salam,khoshalam ke residi be keshvar jadid va zendegi jadid,omidvaram ke irani boodanet ra hichvaght faramoosh nakoni

شما هم رفتي . دالاس ، ايالات متحده . حسنش اينه که توي غربت حداقل تنها نيستي . زندگي جديد مبارک .

شما بنويس! حالا ميخواي اينگليش بنويس.. پينگليش بنويس.. اصلاً به هر زبوني كه دست به نقده و راحتي بنويس.. فقط ما رو توي خماري نذاري :)

عمو جون،
واقعاً نمی دونم چی بگم. بهتره بگم ، نمی تونم چیزی بگم.
تصور این همه دوری برام خیلی سخته، فکر می کنم و برای خیلی از خواننده هات سخته.
همیشه می اومدم اینجا و می خواستم بدونم که نظر تو چیه.
پس از 3 سال و چند ماه خوندن نوشته های همیشه تازه ات که از دیدگاه جالب و خاص خودت بوده، باور اینکه دیگه این نزدیکی ها نیستی، خیلی سخته.
از صمیم قلب آرزو می کنم که همه کارهات به خوبی پیش بره .
شادو پیروز باشی عمو قصه گو نازنینم.

اگه دلشو نداشتم که برای پست قبلتون کامنت بزارم به جاش حالا می خوام کامنت بزارم بگم خوشحالم که راضی هستید و امیدوارم تلخی اون دلتنگیهایِ قبلِ رفتنتون رو دنیایِ جدید به کامتون شیرین کنه...

بالاخره رفتي پيش اسي جونت ؟ :دي

يک هفته شد ؟! اگه محاسباتم درست باشه بايد گفت : هفته گرد مهاجرت مبارک ! اين تاريخ هم احتمالا ميره در کنار اون تاريخ هايی که در حافظه ضبط و ثبت ميشه مثل تولد و ازدواج . اونوقت يه روزی که خيلی هم دور نيس ميگی : ده سال گذشت ؟! بيست سال گذشت ؟! .........
اون گيج و ويجی هم که گفتی زياد دوام نداره کم کم اداپته ميشی و ارامش جانشين اون ميشه .
بهر حال در اين دنيايی که بقول تو خيلی کوچيکتر از اونيه که فکر ميکنيم خوشحالم که در اين دنيای مجازی ميتونی در وبلاگت چند خطی بنويسی و اين طرفيا رو در جريان اوضاع احوالت بذاری.
شاد باشی .

عادت ميكني به همه چي..يواش يواش..الكي كه نيس كه!

سلام
کیوان جان
بسلامتی رسیدی، امیدوارم در کنار اعضای خانوادت یک زندگی خوب و بدون دغدغه رو شروغ کنی و در کنار هموطنهای ایرانی با غربت کنار بیای.
امیدوارم اونجا که هستی، حس طنزت رو از دست ندی.
موفق باشی.

سلام داداش كيوون . اينجا جات خيلي خاليه . البته يه بابايي اومده و سفت و محكم نشسته سرجات . ولي تو چيزه ديگه اي بودي .اوضاع اينجا هيچ تغييري نكرده و همون گهي هست كه بوده . راستي آخرين سهميه اهدايي شركت رو هم دادم به سعيد مادر...
بگذريم
من بهت سر ميزنم و هر كاري داشتي تو هر مكاني و در هر زماني به من بگو
ارادتمند مجيد

بازم سلام
يه عالمه واست نوشتم پاك شد .

سلام.
خوش بگذره...جاي ما رو هم خالي كن...
:)

بابا با كلاس، بابا آمريكا رفته، بابا دالاس نشين ؛)
كاش باهات عكس يادگاري مينداختيم و الان پزشو به ملت ميداديم كه دوست ما هم آمريكا رفته تازشم وبلاگم داره :)
موفق باشي و شاد...

یه تلفنی از خودت بده زنگ بزنم ببینم چجوری می خوای تگزاس رو هم آباد کنی! خدا به نهنگای تگزاس رحم کنه!

