از پشت یک سوم

خیلی زیبا بود.
امیدوارم که هر چه زودتر این دوری به سر برسه و کلاغه از چراغ قرمز بیاد پایین و به خونه اش برسه.
نکات املایی: تهذیب

لازم نيست حتما همش كمر به پايين بنويسي ، اين پست از اون پستهاييه كه ارزش 1000 تا كامنت رو هم داره . عالي بود واقعا . تقابل قضا و قدر رو به شكل زيباي بيان كردي ( فكر نكني بازم با ديد كمر به پاييني مي گما) .
قرمز و زرد هميشه هست تو زندگي ، اميدوارم تو هميشه سبز باشي كيوان !

با هر كلمه اي كه نوشتي دلتنگي ات به من منتقل شد. خيلي بي انصافي كه فكر مي كني فقط مي آييم اينجا يك نگاهي مي اندازيم و مي رويم پي كارمان...
راستي؛ اگر به جاي ما بودي و براي ناهار بيست و چند روز در يك ماه، مبلغ بيست هزار تومان مي ريختند به عنوان حق ناهار (!) آن وقت قدر جوجه نپخته را خوب مي دانستي. لبخند...

لذتی دوباره.
مخصوصا این قسمت:
قاعده‌اش اينجوريه كه اين ضربان و اين تپش‌ها يه جوری مستقيم و غير مستقيم وصله به يه آدم، به يه حس، به يه موجود زنده، به يه كسی كه هست. شايد نتونی لمسش كنی ولی حسش می‌كنی. هست

سلام، باعث شدي از سر صبح عزاي ناهار امروز را بگيرم. واقعاً فاجعه است.

آها این نوشته هات رو دوست دارم. گرچه هنوز آثار دیوانگی در بروکلین پاک نشده و خودش رو نشون میده (72 رو میگم) . آقا کتاب رو جنگی خوندم. بعدا در موردش می نویسم. آنقدر هم محشر نبود که اینقدر عصبانی شدی!
***********************************************
k1: اولاً كتاب رو جنگی خوندی خوب متوجه نشدی ثانياً قرار نيست من از هر چی خوشم مياد تو هم خوشت بياد.

پسر تو درست نميشي يعني همه اونايي كه مثل تو شايد يهويي ،يواشكي ،زوركي يا حالا هرجورديگه دلشونو يه جايي جا گذاشتن درست نميشن كه نميشن....تو كه قول داده بودي در گرانبهاي كلمات و به پاي چيزهاي فراموش شده اي مثل دل نريزي ؟پس چي شد

براي من وتويي كه سالروز شروع جنگمون با جهل مصادف شد با سالروز جنگ تمام دنيا با ايران....درهم شدن استرس روز اول مدرسه و گريه هاي بچه ننه اي چون من شايد هم تو با استرس بمباران ميگ و سوخو كه تا اون موقع حتي نميدونستيم چيه...روز به روز جنازه كسايي كه ميشناختيم و نميشناختيم آوردن و وسط كوچه گذاشتن...لمس واژه هاي جديدي مثل مادر شهيد ....اصلا خود شهيد كه فقط تا اون موقع در مورد امام حسين (ع) شنيده بوديم....نه پسر... من وتو و امثال من وتو آدم نميشم كه نميشيم...همه اينايي رو كه گفتم هوار شده رو سرمون

نميدونيم اوني كه نگاهمون كرد اوني كه سلام كرد يا خنديد و رد شدو رفت يا اوني كه دلمون براش لرزيد ..حتي براي يه ثانيه چي بود كي بود اصلا چي شد؟...
سهم من و امثال من يه مسافرته به دنيايي كه آخر سرش هم نفهميديم چي بود و چي شد

ای مادر فاکر به این دنیا که کلاغای تفلکی به خونه شون نمیرسن و اونطوری چشم میندازن توو چشات!

قدر این گر گرفتگی و به رویا رفتن و دست کم نگیر
از قدیم گفتن دوری و دوستی یا به عبارتی عشق یعنی دوری ....چون ممکنه بعدا یا کسی چه میدونه خیلی زود دوباره دچار گرگرفتگی و کما بشی و لی خب بازم کی میدونه اون موقع ممکنه علتش چی باشه ...

