از پشت یک سوم

علی شلمبه* همون دوست و رفيقِ شفيق من كه متاسفانه توی زندگی شخصی من و همچنين مطالب اين وبلاگ نقش و حضور پُر رنگ‍ی داشته، چند وقته كه داره يه كتاب رمان ميخونه!!!!!! كتاب خوندن شايد برای همه ما يه چيز كاملاً عادی باشه و اگه يه روز نخونيم بايد تعجب بكنيم ولی همه اونهايی كه علی رو از نزديك می‌شناسند، می‌تونند بفهمند كه اين تغيير و دگرديسی يعنی چی. اگه به حرفهای من ايمان داريد، شك نكنيد كه قرون وسطی و جنگهای صليبی پايان يافته و رنساس جديدی در راهه. خدايا، يعنی يه موجود زنده می‌تونه تا اين حد تغيير پيدا كنه و متحول بشه؟! اينهمه انعطاف و فِلكسی‌بيلی‌تی باور نكردنيه! در حال حاضر همه ما در شوك اين ماجرا، دهن‌مون واز ( اين واز چند درجه از باز، بزرگتره ) مونده. جوری كه حاله همسرش از شوك وارده اصلاً مساعد نيست و ايشون در حال حاضر در بخش C.C.U يكی از بيمارستانهای تهران بستری است و دچار لكنت زبون و آلزايمر مزمن شده كه پزشكان در حال حاضر هيچ اميدی به بهبوديش ندارند. بنظر ميرسه وجود افراد نازنين و با جنبه‌ايی مثل داش علی باعث شده كه انسان خليفة‌الله و اشرف مخلوقات روی زمين باشه.

علی اصولاً با كتاب و علم و دانش و درس و معلم، ميونه خوبی نداره. احتمالاً تقصر خودش هم نيست چون باباش هم همينجوری بوده. فكر می‌كنم اين خونواده يه مشكل ژنتيكی دارند و يه جايی از نردبون DNA ‌شون چند تا از پله‌هاش كـَنده شده. اون بنده خدا كه فقط يه كوره سواد قرآنی داره و بعد از اينكه انقلاب شد و كلاسهای نهضت سوادآموزی راه افتاد فرستادنش نهضت و بواسطه انقلاب، تونست تا تصميم كبری بخونه! در حال حاضر با سوادترين و تحصيل‌كرده‌ترين و فرهيخته‌ترين عنصر زنده توی خونواده‌شون كه حرفش خيلی بُرش داره و قبولش دارند و تموم معادلات چند مجهولی زندگی‌شون با مشاوره و به دستهای پُر توان اون حل ميشه، همين علی آقای قصه ماست كه خب اونهم سيكل نظام قديم داره كه البته بنا به گفته خودش، سيكل اونموقع معادل فوق‌ليسانس الان هستش و من نميدونم اين معادلسازی توی كدوم سازمان و موسسه‌ايی انجام شده.

وسط‌ نوشت:
پنج‌شنبه به كنسرت سهيل نفيسی رفتم. كنسرت و حواشی اون جوری بود كه خب پشت دستم رو داغ كردم كه ديگه بخواهم صدای نفيسی عزيز رو از نزديك بشنوم. چون هنوز هم از برگزاری اون كنسرت بشدت ناراحت هستم، ترجيح ميدم در رابطه‌اش چيزی نگم و ننويسم. احتمالاً ديگه بعد از اين فقط به شنيدن صدای نفيسی از CD اكتفا ‌كنم. جداً شرمندم برای جامعه هنری ايران كه با آبرو يه هنرمند و با عشق و علاقه طرفدارانش اينجوری بازی می‌كنند و عملاً ميريند به هنر و صدای اون خواننده و يه كاری می‌كنند كه بعد از شنيدن اولين اجرا به خودت و همه كسانی كه با هزار بدبختی و مكافات بليط رو تهيه كردند تا شبی رو با صدای خواننده محبوب‌شون حال كنند، فقط بتونی يه پوزخند بزنی و بخاطر اينكه توی سالن آبی كاخ نياوران كه جای همه چيز هست جز برگزاری كنسرت، آب يخی نبود تا كـ.و.نـ.م رو بذارم توش و فقط دَم در چند تا رانی پرتقال وجود داشت كه اونهم برای برطرفی خشم و ناراحتی فايده‌ايی نداشت بنابراين بقيه زمان رو بخودم فحش ميدادم، همين. بنابراين اگه به ديدن اين كنسرت نرفتين اصلاً خودتون رو سرزنش نكنيد و مطمئن باشيد كه هيچ چيزی رو از دست ندادين. فقط اميدوارم كه حداقل به مسايل ديگه شب جمعه‌تون رسيده باشيد كه اون ديگه از اهم واجباته!

تا اونجايی كه من يادمه توی اين بيست ساله كه با علی رفيق بودم، ايشون يه آلرژی خيلی شديد به مسايل فرهنگی و هنری داشته و اون قسمت از مغزش كه در رابطه با مسايل هنری و Art-Music-Book-Cinama بوده و حساس هستش، پندای از آغاز خلقت اين بشر توی فاصله آسمون تا زمين و همونجايی كه داشتند از بهشت به زمين منتقلش می‌كردند يكی از فرشته‌ها يواشكی توش PiPi كرده چون ايشون اصلاً شاخك‌های هنريش به هيچ وجه تكون نمی‌خورد و هيچ فرقی نداره كه داره فيلم حماسه دره شيلر رو ميبينه يا همشهری كين برنده چندين جايزه اسكار رو و يا مثلاً گوشش اصلاً نمی‌تونه تشخيص بده اينی كه داره گوش ميكنه يه موسيقی كلاسيك هست و موتزارت داره اون قطعه رو اجرا ميكنه و يا اينكه ممد نبودی ببينی، داره پخش ميشه!