...
ايام به كام باد

سلام
خوشحال شدم ديدم اپ ديت كردين
و خوشحال تر از اون اينكه حالا كه رفتين غربت رفتين پيش پسر خالتون فكر كنم هموني كه اسمش اسيه و اين طوري خيلي جلوين و كمتر سر در گم مي شين تويه يه جاي غريب
راستي تو كه هميشه مي ناليدي زبانم خوب نيست و اسمم بلد نيستم بگم
حالا چه مي كني ؟؟؟؟
دستت هم طلا كه وقت گذاشتي نوشتي

نمی دونم چی بهت بگم ،صبح خیلی خوشحال شده که مطلب گذاشتی، یک دلگرمی کوچک که هنوز هستی ، روزای خیلی بدی است

اونجوري كه از پسر خالت چند وقت پيش نوشته بودي حدس ميزدم بخواي به زودي ببينيش.خوش باشين.

جه عجب روز های بی حوصله تموم شد هنوز نخوندم ببینم چی گفتی !

شوخي ميكني ؟
جدي ؟

كيوان جان يه مدتيه كه بلاگتو ميخونم . ولي تا اونجا كخ يادمه از رفتن حرفي نزده بودي ! چي شد ؟ اميدوارم كه هميشه خوش و سرحال و سلامت باشي ؟ راستي يكم توضيح بده چطور تونستي بري ؟

سلام.
فکر کنم اونجا بالاخره به راه راست هدایت بشی!!!
یه چیز دیگه واقعیت ها برامون تعریف کن که همه ما نیاز به شناخت واقعی و مردمی اونور آب داریم.
ممنون

سلام. امروز دوشنبس . سر صبح با رفيقت نشستيم .پشت كامپيوتر مطلبت رو خوند . نميدونم چيكارش كردي خيلي ازت تعريف مي كرد . دكيه ديگه ... خودت كه ميشناسيش .
اوضاع روبراهه . هوا داره سرد ميشه .
بارونم مياد . رفتي توصاحل ياد ما هم باش.
باي

يه مدت زياديه مطالبتونو مي خونم خيلي جالب و راحت مي نويسين هر جا هستين موفق باشين

سلام
رسيدن به خير
دست راستت زير سر من باشه و همه اونايي كه يه جورايي ممل آمريكايي هستن. حسابي حال كن و جاي ما رو هم خالي كن

سالم كيوان جان اميدوارم در مملكت غريب به شما خوش بگذرد از دوري شما دلتنگ هستم باورم نمي شود كه رفته باشي و من را تنها گذاشته باشي يادي از من بكن به من زنگ بزن نشان با ان نشان كه قراربود مجله بفرستي .

سلام...
رسيدن بخير.. خونه و زندگي جديد مبارك..
همه پست هات خوندنيه, چون صميمي مينويسي و ساده..
ولي پست قبليت يه جوري بود..يه جور خاص..خيلي راحت ميشد درك كرد.. اون قدر كه گريم گرفت!!! خوب احتمالاّ زيادي در دركش موفق بودم !!!!! كه اشكم در اومد.

بعد از اینهمه وقت اومدم وبلاگت...چه خبره اينجا؟!

خوش اومدي كيوان جان.

دلم گرفت. سفرت خوش

وای شما رفتین دالاس ؟! خوش بحالتون با علی جون من همشهری شدین . عشق منه ماه مینویسه .
http://manintexas.persianblog.com/

راسی این پست شما منو بیاد پست مهاجرت علی انداخت چقدر خدافظی برا همه سخته .
http://manintexas.persianblog.com/1385_2_manintexas_archive.html

سلام كيوان....اين نوشتت پر از انرژيه !! از اينكه راحت رفتي بي هيچ دردسري خيلي خيلي خوشحالم..اميدوارم كه همه چيز از اين به بعدم خوب پيش بره ..... خيلي سعي كردم لين رو نگم اما نميشه !! بالاخره از شرررر اينجا راحت شدي...چند وقت ديگه معني اغصاب راحت و آرامش رو درك ميكني !! راستي خيلي دلم ميخواد بدونم كه اون دوستت كه چند سال پيشا رفت رو ديدي ؟؟ همون دوست خيلي صميميت رو ؟ وقتي لحظه اول ديديشون ( + پسر خاله جان ) چيكار كردين ؟؟ :)))

رسيدن به خير موفق باشي.

