از پشت یک سوم

nazaret dar morede adami ke az hamin mohite majazi ashena mishan o too doniaye vaghie hamdigar ro paida mikonan chie? taklife unha chie in vasat?
doroste. nabaiad mohiti ro jedi gereft ke ye chizi tuye m aye haye neverland hast va har kasi har chizi ke mikhad az khdoesh unja misaze o be baghie neshun mide!shaiad vaghiat farsangha durtar va shaiad ainan hamini bashe ke ma darim mibinim
ba in hal fek mikonam ke bad az in tasvir sazi haye zehni zamani oza khaili gharash mishi mishe ke hamin adam ro mikhay tuye reality bebinish!

هنوز هم از اون دسته آدم هاييه كه هيچ شناختي از وبلاگ ندارن پيدا ميشه ... هنوز هم برايه بعضي ها اينجور چيزا ناشناخته است .

بلاگرم چون :
- حرفايي دارم كه هيچ گوشي برايه شنيدنش وجود نداره .
- ت ن ه ا ي ي
- وقتي مجبور روزي 12 ساعت شش روز در هفته پشت ميز كارت ميخ كوب باشي و حق جايي رفتن نداشته باشي مجبوري خودتو يه جور سرگرم كني
- حداقل تو اين شهرك مجازي ميتوني خودت باشي بدون ترس و واحمه از اينكه كسي حرفاتو پيرهن عثمون كنه و بخواد تو سرت بكوبه كه خاك تو سرت ال كردي بل كردي

بعد از اين همه نبودن با اين پستي كه گذاشتي كلي آدم رو بردي تو فكر ...

واقعا عالی بود. می دونی واقعا این پست عالی بود. حتم دارم که حرف دل خیلی ها رو زدی. واقعا این وبلاگستان به کسانی مثل شما نیاز داره. نه تنها وبلاگستان، که فرهنگ ما به آدمهایی که بتونن با قلمشون حرف حساب بزنن نیاز داره. واقعا عالی بود

چي اينقدر ناراحتت كرده؟

خب وقتی با 100% حرفهات موافقم چیز زیادی برای کامنت گذاشتن نمی مونه ...
اول اینکه خیلی حال کردم ... خیلی و مرسی ...
و بعد اینکه اونهایی هم که میان اینجا و تنهایی قسمت می کنن و از این حرف ها ... دقت کنی هر کسی که پا میزاره تو بلاگستان یا تنهاست یا درد داره یا عاشقه ... البته خب دروغ چزا منم اول اینجوری بودم ... البته نبودم ها ... ولی خودمو اینجوری نشون می دادم ... فکر می کردم ایونجوری باهال ترم ...
ولی خب تجربه 3 سال بلاگ نویسی خیلی از اینهایی که نوشتی رو بهم اثبات کرد ...
امیدوارم یک روز از نزدیک ببینمت و با هم بیشتر صحبت کنیم . امید .

نه... اصلاً توقع زيادي نيست...

چي شده كه اينارو ميگي ؟ به هرحال گفتنش خوبه وقتي آدم حرفي تو دلش مونده .من خودم يه وبلاگ دارم كه گاهي بهش سر ميزنم .هربار كه چيزي مينويسم تلاش ميكنم يادم بره كه كس ديگه اي قراره نوشته مو بخونه .دوس ندارم تحت تاثير اين موضوع بنويسم .ميخوام بگم تو وقتي داري وبلاگ مينويسي داري لحظه به لحظه با ذهن خواننده هات پيش ميري و تصويري كه دوس داري ،از خودت ميسازي . به نظر من براي ما كه همه زندگيمون داريم تصوير ميسازيم و پشت نقابيم ، لخت شدن ( به قول تو ) فقط وقتي امكان پذيره كه مخاطبي رو براي خودت تصور نكني.به خاطر همينه كه من ترجيح ميدم همه نوشته هاي بلاگمو نمايش ندم يا هنوز با نوشتن تو همون دفترخاطرات قديمي بيشتر حال ميكنم .

