آدمی و آدميزاد بر خلاف اونی كه ميگه، ذاتاً پند و اندرز و موعظه و خطابه رو دوست نداره و باهاش حال نميكنه. معمولاً دوست داره همه چيز رو خودش لمس و تجربه كنه و تَه و توش رو در بياره، كما اينكه بعضی چيزها اصلاً تَه نداره و هر چی بری و بتازونی به اونه تَه‌ته‌اش نميرسی كه اين رو نه تنها من بلكه با تجربه‌ها و بزرگان و انديشمندان بسياری گفته‌اند! حالا بعضی‌هاتون هم زياد خوشحال نشيد كه اصلاً تصميم ندارم در رابطه با اون چيز بی‌سر و ته بگم هر چند در اون رابطه ميشه دنيايی حرف زد ولی خب فعلاً خوبيت نداره و اينجا خونواده رد ميشه!

بخدا دلم نمياد يه كتاب خوب بخونم و بهتون معرفی نكنم. ميدونم شايد با اينكه بخواهم بخش‌هايی از كتاب رو اينجا بنويسم خيلی حال نكنيد ولی والله بخدا من هر چقدر هم بخواهم خوب و قشنگ و خوشگل و ملوس بنويسم نمی‌تونم اندازه همين دو سه تا پاراگراف كه از توی كتاب انتخاب كردم بهتون اطلاعات بدم. ميخوام خودتون بريد بخونيد و عمق فاجعه رو بسنجيد. خداوكيلی ما كجای اين دنيا داريم نفس می‌كشيم؟!

اين پست رو بنويسم قول ميدم ديگه در رابطه با اين دو تا كتاب صحبتی نكنم چون به اندازه كافی و شايد هم بيشتر در رابطه‌اش صحبت كرديم. پی‌نكته‌هايی بر جامعه‌شناسی خودمانی* رو هم خوندم و اتفاقاً اون رو هم پسنديدم. اگه كتاب قبلی نراقی رو خوندين اين يكی رو هم توصيه می‌كنم حتماً بخونيد. آقای نراقی، شير مادر حلالت كه با يه زبون ساده و روون و عاميانه‌پسند و بدور از اون لغات و اصطلاحات تخصصی و قلمبه سُلمبه تونستی حداقل من يكی رو مجاب كنی دو تا كتاب در رابطه با جامعه‌شناسی بخونم!

ببينيد! تا حدود 70 سال پيش ذغال سنگ در ايجاد تعادل قوا بين كشورهای مطرح آنروز نقش بسيار تعيين‌كننده‌ايی داشت اما ديديم كه اين معيار طی حدود 20-25 سال درهم فرو ريخت و نوبت نفت شد، بطوری كه تمامی سالهای دهه‌ی هفتم و هشتم قرن گذشته رويدادهای بزرگش تابعی از جريانات نفت بود. يعنی اقتدار ذغال سنگ به نفت واگذار شد. قدرت نيروهای نظامی بزرگ هم در ارتباط مستقيم با در دست داشتن اين ماده‌ی حياتی سنجيده ميشد. مخصوصاً در كشورهای نفت‌خيز خاورميانه كه كليه حوادث ريز و درشت سياسی يهرحال يه سرش به چاه‌های نفت ختم ميشد.

دلمون خوشه كه از بزرگترين كشورهای نفت‌خيز دنيا هستيم. ( اشتباه نكنيد اينها رو من دارم ميگم نه آقای نراقی! ) فكر می‌كرديم با نصف درآمد نفتی‌مون می‌تونيم تموم دنيا رو بخريم و آزاد كنيم ولی با اين اعداد و ارقامی كه پايين نوشته شده، می‌بينيم نه بابا اينجوريا هم كه تصّور می‌كرديم نيست و اوضاع ناجورتر از اين حرفهاست. اين آمار شايد يه كمی به نفع دولت هم باشه و سطح توقع ما رو از دولت كمتر كنه. بابا با اين درآمد كه نميشه شق‌القمر كرد! ( البته اينها رو گفتم كه كسی كاری به كارم نداشته باشه! ) ولی جداً درامد نفتی خودمون رو با فروش مك دونالد مقايسه كنيد. آدم يه جورايی غيرتی ميشه و دوست داره ديگه اون ساندويچ‌های خوشمزه مك دونالد رو كه البته پشت سرش هم خيلی حرف و حديث هست و ميگن چاق كننده است و فلان و بيساره رو ديگه نخوره!

... در بهترين حالت معدل فروش نفت ايران در چند سال گذشته سالانه حدود هفده تا بيست مليارد دلار بود. از اين مبلغ بهرحال درصد قابل توجه آن بايد صرف استخراج، حمل، كميسيون فروش و ... و ... و خود تشكيلات پرهزينه وزارت نفت بشود. در حاليكه رقم صادرات آلمان يك هزار ميليارد و يا بودجه نظامی آمريكا 398 ميليارد و يا فروش ساليانه رستورانهای مك‌دونالد 44 ميليارد دلار می‌باشد. كارخانه نه چندان بزرگ اتومبيل سازی كرايسلر فقط برای بودجه‌ی تحقيقاتی خودش امسال 6 ميليارد دلار هزينه كرده است يعنی رقمی برابر تقريباً يك سوم كل فروش نفت ايران!

و يا در رابطه با مهاجرت آدمهايی كه ميتونستند به اين كشور خدمت كنند ولی بواسطه دلايلی كاملاً منطقی رفتند و البته خيلی‌هاشون هم ديگه پشت سرشون رو هم نگاه نكردند، مطالبی نوشته كه فقط وجود همين يه آمار جای كلی تفكر و تامل داره. البته اين تفكر و تامل رو ما نبايد انجام بديم چون واقعاً كاری از دست‌مون بر نمياد، در ضمن همه ماها وقتی هم قرار باشه به چيزی فكر كنيم به راه‌ها و روشهای مهاجرت فكر می‌كنيم نه نرفتنش! بنابراين اين مسئولين و تصميم‌گيرنده‌های مملكت هستند كه بايد يه فكر اساسی كنند كه چيكار كنند اين نيروی تحصيلكرده اينچنين راهی خارج و بلاد كفر نشن.

و بعد ادامه ميدهد بحث المپياد در كشور ما از سال 1363 در دستور كار قرار گرفت كه تاكنون منجر به عضويت 365 نفر در تيم‌های المپيادی كشور شده است و از اين تعداد تاكنون 101 نفر از جانب كشورهای خارجی جذب شده‌اند.

* پی‌نكته‌هايی بر جامعه‌شناسی خودمانی / نوشته حسن نراقی / نشر اختران / 2500 تومان
** عكس رو بی‌اجازه صاحبش از وبلاگ ديوونه كش رفتم!