الحق كه مثل شعر سهراب رفتي. يه شبه و بي خبر

به به! رسيدن به اون طرف به خير! اميدوارم زندكي در اون طريف اقيانوس براتون بهتر و پر از موفقيت باشه. منتظر خبرها و نوشته هاي قشنگت هستيم

بابا دالاس
بابا با کلاس
بابا 11 ساعت تو هواپیما نشسته
:D

آقا به دالاس خوش اومدي. البته نوشتي پسرخاله ات هست ولي اگه كمكي چيزي خواستي يا خواستي با ما هفته اي دو بار واليبال بازي كني يا مي بزني يا هرچي، يه ايميل مايه شه برادر. ما در خدمتيم.

هر كاري كردم نتونستم براي پست قبلي ت كامنت بذارم... البته خوبه كه ديگه از اين وبلاگ جدا نشدي و هنوز هواشو داري، هر چند كه ديگه از اون نوشته هاي ملموس اجتماعي ت خبري نيست و بابتشون هر چقدر حيف بگم كم گفتم... ولي كلاَ يه سوال! چرا رفتي؟!

سلام
وقتی نوشته هاتو خوندم یه جورایی شوکه شدم اصلا انتظار نداشتم از ایران بری !؟!
نمی دونم چرا رفتی ولی حتما دلیل قانع کننده ای برای خودت داشتی که رفتی به هر حال به من ربطی نداره واسه چی چرا رفتی ؟!؟ من خودم تو خانواده ای هستم که از طرف پدرم همه فامیل هام تو کشور های خارجی زندگی می کنن و حالا از بد یا خوب روزگار پدر من یکی برای زندگی نرفت اون ور آب .
هیچ وقت تصور جالبی از کشور های خارجی نداشتم به نظرم خیلی سخته آدم تو جایی زندگی کنه که مجبور باشه به یه زبون دیگه حرف بزنه یه جور دیگه زندگی کنه و پا بذاره رو همه چیز و به نظرم خیلی سخته که آدم تمام خاطراتشو تو دو تا چمدون بذاره با خودش ببره ! یا راحت تر بگم به نظرم ارزش نداره واسه دو روز دنیا آدم یه همچین کاری بکنه .
تمام کسایی که رفتن اون ور می آن می گن آره اونجا اینجوره اونجوره از این حرفا هیچ کس از بدی هاش نمی گه مگه می شه جایی بدی نداشته باشه حتما داره چرا خوبی های کشور خودمون رو نمی بینیم .
به هر حال من یکی با اینکه ندیده بودمت تنها نوشته هاتو خونده بودم خیلی از رفتنت ناراحت شدم دیگه فکرشو بکن اونایی که از نزدیک می شناختنت الان چی دارن می کشن !!!!
امید وارم یه روز به هوای شمال ایرانم که شده برگردی !!!! و اونقدر اونجا درگیر کار و زندگی نشی که یادت بره که کار می کنی برای اینکه زندگی کنی نه اینکه زندگی می کنی برا ی اینکه کار کنی ! اتفاقی که به چشم دیدم برای کسایی که رفتن خارج افتاده !
امید وارم هیچ وقت یادت نره که کسایی اینجا هستن که دوست دارن ....
امیدوارم همیشه موفق و پیروز باشی آخرم آدرس خودتو ندادی که اون آرشیو وبلاگت رو برات بیارم الانم که دیگه دستم بهت نمی رسه .
تا یادم نرفته این نوشته های منو تایید نکن چون فقط فقط برای خودت نوشتم
**************************************************************
k1: جاوید جان، قطعاً دلایل رفتن هر کسی خیلی متفاوت و شخصیه که شاید یه روزی منهم در رابطه‌اش نوشتم ولی راستش دلم نیومد کامنتت رو اینجا نذارم بنابراین ببخشید که کامنتت سر از اینجا درآورد هر چند یه روزی میام و همه آرشیو نوشته‌هایی رو که لطف کردی و برام روی سی‌دی رایت کردی ازت میگیرم!

نمیدونم چه حسیه..وقتی می رم..طاقت موندن ندارم..
وقتی می یام بازم طاقت موندن ندارم..شدم عین یو یو..
***********************************************************
k1: به سلامتی .... شما دیگه کجا قراره تشریف ببرید؟!