دلم گرفت
درست ميشه ....زندگي بالا پايين داره ....البته من همش رو به نزولم ....كي قراره اين نمودار صعودي شه نمي دونم
ولي اميدوارم هر چه زودتر اين دلتنگيها تموم شده ...ديگه جايي خيره نشي و به سير در خاطره هات بري ...و كلي اتفاق جالب دور و برت رخ بده
هميشه سبز باشي ...سبز سبز

سلام.
به نظر من اون كسي كه آدم بهش وابسته است چه باشه و چه نباشه زل زدن سر جاشه . فقط فرقش تو اينه كه وقتي نيست به ياد خاطره هايي كه باهاش داشتي به يه جا خيره ميشي و وقتي كه هست براي ثبت كردن لحظه ها توي ذهنت باز به يه جا خيره ميشي. كار ما آدما در هر صورت عجيبه. هميشه يه جورايي گيج ميزنيم.

البته گر گرفتگی میتونه دلایل دیگه ای هم داشته باشه. خانمهایی که پیر و یائسه میشن دچار گر گرفتگی میشن. نکنه این قضیه در مورد آقایون هم اتفاق میافته؟!

دلتنگی طعمش شیریلخه! هم تلخ هم شیرین! میدونی از کی تا حالا من دلتنگ نشدم واقعا؟
کیوان میدونی از کی تا حالا من گم نشده ام تو خودم؟ می دونی از کی تا حالا دلم یاد نگاه هیچ کی نیفتاده؟ می دونی چند وقته نگاهم حرارت نداره؟ بابا جدی بگیر حساتو! زنده ای هنوز!
دروغ چرا، دلم گهگاه هوس نگاه یکیو میکنه ولی به این عمقی که تو میری توش نمیرسم. خیلی وقته خودمو مجبور کردم حسامو نبرم تو عمق، تو سطح باشم! برو حال کن که تو عمقی! .......................................................
.......................................................
هووووووو! چیه؟ بکش بیرون از کلاغ! راه بیفت دیگه چراغ سبز شد!!!!

اینم بخون

http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8704150631

اين روزها يكي از لذت بخش ترين كارهاي روزانه ام اينه كه بشينم پاي لبتاپم و يه قهوه بذارم بغل دستم و صفحات وبلاگ تو رو بخونم و حسودي بكنم به اوني كه تو اينقدر براش قشنگ مينويسي. خوش بحالش هر كي كه هست و هر جايي كه هست.

تو بي‌نظير مينويسي و اين چيزي نيست كه فقط من بگم. تا حالا خيلي ها بهت گفتند. كاشكي تو هيچ كاري نداشتي و ميشستي يه گوشه و فقط مينوشتي. كتاب و مجله و روزنامه و وبلاگ.

اين مطلبت خيلي بدلم نشست. اسمي كه براش انتخاب كردي خيلي قشنگ و حرفه ايي بود. نگاه تو به آدمها و زندگي فوق العاده است. سبز زرد قرمز و همه ما سالهاست كه پشت اون چراغ قرمز وايستاديم تا يكي بياد و هولمون بده.
اميدوارم هميشه سبز باشي. سبز سبز سبز.

اوووههههههوم! هيچي گفتم تا شاكي نشدي همينجوري يه كامنت بذارم

سلام كيوان خان مثل كاستاندا نوشتيد - لحظاتي كه پيش دون خوان بود . خيلي قشنگ مينويسيد من همه نوشته هاتون را ميخونم . اميدوارم موفق باشيد .
***********************************************
k1: كاستاندا؟! دون خوان؟! كيوان؟!

اگه قول بدي دستمو ول نكني ، حتما هر وقت خواستم مجردي برم خبرت مي كنم . زمين واليبال اونجام كه براست ... به هر چيزي هم كه دوست داشتي با مسووليت خودت ميتوني دست بزني !!! فقط دست ....

