا از گل بالاتر به من نگفتن . هنوزم مادرش مث مادرم برام عزیزه . خودش هم خداییش تا قبل اون اتفاقات همه جوره باهام راه اومد . یه خانم تحصیلکرده و خانواده دار بود . از این الکیا نبود که حالا به خودم یا به آدم دیگه اجازه بدم (حتی به خونواده خودم) از اون الفاظ رکیکی که تو توصیه کردی استفاده کنم که نه در حد و اندازه منه نه اون . بعدشم مگه زن اسباب اثاثیه منه که خودمو مالکش بدونم و بگم تا وقتی با من و مال منی بهت احترام میذارم اما اگه رفتی اجازه دارم هر مزخرفی راجب بهت بگم . فک کنم کامنت من ذهن تو را به بیراهه برده مازیار جان . اون به خاطر مرد سوئدی تمومش نکرد . به قول خودش حاضر نبود وقتی بچه دار میشیم بچه مون مخصوصا اگه دختر باشه تو ایران بزرگ بشه چون تازه متوجه شده بود تفاوت اون طرف با اینجا حداقل واسه حقوق خانما از زمین تا آسمونه . وقتی من تصمیم گرفتم موقت برگردم قرار بود دوباره برم اما بعد نظرم عوض شد و ازش خواستم اون بیاد ایران . از اون طرف اونم از من انتظار داشت که به قول خودش اگه واقعا دوسش دارم به انتخابش احترام بذارم و برگردم سوئد و اونجا زندگی کنیم . اونم فک میکنه من تو اون شرایط به جای این که کنارش بمونم تنهاش گذاشتم و برگشتم ! بعد هم یه جورایی افتادیم روی ریل لج و لجبازی . شدیم دو تا بچه که به خیال خودمون میخایم عشق طرف مقابل رو محک بزنیم و ... هی هی چی بگم ؟ مازیار جان زندگی پیچیده تر از اونه که بتونی با یه به تخمم گفتن یا ک.و.... لقش خودتو راحت کنی . نمیدونم تجربه زندگی متاهلی داری یا نه ؟ اگه نه که باید بهت بگم زندگی زناشوهری میدون جنگ نیس که شیپور بزنی !!! اون جانبازی هم که ازش نوشتی صدی نودشون رو میشناسم که زنه تو شرایط احساسی جوگیر شده و باهاش ازدواج کرده و حالا مث سگ پشیمونه . خیلیاشون گذاشتن و رفتن . بعضی ها هم که موندن از سر ترحمه (یکیش دختر دایی مادر خودم ) که تو جنگ با یه پاسدار ازدواج کرد و بعد طرف شیمیایی شد و ... یه عمره داره تو جهنم زندگی با این مرد میسوزه اما چون پناه درس حسلبی نداره و دو تا بچه هم این وسط درس شدن که حالا دیگه دانشجو هسن و وقت ازدواجشونه و همون بهانه آبرو و ... و اسما زن شوهرش باقی مونده اما حتی یک بار خودکشی کرد. یعنی اصن مقایسه ای که کردی و منو هم به مقایسه کشوندی جالب نبود . آره داداش اینجوریاس !
داش کیوان ببخشیدا مفصل شد کامنتم . از بحث مهاجرت رسید به دادگاه طلاق !

Dear keyvan,I would like to thank you for this post. It is a decent and wise comment to guys who intend or plan to immigrate. They should know for what reasons they are immigrating and where to? I have been a reader of your web log for a long time; this is my first comment perhaps after 3 or 4 years. I became happy with your happy posts and became sad when you wrote in that way. I was in the UK while you went two times to US and was following your case as I was somehow in that situation. I admired you when you decided to go back to Iran and really understand you. There are few people who are brave enough, like you, to go back if they realize the reality of the western country. Regarding myself, I am in a transition situation and really not to do, go back or stay and challenge the problem. For the information of your readers and to confirm your comments I have to say that I got a PhD from UK and now working as a research staff at a good university in Europe (not UK), my salary is around 2000 Euros that is only enough for a simple life. 5000 dollars per months for a new arrival is a big joke.
One comment for you keyvan, please do not give up and keep blogging.
.

I would like to thank you for this post. It is a decent and wise comment to guys who intend or plan to immigrate. They should know for what reasons they are immigrating and where to? I have been a reader of your web log for a long time; this is my first comment perhaps after 3 or 4 years. I became happy with your happy posts and became sad when you wrote in that way. I was in the UK while you went two times to US and was following your case as I was somehow in that situation. I admired you when you decided to go back to Iran and really understand you. There are few people who are brave enough, like you, to go back if they realize the reality of the western country. Regarding myself, I am in a transition situation and really not to do, go back or stay and challenge the problem. For the information of your readers and to confirm your comments I have to say that I got a PhD from UK and now working as a research staff at a good university in Europe (not UK), my salary is around 2000 Euros that is only enough for a simple life. 5000 dollars per months for a new arrival is a big joke.
One comment for you keyvan, please do not give up and keep blogging.