بله ماها مردمی هستیم ولی در موردمون فکر بد میکنن.
چوپون های شرکت ما از اینکه نمیتونن یک فیلم یک گیگ رو یک دقیقه ای آپلود و برای یک سوسمار خور اونور آب بفرستن شاکی هستن . باز به چوپون های پشم توست مورد اشاره شما

به نظر من بلاگ خوني فقط براي ارضا حس خواندن مطالبي روان‌تر از اخبار و روزنامه‌ها است. مطالبي كه بعضا مهم‌ترين اخبار رو از چندين ديدگاه و زاويه متفاوت عرضه مي‌كنند و جدي‌ گرفتن اين مطالب و يا فضولي در شناختن آدمي كه اون طرف ميز بلاگ نشسته كار مسخره‌ايه. به نظرم مشكل ما آدم‌ها فضوليمونه كه حتما بايد آدم‌ها رو بشناسيم و بدونيم كي هستن در حالي كه هويت افراد مجازي تحت هيچ شرايطي، به ما ربطي نداره

عده ای مثل قرص جوشان اند ، در لیوان آب که بیندازیشان طوری غلیان کرده و کف می کنند که سر می روند، اما کافی ست که کمی صبر کنی بعد می بینی که از نصف لیوان هم کمترند.

سلام
راستش من بعد از اينكه اولين بار به طور اتفاقي وبلاگتون رو خوندم خيلي خوشم اومد
(راجع به خطوط قرمز زندگي ) بعد آدرستون رو توي Favorite خودم اضافه كردم
ولي بعد از چند روز ديدم مطلب تازه اي نذاشتينن و حالا اين مطلب جديد
ببينيد من هم با شما كاملا موافقم و حرفهاتون رو قبول دارم گاهي وقتها منم بدجوري تو فاز اين مسائل ميرم شايدم اين شباهت طرز فكرامون بوده كه باعث شده تمام پست هاتون رو بخونم اما واقعيت اينه كه همين كه ما همديگر رو توي اين دنياي مجازي خارج از هياهو و مسائل دنياي بيرون و تمام اون چيزهايي كه با خودمون تو جامعه يدك مي كشيم مثل علائق ، احساسات ، فلسفه ها ، دين ، عنوان و شغلمون مي بينيم و با هم حرف ميزنيم خيلي خوبه اينكه بتوني فارغ از كار لعنتي كه تورو از صبح تا بوق سگ پشت ميز اداره حبس كرده چند لحظه اي كانال بزني و خود خود خودت بشي و اينكه بدوني كه اونطرف چند نفر مطالبت رو مي خونن و راجع بهش باهات حرف ميزنن خودش خيلي خوبه
ما همه اين روز ها صرفنظر از اينكه چقدر دور و برمون شلوغ باشه تنهاييم علت اصليشم همون حصار هايي كه خودمون دور خودمون كشيديم
كيوان من مطمئنم اگه من شما رو يه جايي خارج از اين محيط ميديدم محال بود تا مدتها باهاتون انقدر رك صحبت كنم و يا انقدر راحت باشم ولي اينجا ميشه راحت حرف زد
من دوست دارم شما همونطور با طنز و شادي كارتون رو ادامه بدي و اميدوارم موفق باشي