نخندي ها! هميشه فكر مي كردم آخه اين ديگه چه اسميه كه گذاشتي روي وبلاگت؛ آخه يعني چي "از پشت يك سوم"...
تازه ياد زمين فوتبال و يك سوم زمين حريف افتادم. تازه فهميدم كه براي چي اسم وبلاگت رو گذاشتي از پشت يك سوم...
***********************************************
k1: توی وبلاگ قبليم علت اينتخاب اين اسم رو نوشتم. شايد بد نباشه بخونيدش.
http://www.shoma.blogsky.com/1382/06/26/post-660/

کیوان
تو چشات باغ بارون زده دیدم
وقتی حست رو رها میکنی به هر دری سر میزنه واز هرچیزی یه شعر ناب میسازه اما حتما نقش پر رنگ خونه اصلیشو توش متمایز میکنه.
یه کامنت واسه این پست و پست قبلیت:

اینکه گاهی وقتا کامنتای این پستهای حسی محشرت رو بیجواب میذاری(بر خلاف پستهای شیطونکی وسرحالیت) آدم میمونه نکنه تو این حس موندی و رفتی اون بالا نشستی و حس پایین اومدن ودمخور شدن نداری. بذار این کامنتا هم با تیکه های باحال (مثل جوابت به کامنتای پستهای بعضا 18+ خودت) جون بگیرن. ببین در اون پستت که گله میکردی چرا بعضا 1300 نفر میخونن اما 20 نفر کامنت میدن،راستش یه ارتباط عاطفی هم بین کامنت گذار وکامنتش هست که وقتی مظلوم وبی جواب یه گوشه گذاشته میشه آدم ذلش میگیره! (بچمه آخه).میدونم سخته جواب به همه کامنتا اما ایجاد انگیزه زیاد میکنه. دنیای حسها 2 طرفه است.
(راستی صبح یه کامنت نوشته بودم که بعلت site exceed maximum bandwidth خطا میزد.
نمیدونم، این خطا تنها خطاییه که بعضی وقتا باعث خوشحالی هم میشه.(ناشی از مراجعه زیاد به سایت ورونق اون،مثل سایت سازمان سنجش در مواقع اعلام نتایج!!بخصوص واسه تو که فایل حجیمی هم نمیذاری)
دستت درست
***********************************************
k1: آقا رسول ممنون از لطفت. خب كامنتی رو كه شما زحمت می‌كشين و ميذاريد در جواب نوشته من هستش بنابراين شياد خيلی وقتها لزومی نداشته باشه كه من باز هم به كامنتها جواب بدم و يا بعضی مطالب و كامنت‌ها نياز به پاسخ نداشته باشند ولی هر موقع كه بتون سعی می‌كنم به كامنتها هم پاسخ بدم.
امروز هم چند ساعتی بدليل تموم شدن پهنای باند سايت دان شده بود كه الحمدالله به احسان اس‌ام‌اس زدوم و ايشون خيلی سريع تونستند اون پهنا رو پهن‌تر و گشادتر كنند!

تو رو نمیدونم ولی من اگه دلم رو یه جایی جا گذاشتم هر جا که باشه دور یا نزدیک یا همه جراتم رو جمع میکنم و یا علی میگم و میرم همونجایی که دلم جا مونده یا تصمیم میگیرم دلم رو بکنم و اگه کندم دیگه غصه نمیخورم و آه نمیکشم و به جایی خیره نمیشم . ادمم دیگه تصمیم گرفتم پاشم میایستم . اگه قراره با رفتن کسی دیگه هیچ وقت سبز نشی جسارت اینو داشته باش که از چراغ قرمز بگذری که اگه نداشتی تا آخر دنیا هم منتظر بمونی اه بکشی و ناله کنی اون چراغ سبز نمیشه که نمیشه .....

دوباره پشت این چراغ قرمزم ؛
دوباره بوق اعتراض ؛
دوباره دود و انتظار ؛
همه به فکر رفته اند ؛
به فکر لحظه فرار .
و صفر ثانیه شمار . . .

فقط منم ؛
من ِ همیشه بی خیال ؛
که بینشان نشسته ام ،
دوباره چشم بسته ام ،
و فکر می کنم :
چه خوب بود اگر ،
به جای این چراغ سرخ ،
تو سبز می شدی . . . .
***********************************************
k1: شعر بسيار زيبايی بود. شاعرش كی بوده؟!

اصلاح می گردد :دی
همه به فکر رفتن اند
به فکر لحظه فرار
و صفر ثانیه شمار ...