هر بار كه با هم سينما رفتيم، هنوز تيتراژ اوليه فيلم و اسم هنرپيشه‌ها روی صفحه بود و هنوز ملت درست و حسابی روی صندلی‌هاشون جا بجا نشده بودند كه خوابش برده و اين انسان هم وقتی می‌خوابه دقيقاً تا شعاع پنج كيلومتریش ديگه هيچ موجود زنده‌ايی نميتونه پلك روی پلك بذاره. چنان خرناسه‌ايی ميكشه كه گويا كنار دستت خرس خوابيده. اون اوايل كه رفته بودند محل جديدشون، چند بار نصفه شبی ماشين آتش‌نشانی و كلانتری آژيركشون اومده بود توی آپارتمان‌شون چون همسايه‌ها كه از خرناسه‌های شبونه ايشون خبر نداشتند، به خيال اينكه خرس اومده، زنگ زده بودند به پليس 110. فرداش هم يه نامه از موسسه انجمن حيوانات اومده بود دَم در خونه‌شون كه لطف كنيد اون خرسی رو كه توی خونه قايم كردين بياريد باغ وحش تحويل بديد وگرنه باهاتون مطابق با قانون 12 اصل حمايت از حيوانات نيمه وحشی در حال انقراض، رفتار ميشه و مخفی كردن حيوون توی خونه پيگرد قانونی داره كه خب من چون اونروز خونه‌شون بودم زير نامه نوشتم والله بخدا ما اينجا خرس نداريم بلكه يه يابو داريم كه حاضريم اون رو هم با كمال ميل دو دستی تقديم‌تون كنيم!

داشتم می‌گفتم كه هر بار با اين بشر رفتيم سينما همون اول فيلم خوابش برده و چنان خرناسه‌‌‌هايی كشيده كه همه‌ی تماشاچيان، آدم رو چپ چپ نگاه می‌كردند جوری كه حتی توی اون تاريكی می‌تونستی بخوبی از چشم‌های خشمگين‌شون بخونی كه تقريباً همه‌شون دارند توی دل‌شون بهمون فحش‌های چارواداری خواهر مادر ميدند كه خب قطعاً خانواده علی توی اين ماجرا حضور حماسی بيشتری داشتند چون ما بعنوان همراه، تقصير كمتری داشتيم. توی اون تاريكی هم هر چی قربون قد و بالاش ميرفتيم كه:

داش علی جون مامانت پاشو بخدا آبرو و حيثيت‌مون رفت، جماعت الانه كه بيان و شلوارمون رو از پامون دربيارند. پاشو بريم يه آبی به سر و صورتت بزن شايد خوابت بپره، آخه عزيزم الان چه وقت خوابه؟! پاشو، پاشو كه آبرومون رفت و الانه كه متصدی و آپاراتچی بيان و با پَس‌گردنی بندازن‌مون بيرون. داش علی، جون كيوان پاشو، اصلاً پاشو بريم خونه بگير تا صبح بخواب ...

ولی چنان می‌خوابه كه گويا خواب به خواب شده و از نواده‌گان اصحاب كهف هستش و به اشتباه توی قرن 21 جا مونده.

بهرحال همه اينها رو گفتم كه بگم، خوشبختانه علی اين روزها با كتاب آشتی كه نه، چون اون هيچ وقت كتاب رو از نزديك لمس هم نكرده بود بلكه با كتاب آشنا شده و شبها كه از سر كار برميگرده خونه، كتاب هزار خورشيد درخشان رو ميخونه. ديروز كه با هم بوديم دقيقاً بيش از چهار ساعت و نيم و بواسطه خوندن همون پونزده صفحه اوليه كتاب، تموم افغانستان و كابل و هرات و جامعه نويسندگان و مكاتب ادبی و هنری و بخصوص خالد حسينی رو بشدت نقد كرد و نظراتی داد آنچنانی كه اگه شما هم بشنويد و مذكر باشيد يقين بدونيد سر اونجاتون! اسفناج سبز ميشه.

از جمله فعاليت‌های هنری ديگه داش علی توی اين روزهای، رفتن به سينما و ديدن دوازده دقيقه و چهل و سه ثانيه از فيلم انعكاس و همچنين حضور در چندين كنسرت بوده. بهرحال جا داره كه اين موفقيت رو به كليه عزيزانی كه بنوعی در هنر و فرهنگ اين مملكت نقش دارند تبريك و تهنيت عرض كنم. شما مطمئن باشيد با اين حركت علی، منحنی علم و دانش و سطح هنری نه فقط ايران، بلكه تموم آسيا بشدت رو به بالا داره حركت ميكنه. خدا آخر و عاقبت من رو با اين رفقای دانشمند ختم بخير كنه!

* جون من سعی كنيد صفت اختصاص يافته به اين دانشمندِ دوران رو ياد بگيريد. ايشون علی شِلمبه Shelembeh هستند كه اين صفت بيانگر هيچگونه معنا و مفهوم خاصی نيست و فقط بخاطر اينكه با علی قـُلمبه كه الان ساكن كاليفرنيا و شهر سَن حوزه است اشتباهی نشه، به اين لقب مفتخر شدند.