شاید اغراق امیز بنظر بیاد اما شخصا معتقدم به تعداد ادم هایی که وبلاگ دارند و همچنین به تعداد ادم هایی که به وبلاگ ها سرک می کشند نه در کلیت اما جزئی تر که بنگریم انگیزه های متفاوت وجود داره . جالبه که خود بلاگرها هم هراز گاهی نوشته هایی می نویسند در باب این که نباید وبلاگ و بلاگرها را جدی بگیریم . قبل از این نوشته شما اخرین پستی که در این مورد خوندم در این وبلاگ بود تحت عنوان زندگی مجازی :
http://durtarha.blogspot.com/
بنظرم در این مورد هم نمیشه خیلی کلی قضاوت کرد مثل بسیاری چیزهای دیگه . بلاگرهایی هستند که با اسم و رسم واقعی شون می نویسند و فراتر از ان در دنیای غیرمجازی هم ادم های شناخته شده و حتی مطرحی هستند . خب مسلما حساب شان از دوستانی که با اسم مستعار می نویسند جداست . این به معنای خوب یا بد بودن هیچ کدام نیست اما تا حدی نشانگر انگیزه های بلاگر هستش . یک نفر دوس داره دل نوشته ها و نظرات شخصی اش رو در قالب یک ادم صرفا مجازی و ناشناخته بنویسه و علاقه ای به افشای هویت غیر مجازی اش نداره اما دیگری با هویت غیر مجازی در دنیای مجازی حضور داره و مطمئنا عقل حکم می کنه ملاحظاتی را در نظر بگیره . اخیرا در سایت رادیو زمانه مصاحبه ای انجام شده بود با یک بلاگر مطرح وبلاگستان که از اتفاق وبلاگش از وبلاگ های مورد علاقه من هستش . مصاحبه جذابی بود اما غرض این که ان چه ان بلاگر عزیز در پاسخ به سوالات مصاحبه گر گفته بود با ان چه بلاگر دیگری با نوع نگاه دیگر و با اسم مستعار راجع بهش نظر میده زمین تا اسمان میتونه متفاوت باشه و حتما هم هست .حالا ان سر داستان را هم که در نظر بگیریم یعنی از سوی مخاطبان همین داستان وجود داره : " انگیزه های متفاوت " . ادم به بعضی وبلاگ ها سر میزنه برای اموختن و به فکر وادار شدن حالا در زمینه های مختلف . در مورد بعضی ها از طرز نگاه و نوع تفکر و موشکافی ان بلاگر لذت می بری . در مواردی ان وبلاگ فقط برات جنبه فان و سرگرمی داره . جاهایی هم هست که علیرغم صرفا یک رابطه مجازی اما حس صمیمیت خالصانه ای نسبت به ان بلاگر داری و خوندن دل نوشته های صادقانه و حتی روزمرگی های ان وبلاگ برات لذت بخشه (سلام پینکی ) . به هر جهت همه زمینی هستیم هم بلاگر و هم مخاطب . شاید حفظ حریم ها حداقل وظیفه هر کدام از ما در دنیای مجازی باشه چه به عنوان یک بلاگر چه به عنوان صرفا یک مخاطب .

آقا کیوان عزیز و گل و دوست داشتنی
می دونی، اگه به من بگن فقط می تونی از بین تمام وبلاگهای دنیا یکیو انتخاب کنی و بخونی، بدون شک اینجا رو انتخاب می کنم. چون هم حرف حساب میزنی، هم باحال میزنی، حرفات خستگی رو از تن آدم بیرون میاره و هزار تا دلیل دیگه.
اینا رو گفتم که بدونی وجود اینجا هرگز یکطرفه نیست و ماها هم شاید بیشتر از تو به اینجا نیاز داریم.
نمی دونم چی تو دلت بود و چی بهت گذشته که اینا رو نوشتی. همش هم درسته و 100% هممون باهاش موافقیم اما حرف من اینه که تو اصلن نباید به این چیزا فکر کنی. تو داری کار خودتو می کنی و اون دسته افراد معلوم الحال که تکلیف‌شون با خودشون و بقیه روشنه... پس سخت نگیر، بنویس برامون و بدون که هرکسی قلم تو رو نداره. مرسی بابت همه چیز.

نه بابا کي بلاگرها رو انقدر جدي مي‌گيره؟! ما که خودمون بلاگريم، چند سال هم هست که بلاگريم مي‌دونيم همه‌ي اينا رو. فکر هم نمي‌کنم اصولاً کسي زياد آدم رو جدي بگيره!... مي‌گم دقت کردي قسمت اول نوشته‌ت رو تقريباً سالي يه بار مي‌نويسي؟!!
ولي خيلي دوست دارم يه تحليلي در مورد انگيزه‌هاي وبلاگ نويسي صورت بگيره که خوب خوراک خودته!