گوجه كنار كباب و جوجه منم نصيب بقيه اس...اينقد من به اون و اون به من زل مي زنه كه يادمون ميره كه من قراره اونو بخورم يا اون منو.....خلاصه آخرش سرنوشت مشابهي با گوجه كبابياي تو بشقاب تو پيدا مي كنه......
و وقتي تو فكر مي ري .....اونم تو فكر فاصله و اينكه كاش نبود و چرا اينجوري شد كه ديگه نيست و اينا .....نگاه گوجه كه مي كني فك مي كني يك گوجه به بزرگي اون گير كرده تو گلوت همون لحظه و جاي اين يكيو ديگه نداري.....
حس مشابهي هم هست با حس تو تو وجود من تو رابطه با يه موجود زنده نازنين ... اون نيست ولي بيشتر هر چيز ديگه كه باشه احساس ميشه.....
......
با اجازه و بي اجازه اين عبارت گوياي اين لحظه ها و فاصله ها رو هم مي خوام ميل بزنم واسش" قاعده‌اش اينجوريه كه اين ضربان و اين تپش‌ها يه جوری مستقيم و غير مستقيم وصله به يه آدم، به يه حس، به يه موجود زنده، به يه كسی كه هست. شايد نتونی لمسش كنی ولی حسش می‌كنی. هست"
***********************************************
k1: خوشحالم كه قسمتی از نوشته من اونقدر به دلت نشسته كه حالا می‌خواهی برای عزيزت ميل بزنم. من راضيم و حلالت باشه از شير مادرت هم حلال‌تر!

متاسفانه من هم نام شاعر را نمیدونم .

امان از این خیره شدنها ، به یاد آوردنها،نمی دونم خوبه یا بده هنوز نفهمیدم چه سری داره که داره یک خاطره ی خوب یادت میاد ولی دلت می گیره، همیشه یکی هست که پشت اون چراغ قرمز دستت رو گرفته باشه و وقتی که چراغ سبز شد بوقهای مردم بیدارت می کنه می بینی که نیست باید تنهایی بری بعد شک می کنی اصلا هیچ وقت بوده!!
ای بابا این پستت منو یاد چه چیزایی انداخت راجع به غذا خوردنم من معمولا به قاشق چنگال یا حتی قیافه ی اون مرغ یا گاو نگون بخت پخته شده نگاه نمی کنم که چیزهایی که تو دیدی رو نبینم و اشتهام کور نشه:دی البته اگه کور بشه که هیچ وقت نمیشه ولی کلا پیشگیری می کنم!

dash keyvan aysham zadi bva in veshte mano bordi be roozegari ke to pacific ocean budam vali gahdr nadoonestam va bargashtam to in zobaleduni!!!!

kayvan jan,
alaan saat 10:30 sobhe be vaghte shomale california, man too Starbock neshastam va daram weblogeto mikhonam.avalan ke kheyli jaat khaalie, booye ghahveh hameye fazaa ro por karde va chaashnie ye music e aaroom shode ke baa in havaaye abri kheyli joor dar miaad.az poshte panjereh mitoonam cheraaghe raahnamaaee ro bebinam.kheyli donbaale ye kalaagh migardam vali engaar kalaaghaaye inja hame be khoone haashoon residan.daram say mikonam az daricheye cheshme to be hame chi negaah konam.in aaraamesh ro nemishe baa hich chize dige moghayese kard.jaaye to ro dar aaraameshe in starbock khaali mibinam va hamishe baraat aarezooye aaraamesh daram.cheraagh sabz shode bayad beram...
***********************************************
k1: کتایون جان ممنون که توی استار باکس جای من رو خالی کردی. مرسی.

امان از وقتهای دلتنگی،
امان از بغضهای عاشقی ...

من چهار پنج تا کتاب از استر خوندم به نظرم شب پیشگویی و شهر شیشه ای هر دو انتشارات افق از همه بهتر بود با همون دنیای عجیب آدمهای تنها و درد به در.

