اين روزها اعصاب مَصاب‌ تعطيل، حال و حوصله مرخص و دل و دماغ‌مون هم عينهو يه جاهای ديگه‌مون كه شايد مُعرّف حضور بعضی از دوستان باشه آويزونِ آويزونه، چراش هم بماند به فصلش تا اگه يه روز قسمت‌ شد براتون تعريف كنم. هر چند با اين اوضاع و احوال قاراشميش و هوای كسل‌كننده بهاری كه ديگه نبايد دنبال بهونه خاصی واسه اين همه بی‌حوصله‌گی بود. فكر نكنم اين روزها چيز شما هم دست كمی از مال من داشته باشه، البته منظورم حال و حوصله و اعصاب و روان‌تونه نه چيزهای بلند و كوتاه و كلفت و لاغر و آويزون‌تون كه اونها هر چه هست يه مسئله كاملاً شخصیه و به خودتون هم مربوطه و ورود و دست زدن و آويزون شدن به اون چيزها نياز به ارج و قرب و لياقت و شايستگی خاصی داره و هر كسی نميتونه همينجوری يلخی و هَرندبيل و باری بهر جهت به دنيای شخصی‌يی كه معمولاً آدمها، بی‌دغدغه چيزهاشون رو اونجا پَهن و ولو می‌كنند وارد بشن!

پنداری چند روزی هم اينجا قاطی پاتی شده بود و قرار شده بود دامين ما رو هم به معرض فروش بذارند كه سريع متوجه ماجرا شدم! از اقصی نقاط دنيا يه سریها ميتونستند چيز ما رو ببينند و يه سری هم چشم ديدن اينجا رو نداشتند، خلاصه كه با زحمات آقا احسان اينجا هم سروسامون گرفت و ظاهراً ديگه مشكل خاصی نيست. كمااينكه هنوز يادمون نرفته ما بابت هاست و دامين امسال‌مون كلی پول به پرشين تولز بدهكاريم. بابا والله بخدا، به پير، به پيغمبر ما مال مردم‌خور نيستيم و بدهی‌مون رو مياريم و مثل بچه آدم دو دستی تقديم می‌كنيم. ديگه چرا وبلاگ رو ميريزيد بهم و يه سِری خواننده پروپا قرص رو زابه‌راه می‌كنيد؟!

چند شب پيش پذيرای يكی از دوستان مادر گرامی كه از همسايگان محل قديمی بود، بوديم كه همراه دو دختر‌شون كه ماشالله ديگه واسه خودشون خانم‌هايی شده بودند، جهت ديدوبازديد به منزل‌مون اومده بودند. شايد نزديك به 15 سال از آخرين باری كه اونها رو ديده بودم گذشته بود بنابراين حتماً ميتونيد حدس بزنيد چقدر ريخت و قيافه و برخورد و بزرگ شدن‌‌هامون برای همديگه جالب و مهيج بود. دختر كوچيكه، اون موقع كه من ديده بودمش آمادگی ميرفت و الان سال دوم دانشگاه بود و دختر بزرگه هم ازدواج كرده و خلاصه اونها يادم انداختند كه چقدر پير و فرتوت و مندرس و پاره‌پوره و جرواجر شدم! بچه‌هايی كه يه روزی آب دماغ‌شون آويزون و بند كفش‌شون رو نمی‌تونستند ببندند و شايد خيلی وقتها تنبون كون‌شون رو هم خيس و رنگی می‌كردند اينبار هر كدوم‌شون اندازه يه درخت چنار شده بودند و زن داشتند و شوهر داشتند و اين يعنی اينكه گذر زمان رو به بی‌رحمانه‌ترين شكل ممكن ميشد ديد. ‌مادرشون كه هر پنج دقيقه يك بار بطور تمام قد، قربون صدقه قد و بالام ميرفت چون بقول خودش من رو مثل پسر خودش دوست داشت و می‌گفت، اصلاً فكر نمی‌كردم كيوان، اينقدر آقا و بزرگ و جنتلمن شده باشه ( البته اينها رو اون خانمه می‌گفت وگرنه من كه چنين ادعايی ندارم! ) خلاصه از اون وقتها و از زمانيكه قصرفيروزه بوديم و از در و ديوار و همسايه‌های قديمی كلی حرف زديم. من يادم باشه و اگه يادم رفت شما حتماً يادم بندازيد كه بعداً سر يه فرصت مناسب از قصرفيروزه، محله‌ايی كه تموم دوران كودكی و نوجوانی و جوونی و دبستان و راهنمايی و دبيرستان من رو به تاراج برد! براتون بيشتر بگم.

خلاصه بعد از شام هر كسی توی اين همه سال هر هنری رو كه ياد گرفته بود رو كرد! از اونجايی كه من فقط واليبال بلدم و فعلاً با اين دست چُلاقِ وبال گردن و توی خونه‌ نميشه اسپك دفاع و شيرجه يه دست رفت قرار شد من يه گوشه‌ايی بشينم و دختر خانم‌ها برامون فال قهوه بگيرند. همون اول كار بهشون گفتم من اصلاً و ابداً به يه همچين چيزهايی اعتقادی ندارم و احتمالاً ناخواسته با اين حرفم حال‌شون رو هم گرفتم ولی خب بهرحال مهمون بودند و احترام‌شون واجب بنابراين منهم به اين شكم پيچ‌پيچ، هـی زدم و همه قهوه رو تا آخرش نخوردم تا بدين شكل وارد گود بشم. قبلاً هم كسان ديگه‌ و توی مناسبتهای مختلف، فالم رو گرفته بودند بهرحال هميشه ترجيح ميدادم قهوه‌ام رو تا تَه‌تَه و قطره آخرش بخورم تا اينكه اندازه دو قلوپ، آخرش باقی بذارم تا بواسطه اون يه سری جَفنگيات و خُزعبلات و چيزشعرهای سرهم شده بشنوم!