شايد بشه گفت نمي‌شه جدي گرفت و اعتماد كرد. چون خيلي‌ها هستن كه توي محيط مجازي از شخصيت‌هاي مجازي هم استفاده مي‌كنند. كي مي‌دونه واقعاً اونطرف قضيه چه خبره!!؟؟

آقا دمت گرم. حرف دل زدی.

کیوان جان چی شده ؟باز یکی اومده گل واژه بهت تحویل داده؟آق چقدر دل نازک شدی تازگی! ببین فقط بدون بعضی ها با آدمی مثل تو "بد" باشن خیلی بهتره اصلآ باعث افتخاره جون تو...به ضرب المثل انگلیسی میگه:a friend of every one is a friend of no one خوب نمیشه که همه باهات خوب باشن فحش اونا یک سر طیفی هست که نقطه مقابلش تویی ÷س تا وقتی دشمنات بهت فحش میدن بدون داری درست میری...

من که مدت زیادی نیست وبلاگ مینویسم، اما تو دوستها و آشناهای دنیای حقیقی فقط تعداد خیلی خیلی کمی که خودشون بلاگر هستند آدرس وبلاگم رو دارن، با حرفهات کاملاً موافقم خود من همون ماه اول وبلاگ نویسی که تازه هم دفاع کرده بودم و درسم تموم شده بود یه پست مسخره نوشتم و یه خواننده خیلی گل که استاد دانشگاه توی رشته خودم بود بهم پیشنهاد کار داد. منو به یکی از اقوامشون تو یه شرکت درست حسابی معرفی کرد و رفتم برای مصاحبه و رزومه ام خیلی اتفاقی افتاد دست یکی ازدانشجوی قدیمی این خواننده عزیز که الان میشه رییس من! خلاصه آقای رییس یه روز این استاد قدیمی رو چند ماه بعد میبینه و میفهمه من و استادش به وسیله وبلاگ با هم آشنا شدیم. از اون روز تا حالا همش به من گیر میده که آدرس وبلاگت چیه؟ خیلی راحت میتونم آدرس وبلاگ رو بهش بدم اما دلم نمیخواد بعضی ها رو وارد دنیای مجازی کنم، مخصوصاً رییسم رو. من وبلاگ مینویسم که آرامش داشته باشم که راحت هر چی دلم میخواد بنویسم بدون در نظر گرفتن هیچی

آخ....
آخ گفتی....

سلام کیوان از پشت یک سوم.
بازم سلام.
تو خیلی خوب مینویسی.نه به خاطر اینکه...بیشتر وقت ها از کلمات محاوره ای زیر شکم استفاده میکنی که برای مخاطب عام وب لاگت خوشاینده...به خاطر اینکه قریحه ی نوشتن داری و میتونی مخاطبتو نگه داری...خیلی وقته که بهت گفتم...به نظر غمگینی...مدت هاست...نمیپرسم جرا چون غم مال انسان هاست...بلاگر ها چون دیده نمیشند توهمی توی فضای ذهنی مخاطب عام میسازند که اونها گمان میبرند که بلاگرها در رفاهند و در دستشویی نم.ی.گ.و.زن.د!!!شاید اگر من هم مثل تو لینک بازی میکردم و مخاطبم رو میتونستم نگه دارم...مخاطب من میفهمید که میشه دائم غصه خورد و ناشاد بود و افسرده و از این افسردگی به از پشت یک سوم رفت و در آرشیو دنبال نوشته اهای خنده دار گشت.نمیگم طوری بنویس که مه بخندن...واقع بنویس..تو با وجود زیادی نوشتنت باز هم خودت رو قایم میکنی.چرا؟

امیدوارم بانی این پُست، کمی بیندیشه وحتی اگه بدون غرض دلتُ رنجونده، بتونه دلجویی کنه یا زخم زبون، نیش و کنایه ، تمسخر و ... تکرار نکنه و حرفهاشُ مزه مزه کنه و بعد بزنه. البته امیدوارم.......