و بدون اينكه بخندم سرم رو انداختم پايين و با قاشق و چنگال افتادم بجون تيكه‌های مرغ و گفتم کلاغه به این دلیل پرید که من زل زدنش رو جدی نگرفتم و نگاهش رو نخوندم شاید اون خبر نوتر وبهتری واسم داشت و چون تا دید من به یاد تو فقط تو افتادم ٬ پرید و رفت! نه باید به جاهائی که هنوز نرفتم هم برم شاید تو یکی از اونجاها دلم که هیچ این بار خودم رو هم اونجا جا بذارم و مدام سبز بمونم و اونوقت به خودم مادر فاکری بگم که چرا تا حالا...این گر گرفتنا به این دلیله که باید ...
و بهتره اسم اینو زرد٬ قرمز٬ سبز بذارم .
ضمنا تصمیم گرفتم کمتر پلو بخورم آخه برنج که نمیشه خورد .

روزتون مبارک کیوان

کیوان گرامی

این پستت را خواندم خواستم بگویم یک بیماری خیلی
بد هست عین وبا که از خوردن مرغ کاملا نپخته به وجود
میاید

همیشه مرغ را با کارد کمی گوشتش را باز کنید اگر
میانه نپخته و صورتی است هنوز ...مطلقا نخورید
اگر در رستوران هستید پس بفرستید بگوئید کمی بیشتر
بپزند

در امریکا ما حتی هنگامی که مرغ پاک میکنیم همه محیط
را بعد ضد عفونی میکنیم چون میکرب حرامزاده ایست

مواظب باشید ........................نانا زولا

اونی که یکی رو میزاره پشت چراغ قرمز و میره اسمش برنده است.اون یکی هم خب...طبیعتا" بازنده. بازی دو سر برد وجود نداره...

من آرشیو تو رو خوندم / البته نه همه اش رو . ولی تقریبا میتونم بگم حال و هوای نوشته های تو دستم اومده . سر چی با چی شرط میبندم که تو خیلی عوض شدی . اون کیوان گذشته نیستی . البته همه آدمها عوض میشن . و این عیب و ایرادی نداره . اما بنظر میآد تو به بیماری خاص وبلاگ نویس های خوب مبتلا شدی . از خواننده هات کفری میشی . نوشته هات دیگه برای خودت نیست . برای خواننده مینویسی . حوصله نداری . فکر میکنی یک مشت آدم مفت خور میآن شاهکارهات رو مفتی مفتی میخونن و کیف میکنن و دست و دلشون هم نمیآد که نظر بنویسن . اونجوری که دلت میخواد کسی ازت تعریف نمیکنه . به بالارفتن آمار خواننده هات مبتلا شدی . افتادی تو دنده ی نوشتن حرفهای تخمی ( یعنی حرفهایی که به تخمت مربوط میشه ) و بعضی خواننده ها ازش کیف وافر میبرن . هر وقت از گ.وز و چوس و ت..خم و گا...ئیدن میگی یه مشت آدم که با سرچ همین چیزها اینجا رو پیدا کردن میآن و برات کف میزنن . در نتیجه از خودت فاصله گرفتی و به نظر میآد دیگه داری زیادی برای خواننده ها مایه میذاری . من رو ما رو و همه رو ول کن یه مدت ننویس و خوش باش تا خودت رو پیدا کنی . بعد بیخیال همه دوباره کیوان شو . همون آدمی که بودی . اگه این کار رو نکنی ضربه میخوری . ببین چی بهت میگم . جدی جدی افسرده میشی . تو که ژورنالیست نیستی . از خواننده ها هم که چیزی بهت نمیماسه . به همین دلیل درون و برونت به هم میریزه . از من میپرسی حتی چاق شدنت هم زیر سر این اینترنت بازیها و وبلاگ بازیهاست . اینها همه نصیحت بود . من خوب درکت میکنم . فکر میکنی دنیا هنوز کشفت نکرده . اما کشف خواننده ها هم ارضات نمیکنه . هر روز میفهمی که چقدر بهتر از قبل نوشتی اما کسی متوجه نیست . به اینها میگن بیماری وبلاگ نویسی . تو اولینش نیستی آخرینش هم نخواهی بود . اینها نصیحت بود . دوستانه . مشفقانه

