از پشت یک سوم

پر از حس های قابل پیش بینی بود این پستت. امیدوارم که....نه...بیخیال...ولش کن!

صرف كامل فعل رو ول كن. از "هستم" در بيا (هرچي تا حالا فهميدي بسه) برو سراغ "هست". جوابشو بده كه هنوز "هست"؟. اگر هنوز چيزكي باشه ميشه "هستيم" رو هم صرف كرد.
اوه اوه مثل اينكه منم بايد برم يه چايي بخورم. پرت و پلا شد. نه؟!

« من امیدم را در یأس یافتم ، مهتابم را در شب ، عشقم را در سال بد یافتم و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم گر گرفتم. زندگی با من کینه داشت ، من به زندگی لبخند زدم ، خاک با من دشمن بود ، من بر خاک خفتم چرا که زندگی سیاهی نیست ، چرا که خاک خوب است . »

....:-)

اون بنده خدا خيلي راست مي‌گفته!

پرنده ای که پر می کشد از اشیان
نه ادرسی دارد نه شماره ی پروازی
نه قرار ملاقاتی
شاخه ی هیچ درخت و نرده ی هیچ بالکنی را نیز
به نامش ثبت نکرده اند .
بی نام و نشان تر از پرنده که نیستی
این هوای ملس هم
که از فرط زلالی و صافی
پروانه میانش بکس و باد می کند
خوشبختانه ارث پدری هیچ دیوثی نیست !
.......................................
........................................
نگو کسی به فکرت نیست
و نامت را دنیا از یاد برده است .
شاید دنیا
تویی و من
و نام ما مهم نیست در جریده عالم
با حروف درشت چاپ شود
همین که جانانه بر لبی جاری شود
تا ابدیت خواهد رفت .
***********************************************
k1: نوشته ( شعر ) بسيار قشنگ و دلنشينی بود ممنون ميشم متن كامل اون رو داشته باشم و بدونم اين رو خودتون گفتيد يا شخص ديگه‌ايی.

دو دو تا شونزده تا،کی به کیه! فک کردم اینو فقط خودم لمس میکنم،ولی مثکه شما هم اینجوری هستی.

آفرین پسر جان.من موافق همین نوشته های تنظیم نشده تو هستم.تداعی آزاد،تداعی های تصادفی که هیچ هدفی را دنبال نمی کند جز برون ریزی از ذهن ،مبدا ذهن را خسته کند از حمل شدنش.
گفتی گفتم گفت.می گوییم و می شنوند و می شنویم و رابطه تلاش می کند برقرار شود و چه بسا بیابیم همه آن کسان را که همچون من و تو و او عاصی شده ایم از این تلمبار افکار.
تو قلم به دست گیر!!(ببخشید کیبورد)و بنویس.هر کس خواست نخواند و هر که هر چه خواست قضاوت کند.مهم این نیست که دسنوشته ات چه کلماتی در بر دارد مهم آنست که تو بیان کردی آنچه را از مورد قضاوت شدن ابا داشت و تو می شوی آنچه باید بشوی

جالب بود كيوان خان! يه جورايي عموميت پيدا كرد براي ماهم. دروغ چرا اون خر سفيد رو عرض كردم!

ـ «بده . . . بدبد . . . چه اميدي؟ چه ايماني؟ . . .»

ـ «. . . كرك جان! خوب مي خواني.

من اين آواز پاكت را درين غمگين خراب آباد,

چو بوي بال هاي سوخته ت پرواز خواهم داد.

گرت دستي دهد با خويش در دنجي فراهم باش.

بخوان آواز تلخت را, ولكن دل بغم مسپار.

كرك جان! بندة دم باش . . .»

ـ « . . . بده . . . بدبد . . . ره هر پيك و پيغام و خبر بسته ست.

نه تنها بال و پر, بال نظر بسته ست.

قفس تنگ ست و در بسته ست . . .»

ـ «كرك جان! راست گفتي؛ خوب خواندي, ناز آوازت,

من اين آواز تلخت را . . .»

ـ « . . . بده . . . بدبد . . . دروغين بود هم لبخند و هم سوگند.

دروغين ست هر سوگند و هر لبخند

و حتي دلنشين آواز جفت تشنة پيوند . . .»

ـ «من اين غمگين سرودت را

هم آواز پرستوهاي آه خويشتن پرواز خواهم داد.

بشهر آواز خواهم داد . . .»

ـ «. . . بده . . . بدبد . . . چه پيوندي؟ چه پيماني؟ . . .»

