نميدونم چرا حس می‌كنم روزهای اين موقع سال يه جوریه. يه جوره خاص. يه حس و حال و يه طعم گسی داره. شده عينهو موزهايی كه ظاهرش رنگ و لعاب و ريخت و قيافه داره ولی وقتی ميخوریش انگاری داری خيار ميخوری. حس می‌كنم هميشه و هر سال از اواسط شهريور تا اواسط مهر، روزها و حال و هواش توی يه بلاتكليفی بسر ميبرند. يه جور برزخ. يه جور لنگ در هوايی. يه جور سردرگمی. نه بهشتی‌يند و نه جهنمی. نه تابستونی‌يند و نه پائيز و خزونی. از يه طرف گيـر روزهای گرم و داغ تابستونند و از يه طرف مشتاق رسيدن نم بارون. نه روشون ميشه از تابستون دل بكنند و نه ديگه طاقت دوری از رنگ و بوی پائيز رو دارند. حس ميكنم منهم برزخی شدم. حس ميكنم منهم لنگ در هوا شدم. منهم سردرگم شدم. يه سرت گيره به همه اون روزهای داغ تابستونی كه لحظه‌لحظه‌اش رو مزمزه كردی، باهاش زندگی كردی، تبدار شدی، عرق كردی و ظهرهای گرمش با قوی‌قوی ياكريم‌ها خوابيدی و يه سرت هم گيره اون حس و حال روزهای پائيزی كه داره نمور نمور ميرسه. اون نَم‌نَم‌ها، اون بارون‌ها، اون خِش‌خِش‌ها، اون رنگ‌ها و غم‌ها و غروب‌ها و دَلنگ دَلنگ زنگ مدرسه‌ها.

يه چند وقته درگيری‌های كاريم خيلی زياد شده. سرم شلوغ پلوغه. بلاتكليفی هوای خاص شهريور نيز مزيد بر علّت شده كه آدم همچين بفهمی نفهمی سست و كرخت بشه. نمی‌دونم، شايد داريم بزرگ ميشيم. شايد داريم قد می‌كشيم. شايد همه اين دردها واسه اينه كه داريم دندون عقل‌ در مياريم. شايد با رسيدن پائيز و آب‌لَمبُو كردن دو تا از اون انارهای قرمز ساوه همه اين روزهای گرم تابستونی رو فراموش كنيم. شايد با باريدن اولين گـُل‌نـَم بارون، يه كمی از اين حال و احوال دربياييم. شايد زنگ مدرسه‌ها كه بصدا دربياد و يه نيمچه ‌سوز صبحگاهی بخوره توی سر و صورت‌مون و يه پياده‌روی روی برگهای خزون‌زده كنيم همه اين روزهای بی‌حوصله رو فراموش كنيم. شايد صدای اون خش‌خش برگها بتونه خيلی چيزها رو حل كنه.

فكر می‌كنم تا يه مدتی نتونم بطور مرتب اينجا رو آپديت كنم. در كنار همه مشكلات كاری روزانه، چند تا كار نصفه نيمه هم مونده كه بايد به يه سرانجامی برسونم‌شون و همه اينها وقت‌گير و زمانبره. بنابراين فرصت كنم حتماً می‌نويسم ولی شايد تا يه مدتی، خيلی ديـر به ديـر.