مراسم قهوه‌خوری و فالگيری انجام شد و توی اون موقع شب دونه دونه آدمهای خونواده ما همگی سروسامون گرفتند و يه شبه پولدارترين و خوشبخت‌ترين و عاقبت‌بخيرترين آدمهای كره زمين شدند. همونجوريكه ميدونيد يه سری كليّات هميشه توی اين فالها گفته ميشه كه خيلی نزديك به اون چيزيه كه معمولاً آدمها ازش توی ذهن‌شون ساخته و پرداخته كردند و دوست دارند اونجوری باشند. اصولاً آدميزاد علاقه داره اون چيزی رو بشنوه كه دوست داره، بنابراين اينكه بزودی پولدار ميشی و يه خبر خوب بهت ميرسه و با فلان كَسك ازدواج ميكنی و يا يه مسافرت طولانی در راه داری و ... توی تموم فالها وجود بايسته و حتمی و ضروری داره بنابراين همين الان من خودم با قهوه كه هيچی حتی با چهار تا دونه نخودچی و يه لنگه جوراب پاره و يه ليوان آب طالبی يا آب انار هم ميتونم براتون فال بگيرم! ولی خب از حق كه نگذريم در اين مراسم مهيّج شبانه فالگيری، بعضی جمله‌ها و گفته‌ها خيلی به بعضی از مسايل خصوصی من نزديك بود. اينی كه من قراره بزودی برم دندونپزشكی و يا شايد يه عمل جراحی در پيش داشته باشم و يا چند تا برنامه آينده‌ايی كه فقط خودم توی ذهنم بهش فكر كرده بودم شايد چيز مهمی نباشه ولی از اون چيزهايی بود كه فقط خودم ازش خبر داشتم ولی ظاهراً بايد بپذيريم كه يه سری از اين اعمال و كردار روی اون فنجون‌های قهوه حك شده و شنيدنش از دهن كسی كه اصلاً ازش خبر نداشته شايد يه كمی ذهن آدم رو بخودش درگير ميكنه كه خب اين حرفها يعنی چی و اين طرف، اينها رو از كجا فهميده؟! خلاصه فالگير همين جوری داشت هی از گذشته و حال و آينده می‌گفت و يه سری اسم مونث و از ما بهترون كنار هم ميذاشت و ديدم كم‌كم كار داره بيخ پيدا ميكنه و بجز اين اسم‌ و مشخصات يه سری روابط هم داره از پرده بيرون ميوفته و الانه كه آقا كيوان لخت و عور و آبروی چند ساله‌اش بر باد رفته عينهو مجسمه ميكل‌آنژ وسط اطاق باقی بمونه كه از فالگير محترمه تقاضای آتش‌بس كرده و ماجرا رو به پايان رسوندم. خلاصه با تموم بی‌اعتقادی كه همين الان هم نسبت به اين خرافات دارم ولی اعتراف ميكنم بعضی از اين فالها بدجوری به واقعيت و اون چيزهای كاملاً خصوصی كه فقط خودت ازش خبرداری نزديكه.

حالا شما خانومهای عزيز و محترمه از فردا راه نيوفتين برين جردن و گاندی و آصف و فرشته و هر چی پول دارين بدين به اين فالگيرها و رمالها تا يه شوهر پولدار و خوش‌تيپ و تام كروز قسمت‌تون كنه و بعدش هم بگيد، كيوان گفته اين حرفها راسته! نه والله همونجور كه گفتم هنوز هم هيچ اعتقادی به اصل و اساس اين چيزها ندارم ولی اگه يه موقع خدا زد پس سرتون و پول زيادی داشتيد، ورداريد بياريد بديد به من كه هم فال‌تون رو ميگيرم و هم حال‌تون رو! و هم ميتونم پول پرشين تولز رو پرداخت كنم. يعنی هم براتون با رمل و اسطرلاب و ارتباط با كهكشان و امور ماوراءيی فال ميگيرم و از آينده و سرنوشت و قضا و قدر براتون ميگم و در كسری از ثانيه يه تام كروز و يا براد پيت و جورج كلونی و اگر هم پسند نشد ديگه مجبورم يه جنيفر لوپز براتون دست و پا كنم و هم يه كاری ميكنم يه جورايی حال‌تون بياد سر جاش و با يه روشهايی كه فقط خودم بلدم، شاد و شنگول و خوش و خرم بدون اينكه بفهميد چيزی از جيب‌ و كيف‌تون كم شده و احساس رنج و درد و اَلمی در اعضاء و جوارح بدن‌تون بكنيد راهی سرزمين آرزوها می‌كنم‌تون. بقول برتولت برشت، آنكس كه حقيقت را نمی‌داند ابله است ولی آنكس كه می‌داند و آنرا پنهان می‌كند يك جنايتكار است. حالا اين گفته برتولت برشت وسط اين فالگير و رمال و قهوه و احسان و پرشين تولز چيكار ميكنه، الله اعلم!