شما خوبید قربان؟؟، معلومه کتابهایی که خریدی رو داری میخونی ها...،

ما گل آفتابگردان تو حياطمون در اومده.نميخواي.؟

http://seilbstgsprech.blogspot.com/2007/05/blog-post_989.html
اينجا بود كيوان خان عزيز...عالي مي نويسه

چیز غریبیه این قبیله! هم بدنیا میاردت هم می کشتت. هم پر و بالت می ده هم بال و پرت رو می شکنه. هم می خندوندت هم اشکتو در میاره. هم آزادت می کنه هم به بند می کشدت... دل دوستش داره و عقل ازش فرار می کنه. ...فقط خدا کنه دلی نشکنه!

انگار باید لحظه شماري كني كه دوباره فاميل و قبيله رو که واست سخته رو رها كني و بري اون دورا پيش همسرت !آره؟

خیلی به خودت تو این دنیا سخت نگیر اگه میبینی نمیتونی مثل بقیه باشی ٬‌نمیتونی از چیزایی خوشحال بشی که بقیه میشن یا هر چیه دیگه . زندگی تو و امثال تو شاید خیلی قابل مقایسه با موجودات دو پایی که بهشون میگی آدم نباشه . برای خودت با قانونای خودت زندگی کن ٬ من مطمئنم آدمایی هستن که همینجوری دوستت داشته باشن . شازده کوچولو با سؤالای عجیبش و خواسته های عجیبش ٬ دونسته‌های عجیبش و دنیای دورش حتماً میتونه برای یه سری آدم (حتی اگه نفهمنش) یه ستاره باشه که هر وقت خوشحال و لبخند میزنه یه چیزی تو دل اونا بریزه پایین :)

میفهمم راجع به اینکه سرزمین نداری چی میگی ٬ میفهمم راجع به اینکه دیگه نمیتونی یه کسایی و یه چیزایی و یه نزدیکایی رو تحمل کنی چه حسی داری ٬ میفهمم هنوز با خودت درگیری که یه سری مسؤولیت‌هاتو اینجا جا گذاشتی . میدونی ٬ ما خودمون خودمونو اذیت و سرزنش میکنیم ٬ اما یه چیزی هست اونم اینکه نباید بذاری چیزایی که برات مهمن ٬ تو مرور زمان ٬ تو کلیشه‌های زندگی آدمای دور و برت حل بشن . نمیگم خودتو اذیت کن ٬ اما نخواه مثل آدما باشی و فراموش کنی . تو دیوونه‌ی دوست داشتنی ‌ای هستی ٬ خدا رو هم چه دیدی ٬ شاید یه روزی یه جایی تو یه شهری ٬ دهی ٬ بیابونی ٬ دشتی ٬ جایی که نمیدونم چیه برای گوسفندات نی زدی .

در پایان این گل گلی های روئیده بر تقویم انجا که اکنون گل های افتاب گردان برای دیدن خورشید چشم بر روزنه ابر دوخته اند سرانجام در سطح خورشید گل های افتاب گردان تازه ای جوانه خواهند زد اما ...
اما ای کاش ادمی وطنش را
( و شاید ای کاش قبیله اش را نیز )
یک روز می توانست
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران در افتاب پاک .

بابا پيدا كن از كجا خونديش....خيلي خيلي زيبا بود...حس عجيبي بهم دست داد.. مادر و پدر و برادر و خواهرم هستند. آدم نيستند، خويش‌اند. خون‌اند. نَسب‌اند

قبیله
هستند.مثل یه مرداب که می کشنت.به جایی میرسم که دیگه نیازی نمیبینم برای توضیح چون من میشناسن و چون نمی شناسن.

با سلام
یک پیشنهاد

اگر سربازی رفتی یک پست هم به سربازی اختصاص بده

hala nagofti kai gharareh az ghableh door biofti?,man keh chand vaghteh neveshtehato mikhoonam shak daram poshte 1/3 keh man shenakhtam in bar ham davoom biareh.

خوب واسه اينكه "والسلام" يه وا‍ژه عربيه و بيشتر با ذي الحجه همخوني داره. بعد از دسامبر مي شه دتز ايت. پيري يد (به كسر ياء دوم) راستشو بخواي ياد شب زده ي ابي افتادم... "عزيز بومي،‌اي هم قبيله،‌ رو اسب غربت..." ادامه داشت حرفهام ولي با شنيدن اين شعره لالموني گرفتم.

و شايد عجيب بودنش رو به همين راحتي و تو شرايط عادي نفهميم...

ديدي گاهي اوقات بعضي واژه ها غريبن واسه آدم، يا يه جوري زمخت هستن...که ممکنه بخاطر واج آرایی شون هم باشه...حالا این واژه ی قبیله برا من تابحال اینجوری بوده که الان انگار داره یه کمی برام آشناتر میشه...

اگه به فيلم ديدين گير دادي يه سر به وبلاگ زير بزن . ظاهراً طرف فيلم بازه.
http://shahoosahar.persianblog.com/

قبیله...!
فقط یک نیاز بود. وقتی شهری نبود. وقتی قانونی نبود. تنها راه امنیت پشت به پشت فامیل و قوم و قبیله دادن بود. الان نه از اون زندگی قبیله ای کاملا خارج شدیم و نه کاملا وارد زندگی متمدن امروزی شدیم. هیچ خیری از هیچ کدوم نمی بینیم ولی تا دلت بخواد کتکش رو نوش جان میکنیم.
ولی چیزی که من همیشه سرلوحه کارام قرارش میدم اینه که هر چیزی رو که دارم دوستش دارم ولی وابسته بهش نیستم. آزادی انسان با هیچ وابستگی و تعلقی سازگار نیست. باید خود را رهانید.