حالا خوبه که فحش خار مادر برات نمینویسن. من دو نفر هستن که اساسی انگار تو جنبش حماس هتسن، هر بار یه مطلب مینویسم بدون هیچ ربطی یه سلامی به خانواده ما میرسونن!!! بدبختیه ها!!

ولی از این که بگذریم من به این نتیجه رسیدم که وبلاگ درمانی باید تو ایران بررسی بشه و امکان داره که کار کنه، نه که همه رو عادت دادن به دو رو بودن (حداقل دو رو) اینه که حداقل یه جور پروسه درمانی هستش این وبلاگ برای خیلی ها

تو خودت هم دچار توهم شدی ها حالا چرا فکر میکنی که بقیه فکر میکنن وبلاگ نویسها عجیب و غریب و تافته ی جدا بافته هستن و غیر آدمیزادن و نمیتونن گه گردن کلفت داشته باشن ؟

فکر می کنم اون ذهنیت تقریبا غیر واقعی که نوشتی خواننده ها از بلاگر ها دارن,دیگه قدیمی شده... الان به نظر می یاد واقع بینی خواننده ها بالاتر رفته باشه...

خیلی نوشته ات به جا بود. البته من چند تا از بلاگرها را از نزدیک میشناسم و حقیقتش وقتی دیدمشان، بعد از گپ و گفتگو دیدم دیدگاهشون خیلی به نوشته نزدیکه. حالا ممکنه عملشون بسته به نرمهای اجتماع فرق کنه، اما این مساله همیشه میتواند صادق باشه.
والا دروغ چرا ولی من یکی اگر ایران بودم تا حالا جور میکردم شما دو تا کیوان های وبلاگستان را (سی و پنج درجه را میگم) از نزدیک ببینم. تصور من از شما ها مهم نیست، مهم اینه که ذهن شماها که اینطوری مینویسید اپریشیت بشه. کار هر کسی نیست اینطور نوشتن.:)

che dele pori
chi shode k1 ??!!

وقتي پست به اين طولاني‌اي رو ديدم فكر كردم عمرن بخونمش. ولي واقعن خوب نوشته بودي و من تا ته ته خوندم و كامنت‌ها رو هم همچنين. مرسي. من خودم هميشه سعي مي‌كنم تصور كنم آدمي كه فلان مطلبو نوشته چه جوريه. مثلن خود تو! خب سخته. ولي تو سخت نگير.

برای بیشتر ماها ارتباط با احساساتمون و درک صحیحش مشکله چون ما یاد گرفتیم یا به عبارت بهتر تجربه ثابت کرده که ابراز احساسات معمولا بایددر جهت مقاصد خاصی ابراز بشه . بنابراین نوشتن از عقاید نظرات و تفکرات کمی مشکوک بنظر میرسه ، در نتیجه کسانی که قادرند بنویسند چون با احساساتشون در ارتباط اند و منبع تفکراتشون رارامی شناسندکمی مشکوکند بهمان علتی که در پاراگراف اول ذکر کردم

http://www.nartt.blogfa.com

حالا چرا اينقدر عصباني؟!2و3 تا پاراگراف اولت كه نشون ميده دل پري داري!كي اذيت كرده....بگو ميزنيمش (;

k1 jan mishe ye bar dige begi koja mitoonam farsi type konam? addressi ke dade boodi nemidoonam chi shode!
ammaaaaaaa in neveshteha baes shode ke fekr konam bishtar az har kase digehie tabiei o normal hasti. nazdiktar o ghabele lamstar. ki gofte to oon ETIie hasti ke az hava oftade roo zamin?!

سلام کیوان خان
خیلی با این نوشته به اصطلاح "حال" کردم. همیشه صریح و روان می نویسین و به دل می شینه. مرسی