استاد کیوان جان، اینجا را یکمی تند رفتی فکر کنم.
من هفده سالم بود آمدم، بابام هم پولدار نبود و نیست. رفتم کالج، هم درس میخوندم و هم تدریس خصوص میکردم. بعد از دو سال خودم را متقل کردم به یک دانشگاه آیویلیگ....از همان دانشگاههایی که امسال اباما و زنش به داخل شدن بهش مینازن. شهریه اش زیاد بود و خودم میدانستم در حد توان خانواده نیست. بخشیش را بورسیه گرفتم و بخشیش را هم وام. لیسانسم که تمام شد وارد دکترا شدم. الانم هم اجاره خانه ام را خودم میدهم هم قسط ماشینم را. بیسن هزار دلار هم از دوران لیسانس وام دارم و خرده خرده دارم پسشون میدم.
نمیگویم این زندگی راحت بوده، نه نبوده. بود روزهایی که از مریضی توی استگاه اتوبوس حالم بهم میخورد و کسی نبود کمکم بکنه، اما اینجا چیزی به من داد که ایران نمیداد و نمیدهد. استقلال.
اینجا من خانم خودمم و آثای خودمم. نه پدر، نه برادر، نه هیجکس دیگر برای من تصمیم نمیگرد و مهمتر از همه این امکان را بدست آوردم که از لحاظ مالی از خانواده ام بیتیاز باشم. مجبور نباشم خانه خودم را نداشته باشم چون ملت میگویند: دختره خانه مجردی دارد!
چیزی که توی نوشته ات ننوشتی اینه که اینجا اگر زجمت بکشی نتیجه اش را میبینی، اما تو ایران نون میرده تو دست اونایی که یا سهمیه دارن، یا باباهاشون پولداره و پر نفوذ.

كاربر عزيز دوست
من ابتدا يه عذرخواهي به شما بدهكارم...تند رفتن من به خاطر يكي از جملاتي بود كه شما از قول خانمتان نقل كرده بودين بدين مضمون:
حالا فهميدم كه چه كلاهي سرم رفته ....اين براي يه مرد خيلي توهين آميزه من فكر كردم طرف با ديدن سوئديها و نحوه زندگيشون وخلاصه چيزهاي ديگه رنگ عوض كرده ولي يه چيزي هم هست درسته عرصه زندگي با جنگ فرق ميكنه ولي بعضي مفاهيم درهمه جا كاربرد داره ...مثال من از حرف شهيد چمران و جنگ يعني نشان دادن توانايي ، مرام و معرفت آدمها درشرايط سخته....شايد به نظر شما مردي و مردانگي و مرام عباراتي لمپني به حساب بياد ولي اگه توي جنگ و هنگام حمله مثلا عراقيها يه نفر دوستش را تنها نگذاشت يا مثلا درنرفت و موند از خاكريز دفاع كرد تو ديگه ميتوني روي تمام حرفاش حساب كني...خودت خوب ميدوني يه مرد وقتي به زني واقعا علاقه مند ميشه بهترين و زيباترين احساساتش يعني عشق خودشو بهش ميده.اون خانم هم درابتدا ابراز علاقه ميكنه ولي .بعدش بدون دليل خيانت و بيوفايي ميكنه يهو مرده احساس ميكنه هيچ هويتي نداره و تا حالا مسخره دست خانم بوده اگه اون خانم همون اول اعلام مي كرد بروايكبيري ازت بدم مياد مرده حق نداشت اونو مجبور كنه عاشقش بشه زور كه نيست ولي وقتي با يه نفر دست ياعلي ميدي بايد تا آخرش يا علي باشي مگه اينكه طرف خيلي عوضي از آب دربياد.(اگه ميبيني بعضي مواقع كلماتم عاميانه ميشه بخاطر اينه كه اين مفاهيم بايد ساده بيان بشن وگرنه كارآيي ندارند).براي همينه كه اينقدر مردا دختراها و نامزدهاشونو ميكشن كه البته اينكار هم خيلي غلطه درباره جانبازها هم من خيلي هاشونو ديدم كه خيلي هم راضي هستن و اتفاقا" دوموردشون ارتشي هم هستن من 34 سالمه ازدواج نكردم تيواين سالها به خدا قسم خانم بازي و زنا و ...نكردم كه اگه يه روز به خري گفتم دوستت دارم عاشقتم دروغ نگفته باشم ولي تا حالا هيچ خري پيدا نشده اگه هم شده مارو به فلانش هم حساب نياورده يا از ما زرنگتر و بهتر هم بوده كه بيان زودتر سوارش بشن....اين بود انشاي ما