بالاخره مرغ بود یا جوجه کباب؟!... خیلی حس این نوشته رو درک کردم... جالبه که خیلی‌ها درک کردن... معلومه همه‌مون دلتنگيم خدا رو شکر!!... پست پل استر رو هم من همين الآن خوندم آقاي بداخلاق! من که اتفاقاً عاشق پست‌هاي معرفي کتابتم...چون تجربه نشون داده سليقه‌ي کتابي‌مون شبيه همه... الآن هم ديدم از کشور آخرين‌ها خوب نگفتي غصه‌م گرفت چون من اينو به توصيه‌ي يکي خريدم هنوز نخوندمش ولي خيلي بهش اميد داشتم!... من ازش نخوندم ولي يه نويسنده‌ي حرفه‌اي شب پيشگويي‌ش رو هم توصيه کرد ولي خوب گفت فضاش پليسي مدرن و يه جور فلسفي‌يه... بازم پست معرفي کتاب بذار...

چرا نمي شناسمت؟
مي دانم مرا نمي شنوي و من اين را از سيبي كه از دستت افتاد فهميدم
ديگر به غربت چشمهايت خو كرده‌ام و به دردهاي بادكردۀ روحم
كه از قاب تنم بيرون زده‌اند
با توام بي حضور تو
بي مني با حضور من
مي بيني تا كجا به انتحار وفادار مانده ام تا دل نازك پروانه نشكند.
همه سهم من از خود دلي بود كه به تو دادم
و هر شب بغض گلويت را در تابوت سياهي كه برايم ساخته بودي گريستم و تو هرگز ندانستي كه زخم‌هايت، زخم‌هاي مكررم بودند
نخ هاي آبي ام تمام شده‌اند و گل‌هاي بقچه‌ي چهل تيكه دلم ناتمام مانده‌اند.
بايد پيش از بند آمدن باران بميرم.
............
حسين پناهي

حالا که رفته ای
دل دلیل می آورد و
عشق گریه می کند.
با این همه
جای خالی ات پر نمی شود.
نه با خیال و نه با خاطره.
حالا که رفته ای
این روزها دلتنگم
دلتنگم که رفته اند.
آن روزها
حالا که رفته ای
باور می کنم
گل ها همه آفتابگردانند
اما همین امروز
آفتاب
چشم در چشم من
فقط سراغ تو را می گرفت
حالا که رفته ای
برای این پنجره فرقی نمی کند
باران ببارد
باران نبارد باران باران حالا که رفته ای
پایین می آید از پلکان ابر
و فرو می ریزد در جویبارهایی
که به جانب پاییز می روند
................................
محمدرضا عبدالملکیان

دیدی خسرو شکیبایی مرد؟

:( حالا هامون رو چه جوری نگاه کنیم؟

سلام کیوان خان یا جان؟حالا فرقی هم نمی کنه.
امشب برای اولین باراز وبلاگ مرجان نمی دونم به وبلاگ کی وبعد به یکی دیگه ودر نهایت به وبلاگ شما رسیدم.خب این پست اخر شما با غروب جمعه همزمان بشه ..خودتون حدس میزنید که چه معجونی از اب در میاد.
ولییییییییییی پستهای قبل تر رو خوندم وخوشمانننن امد.مخصوصا از (مصائب زرد الو) انقدر خندیم که حد نداشت.جاتون خالی خیلی چسبید.خب حالا باید خمس وزکات بدم دیگه...برای همین می خوام یک راه حل موثر وراحت بهتون پیشنهاد بدم که با خیال راحت زرد الو بخوری ومجبور نباشی تا رسیدن به دستشویی تمام موهاتو بکنی جهت حفظ ابرو: مغزهسته ی زرد الو دقیقا نقطه مقابل خودشه یعنی نفخ معده رو از بین میبره.بعبارتی اگر بعد از خوردن زردالو مغز هسته رو بخوری دچار اون حالتهای وحشتناک نمی شی.برای اینکار هم مجبور نیستی دنبال سنگ بگردی.اگر هسته رو دقیقا از طرف لبه لای دندانها ی اسیا بذاری به راحتی یک تخمه شکسته میشه.فقط دقت کنید که لبه تیز تز باید به سمت بالا باشه .همونجایی که انگار لبه های هسته رو با کوکهای ناجور به هم دوختن.به این شکل() ...من خودم این روش رو امتحان کردم وواقعا موثره...خوشباشی