ـ كرك جان! خوب مي خواني

خوشا با خود نشستن, نرم نرمك اشكي افشاندن,

زدن پيمانه اي ـ دور از گرانان ـ هر شبي كنج شبساني.»

این متن کامل شعر هستش :

نگو جایی نداری بروی
این سه متر و نیم حیاط خانه ات را هم درست ندیده ای .
دنیا را که نمی توان
در هوای حلزونی این اتاق
سبک سنگین کرد
دیوارهای این جهان
سر به فلک هم که برکشند
بیش از این پرده های کیپ
عرصه بر نگاه تو تنگ نمی کنند .
پرنده ای که پر می کشد از اشیان
نه ادرسی دارد نه شماره ی پروازی
نه قرار ملاقاتی
شاخه ی هیچ درخت و نرده ی هیچ بالکنی را نیز
به نامش ثبت نکرده اند .
بی نام و نشان تر از پرنده که نیستی
این هوای ملس هم
که از فرط زلالی و صافی
پروانه میانش بکس و باد می کند
خوشبختانه ارث پدری هیچ دیوثی نیست .
در انتظار چه نشسته ای
زمان علف خرس نیست عزیزم
هر ثانیه ی حرام شده اش را
باید حساب پس بدهی
حواست نباشد
همین ساعت لکنته ی دیواری
به نیش عقربه های تیزش تو را و اشتیاق مرا
به اجزای موریانه پند تجزیه می کند
و چشم هایت را می برد
مانند دو تمبر باطل شده ی قدیمی
در البومی کپک زده بچسباند .
نگو کسی به فکرت نیست
و نامت را دنیا از یاد برده است .
شاید دنیا
تویی و من
ونام ما مهم نیست در جریده عالم
با حروف درشت ثبت شود
همین که جانانه بر لبی جاری شود
تا ابدیت خواهد رفت .

شعر از اقای عباس صفاری شاعر ایرانی که اگر اشتباه نکنم مقیم امریکا هستش :
کتاب کبریت خیس ( برنده جایزه شعر کارنامه ) : مجموعه شعر سال های 1383-1381 / عباس صفاری – تهران : انتشارات مروارید چاپ دوم 1386
راستش به لطف دوستی تازه کشفش کردم و از اشعارش خیلی لذت بردم . اما خب میدونی که شعر و شاعر محبوب هم سلیقه ای هستش . با اینکه کامنتدونیت سنگین میشه اما یکی دیگه از شعرای این کتاب به نام " همین حوالی " رو هم برات می نویسم اگه خوشت اومد بهت توصیه می کنم کتاب رو بخری . ارزشش رو داره . قیمتش هم هزار و پانصد تومان واقعا ناقابل در برابر چنین شعر هایی :
چمدانم انگلیسی
دوربینم ژاپنی
کفش هایم تایوانی
پیراهن تابستانی ام بنگالی
شورت و جورابم تایلندی
فندک و خودکارم چینی
وساعتم هنگ کنگی است
موهایم را یک ارایشگر کوبایی
کوتاه می کند
و چمن خانه ام را یک باغبان مکزیکی .
دیروز از پنجره دیدم
رو به اسمان ناسزا می گفت
شانس اورد هوا ابری نبود !
مریم مقدس در نیایش همین یکشنبه
خشم به زانو درامده اش را
بر او خواهد بخشید هاله لویا ..........هاله لویا ...
داشتم می گفتم : ساعتم هنگ کنگی است
زنم امریکایی
خواهرم ایرانی
رفقایم تلفنی – مکاتبه ای – اینترنتی – خیالی
شاعر الهام بخشم رومی
( که پیرانه سر دلی هم از مادونا ربوده است )
نویسنده محبوبم کلمبیایی ساکن مکزیک
سگم فرانسوی
پاتوقم کافه شوکا ( شعبه ی کالیفرنیا )
ساز روح نوازم اسپانیایی
غذای باب میلم فعلا ایتالیایی
و شرابم شیراز استرالیاست
اما خودم
از اهالی همین حوالی ام
همین سقف ابی
که یک جرعه اب شیر و شلنگش را
به تمام چشمه های ظلمات
و یک نفس هوایش را
به پاکیزه ترین صبح تمام شهرهای جهان
نخواهم داد .
***********************************************
k1: ممنون از لطف‌تون و معرفی شعر و شاعر. قشنگ بود منهم از شعرهاش خوشم اومد.