کیوان من باهات راجع به مهاجرت موافقم. با جوابی هم که به فتانه داده بودی موافقم. پیش از این خودم بارها به این موضوع فکر کرده بودم و تحقیق هم... در نهایت به این نتیجه رسیدم که بعد از قربانی شدن دو نسل (من و فرزندانم) نسل بعدی قطعا زندگی استانداردتر و با امید بیشتری خواهد داشت که اونم خدا رو چه دیدی؟ شاید بعد از دو نسل همین کشور خودمون هم استاندارد شد... احتمالا جامعه جهانی اجازه نمیده ما همینطور بدبخت بمونیم. استثمار جدید منافعش تو اینه که همه کشورها از توسعه و دموکراسی نسبی بهره‌مند بشن تا در پرتو اون بتونه در یک جهان امن تجارت کنه...
***********************************************
k1: بر فرض كه نسل سوم، اونجا كاملاً خوشبخت بشن پس تكليف زندگی و سرنوشت ماها چی ميشه؟! يعنی ما بايد خودمون رو بخاطر نوه‌هامون جر بديم؟! مگه من و تو چند بار حق زندگی داريم كه يكبار بخاطر زن و يكبار بخاطر بچه و يكبار بخاطر مادر و يكبار بخاطر نوه و ....؟! و حتماً ميدونيد كه توی تحقيقات جديد به اين نتيجه رسيدن كه از نسل سوم به بعد (نسل چهارم) بچه‌ها ديگه خودشون رو متعلق به اون سرزمين ميدونند.

خيلي زمان خوبي اين پست رو گذاشتي . من توي همين چند وقته گذشته خيلي درگير اين موضوع بودم. رفتم ديدن خواهرم که يه جاي نزديک درس مي خونه . موقع برگشت ، با اينکه مي دونستم هر وقت ارداه کنم مي تون بيام ببينمش و تا يه سال ديگه هم درسش تموم مي شه و بر مي گرده ، اما لحظه اي نمي تونستم آروم باشم و بغض نکنم .توي همون لحظه ها و توي هواپيما خيلي فکر کردم به اينکه مگه ما چند بار زندگي مي کنيم . مگه چند نفر عزيز داريم که بايد ازشون دور باشيم . اصلن چرا خودمون مي خواهيم حق توي کشور خودمون بودن رو از خودمون بگيريم. من اينجا خيلي درگير هستم با خيلي مسائل ... اما فکر مي کنم فقط يه کم کار و تلاش بيشتر در همه زمينه ها مي تونه خيلي مسائل رو حل کنه . خيلي خيلي حرف ها و تجربه ها هست در نزديک من که دوست دارم بنويسمشون اينجا اما از حوصله خارجه !!!
ممنون از اين نوشته.

شير داش كيوون...
صاف زدي وسط ماجراي جيگر سولاخ كن ما لوطي، اين قوم و طايفه آبجيت گذاشتن تو اعصاب مصاب ما بس كه طلبه‌اند ما رو بكشونن قاطي اجنبي جماعت و مام يه نه گفتيم و پاش واستاديم مثه بنز، اما لامصبا پس نمي كشن كه، به گمونشون ما اينجا از تنهايي و بدبختي به ... ميريم، حال بيا و بگو زرشك،بكش بيرون بابا، بذارين ما تاسمونو بريزيم و چولو كباب خوران و پاتيل گونه بريم تو شيكم زندگي، تخمشو داريم لابد...

به به سلام زري جون. كي مي‌خواد شما رو از ما بگيره؟ خاطر خواهاتون زياده ديگه. اونوقت شما خداي نكرده عصبانييي الان؟ نباشي‌ها. سر كِيف كه بودي يك ماهي هست ما منتظر رو آنتن رفتن شماييم. عصاب مصاب نداشته باشي كه ديگه هيچ، به شب عيد هم وصال نميده. نه قربونش نمي‌خواد جايي بري، پا شو چلوكبابتو بخور، تخته هم خواستي بزني من هستم (ميدونم آخر سر آرزو بدل مرحوم ميشم) فقط بعدش اگر خوابت نگرفت يه دستي هم به سر و گوش اون وبلاگت بكش.

در رابطه با نظرات كساني كه مهاجرت كردن به نظرم يه نكته مهمه و اون اينه كه نظرات خانمها به درد خانمها ميخوره و خيلي به كار آقايون نمياد. به اين دليل كه اون خانمي كه چنين روحيه اي داشته كه بتونه تصميم بگيره بره خارج زندگي كنه مسلماً توي شرايط تبعيض آميز