معدود دوست و رفیق جدید و قدیمی من ( توی دنیای واقعی ) میدونه که وبلاگ دارم و توی یه همچین محیطی می‌نویسم. چراش بماند واسه یه موقعی که حال و حوصله توضیح دادن داشتم. ولی یکی از رفقهای عزیز که خیلی از جیک و پیک ما رو میدونه و احتمالاً حنامون هم دیگه پیشش رنگی نداره از همون روزهای اول از این محیط خبر داشت و به اتفاق همسر عزیزش اینجا رو میخونند. این دو تا دوست و رفیق عزیز این روزها بواسطه اتفاق خیلی دردناکی عزادارند. مراسم ختمی شنبه توی اصفهان برپاست که تصمیم داشتم برای شرکت در مراسم ختم روز شنبه به اصفهان برم و عصرش هم برگردم ولی بخاطر اینکه خود این عزیزان اصرار خیلی زیادی داشتند که بعلت دوری راه لزومی ندارم به اصفهان برم، قرار بر این شد که وقتی برگشتند تهران به دیدن‌شون بریم که برخلاف میل و خواسته درونیم به حرف‌شون گوش کردم و از سفر به اصفهان منصرف شدم.

سخته، خیلی سخته عزیزی رو از دست دادن. اینجور مواقع آدم کم میاره. نَفس کم میاره. حوصله کم میاره. حس و حال کم میاره. روز و شب کم میاره حتی واژه هم کم میاره. اگه نبود یاد و نام و توکل بخدا نمیدونم چی میشد. بنظرم اینی که بخواهی به اون داغدیده‌ها یه سری جمله‌های ثابت و کلیشه‌ای بگی " انشالله غم آخرتون باشه. غم نبینید. ما رو در غم خودتون شریک بدونید. هر چی خاک اون مرحومه به عمر شما اضافه بشه و .... " چیزی از بار غم سنگین اونها کم نمیکنه. بنظرم اینجور مواقع نباید هیچی گفت. هیچی هیچی. باید ساکت بود و آروم گریه کرد. ساکت و آروم.

مهرداد و فتانه عزیز، ظاهراً اینبار تقدیر الهی زودتر از گریه‌های ملتمسانه ما به خط پایان رسید. مطمئن باشید در چند روزی که گذشت، لحظه لحظه‌اش بیاد شما بودیم. فتانه جان، اگر تلفنی نکردیم و تسلیتی نگفتیم چون هم باور نداشتیم و پذیرشش برامون سخت بود و هم دردناک بود شنیدن هق‌هق گریه‌های خسته تو و هم اعتراف می‌کنیم که ما هم کم آوردیم حتی اینبار واژه‌ هم کم آوردیم. بنابراین هیچی نمیگیم. هیچی هیچی.