پدرام رو نديدم. يعنی راستش دروغ چرا، ديديمش ولی اصلاً نميدونم كه اون من رو می‌شناسه و يادش هست يا نه. اگه اشتباه نكنم دو سه باری توی جلسات كاپوچينو، پدرام هم بود و اونجا در رابطه با مسايل ادبی صحبت و اظهار نظر كرد. اسم كاپوچينو اومد و خب جا داره داخل پرانتز يادی كنم از همه‌ی دوستان كاپوچينويی كه شكرخدا حالا ديگه همه‌شون توی سرتاسر دنيا پخش و پلا شدند. فكر كنم از اون پچه‌های اون موقع كاپوچينو فقط توی آفريقا كسی ساكن نشده! يادش بخير چه عصر جمعه‌های خوبی داشتيم توی كافه 78 و جردن و اون پاركِ كنار اتوبان كردستان كه صندلی‌های كافی‌شاپ وسط پارك و ميون جماعت ورزشكاران بود و بايد آناناس گلاسه رو از وسط لِنگ دونده‌ها هورت می‌كشيديم بالا!

آره داشتم می‌گفتم كه بده بستونی با پدرام ندارم كه حالا بخوام براش نوشابه باز كنم و از كتابش تعريف كنم. مجموعه داستان مرگ بازی رو گرفتم و تا الان فقط فرصت كردم دو سه تا از داستانهاش رو بخونم كه خب خوندن تمام كتاب، زمان و فرصت زيادی هم نمی‌خواد. هر چند من معمولاً با داستان كوتاه مشكل دارم ولی از همون داستان اول (فانفار) حس كردم كه داستانهای قشنگ و دلنشينی توی كتاب هست و خيلی زود تونستم يه جايی وسط شخصيت‌های داستان برای خودم باز كنم. قصدِ نقد و بررسی ندارم كه قطعاً ديگران خيلی بهتر از من اينكار رو بلدند و در رابطه با مرگ بازی نوشتند و خواهند نوشت. بلكه امروز می‌خوام نظر خودم رو در رابطه با پدرام و يه سری از دوستان ديگه و از يه زاويه جديد بنويسم.

ده بيست روز پيش وقتی منِ خسيس توی لينك دادن نوشتم، بازگشت دوباره فانتازيو و بدون فانتازيو قطعاً وبلاگستان چيزی كم داره شايد خيلی‌هاتون فكر كرديد كه اين لينك فقط بواسطه دوستی من و مجتبی است. نه، چون من دوستان ديگه‌ايی هم داشتم كه ازم خواستند به يه مطلب و يا وبلاگی لينك بدم ولی چون اون مورد رو قبول نداشتم اينكار رو انجام ندادم. اگه در رابطه با فانتازيو نوشتم بخاطر اينكه اين آدم كار خودش رو بخوبی و به نحو احسن بلده. يه مدت زيادی نبوده و وقتی مياد ميتونه همون اولش مطلبی بنويسه كه بيشتر از 500 كامنت به خودش اختصاص بده و باعث و بانی يه كار بسيار خوب مفيد و علمی و فرهنگی در رابطه با مبحث كتابهای IT بشه.

شايد تا چند سال پيش كسی برای وبلاگ و بلاگرها، تـَره هم خرد نمی‌كرد ولی احتمالاً الان ديگه خيلی‌ها به اين نتيجه رسيدند كه وبلاگ، چت پيشرفته نيست و بلاگر توی نوشته‌هاش دنبال دوست دختر و دوست پسر نمی‌گرده. بهرحال به درجه‌ايی رسيديم كه كانديدای رياست جمهوری برای تبليغ و ارائه برنامه‌هاش از بلاگرها دعوت ميكنه. رجال سياسی برای ارتباط مستقيم، نوشته‌هاشون رو توی وبلاگ‌هاشون منتشر می‌‌كنند. نماينده‌های مجلس و ورزشكاران تيم ملی و هنرپيشه‌های سينما وبلاگ ميزنند و ... و اين يعنی اينكه وبلاگ‌ها داره قدرتمند ميشه.

توی اين محيط هستند يه سری آدمهايی كه قواعد بازی رو خيلی بهتر از بقيه بلدند و نوشته‌هاشون اين ارزش رو داره كه هر روز با مكافات وصل شد به اينترنت و اونها رو خوند. به نظر من رفتن و نبودن و ننوشتن اين آدمها ميتونه ضربه بسيار بزرگی بزنه به وبلاگستان فارسی چون توی اين قضيه كيفيت مهمه نه كميت. پس بايد يه جوری اين آدمهای كاربلد رو حمايت كرد. كتاب مرگ بازی پدرام رضايی‌زاده كتاب خوب و قشنگی‌يه كه به نظر من اگر هم نبود چون پدرام يه بلاگر خيلی خوبه بايد ازش حمايت كرد. من مرگ بازی رو خريدم. نه يك نسخه، نه دو نسخه بلكه 5-6 نسخه و به دوستام هديه دادم. با اينكار هم فرهنگ كتابخونی رو ترويج ميكنم و هم ايجاد انگيزه‌ايی می‌كنم برای پدرام عزيز كه از همين الان به فكر انتشار و چاپ كتابهای ديگه‌اش باشه.

پرداخت 1400 تومان برای كتابی با ده تا داستان اصلاً رقم زيادی نيست كه انگاری يه بستنی مگنوم خريدی و توی پارك نشستی و در حالی كه ماه رمضون هم تموم شده و ديگه عذاب وجدان نداری داری جماعت رو ديد ميزنی به بستنی‌ت هم ليس‌های عميق ميزنی و يهويی تا بخودت بيايی می‌بينی بستنی تموم شده و اين وسط فقط دستت نوچ شده و پيرهن و شلوارت بواسطه ريختن بستنی كثيف شده و احتمالاً بخاطر نگاه به نامحرم كمی هم دچار معصيت شدی ولی وقتی همين پول رو بدی و مرگ بازی رو بگيری نه ديگه شلوارت كثيف ميشه، نه دستت نوچ ميشه و نه دچار گناه و معصيت ميشی!

بنابراين بنظر من، بخاطر ايجاد انگيزه و تشويق بلاگرهايی كه نوشته‌ها و وبلاگ‌ها‌شون رو دوست داريم و برای حمايت از دوستانی كه هم سواد نوشتن رو دارند و هم همّت‌ش رو، بياييم كتابهايی مثل مرگ بازی رو نه فقط يك نسخه كه بيشتر از اين تعداد بخريم كه وجود و حضور بعضی از بلاگرها و نوشته‌های هر پست‌شون شايد ارزشی بسيار بيشتر از 1400 تومان داشته باشه. ‌ ‌