واقعن ؟ :((
من كه حالم گرفته شد با اين پست :(

پ.ن: ليلا مي خوامت
پ.ن2: زري كجايي يه كامنت بذاري جيگرموت حال بياد

و اینچنین بود که کیوان قات زد.

golam az khod rahidan ra biyamooz be sarmanzel residan ra biyamooz majal tango rahi door dar pish be pahayat davidan ra biyamooz zamin bi eshgh khaki sardo mordast be ghalbe khod tapidan ra biyamooz jahan jolangahi hamvare zibast be chashmat khoob didan ra biyamooz

من می فهمم کیوان عزیز،

وقتی این سخت دل کندن و دو دوتا، چهارتا نشدن رو که خوندم دیدم که همدردیم،

این دوگانگی برای اکثر مهاجرا پیش میاد، شاید آدم باید با همون مشکلات سر کنه و هیچ وقت فکر مهاجرت نیوفته، پات که رسید اونور، دیگه نه اینوری هستی و نه اونوری، آدمی میشی خونه بدوش، آدمی می شی چمدون بدست، همیشه می خوای بری، اینجایی می خوای برگردی، اونجایی می خوای فرار کنی...

چی بگم والا، حیف که گیریم، رضا درست می گفت، آدم باید به خودش بگه فقط برای چند سال می خوام بمونم، اینجوری با یه امیدی تحملش راحتتره...

آدم می شه کفتر دو برجه!

وای خدا این شعرهای لیلا عالی بودن، عالی... واقعا مرسی

آقای کیوان عزیز، دنیا همینه دیگه اگه قرار باشه همه دو دو تا ها چهار بشه که دیگه لطفی نداره
بعدم اینکه این پست هایی که همین طوری مینویسی واقعا نفس آدمو بند میاره

راستی گفتم این شعرهای لیلا عالی بودن؟؟؟؟؟
**********************************************
k1: البته همونجور كه ليلا خانم گفتن ظاهراً شعرها مال آقای عباس صفاری و كتاب كبريت خيس هستش خودشون( ليلا خانم ) اين شعرها رو نگفتن. من كه حتماً ميرم دنبال اين كتاب. اينكه نفس آدم رو بند مياره يعنی خوب نوشتم يا بد؟!

خواندن چندیدن باره کلمه خر توی این پست منو یاد دفتر آموزش مقدماتی فلوت دخترم انداخت که اسمش کتاب خری است و توی هر صفحه عکس یک خر را در حالات مختلف انداخته که برای حیوانات دیگه ادا و اطوار در میاره ولی همیشه توی این فکرم چه ارتباطی بین خرو فلوت و موسیقی هست
امیدوارم همیشه باشی و هستی و خواهی بود

یعنی دیگه بهتر از این نمیشه،
الان برای بار 10 باز خوندم این پست رو
پست قبلی هم عالی بود البته من تا دم مغازه سید مهدی اومدم باهاتون، چون دیگه همون جا رفتم تو مغازه و ...!!
برای مایی که از ایران دوریم، واقعا لذت بخشه که کسی اینطوری خیابونارو تعریف کنه
***********************************************
k1: خوشحالم كه خوشتون اومده.

وقتی آدم مهمون دعوت میکنه، گلش رو یکی میبره... خودش رو یکی دیگه همین میشه دیگه....... سوتفاهم نشه ! من یه بار یه همچین اتفاقی برام افتاد... کلی دپرس شدم. و تو دفترم کلی از اینا نوشتم... ولی بعد دیدم که اینا چیزی نیست... بلکه تکرار زودرس تاریخ ولنتاین مبارک

دنیا رو بی خیال بابا . جدی نگیرش 50-60 سال تحمل کنی تموم میشه

چسبید .. چرا ؟ الله اعلم
.
.
.
.
اوهوم!

الآن چند تا پست قبلیتو خوندم ... اگه کتابت چاپ بشه من هم خودم می خرم هم به دوستام هدیه می دم.

آقا اینایی که برای دل خودت مینویسی به درد دل بعضی های دیگه هم میخوره. پست قبلی رو که خوندم به خودم قول دادم اولین فرصت که اومدم ایران از پارک وی تا تجریش رو دوباره پیاده برم و برگردم. از همون سمت میرم، وقت برگشتن هم میرم رستوران پردیس، ته چین بادمجون میخورم.
بهترین خاطرات زندگی رومانتیکم تو همون حوالی هنوز معلقه!

چقدر دستشويي ميري تو!؟

من كه تو هواي سرد عمرا بتونم انقده پياده برم از دستشويي ميميرم