از پشت یک سوم

خيلی دوست داشتم الان كه ديگه يه كمی مونده تا نصف شب فرا برسه و عقربه كوچيكه و بزرگه همديگه رو در آغوش بكشند، مثل دو تا پست قبل يه مطلب پخش و پلا و بدون هدف و بدون چارچوب و از در و ديوار می‌نوشتم. يه كمی غُرغُر ميكردم. يه كمی ضجه‌موره ميزدم. جيغ ميزدم. گيس می‌كشيدم. دمپايی درمياوردم و تف ميكردم به سر و صورت آدمها و عينهو گربه پنجول می‌كشيدم. امشب از اون شبهايی كه دنبال يه جفت گوش مفت ميگردم كه براش وراجی كنم. ديدی بعضی شبها دوست داری چقدر حرف بزنی؟ الان هم از همون موقع‌هاست. فكر كنم به حرف هم كه بيوفتم كلی حرف واسه گفتن داشته باشم. هرچند من كه هيچ وقت حرفِ درست درمون نداشتم بزنم هر چی گفتم همش ور بوده، همش زر بوده، همش چُس‌ناله بوده. كجايی صادق هدايت كه الهی نور به قبرت در اون گورستان پرلاشز فرانسه بباره كه غريب زيستی و غريب مُردی كه اگه بودی همين فردا باهات كافه نادری قرار ميذاشتم.

كافه نادری، اَه پسر يادش بخير! چقدر با اِسی ميرفتيم كافه نادری. الان چند وقته كافه نادری نرفتم؟! يه سال، دو سال، سه سال ... آهان شيش سال. آره شيش ساله چون يادمه كه اِسی شيش سال پيش رفت. خيلی جالبه كه توی اين وبلاگ از اين پسر خاله‌ای كه نزديك به دهسال تموم روز و شب رو با هم بوديم و از سر و كول هم بالا ميرفتيم اينقدر كم صحبت كردم. راستش بحث پسر خاله‌گی نبود چون با هم قبل از هر چيز رفيق بوديم وگرنه نسبت‌های فاميلی و خونی و ژنتيكی كه نميتونست آدمها رو اينقدر بهم نزديك كنه. روزهايی داشتيم با همديگه. شبهايی داشتيم توی اون اطاق تنگ و تاريكش كه عينهو بازار شام همه چی به در و ديوارش آويزون بود. 4-5 تا دوست و رفيق بوديم همگی علی بی‌غم! اگه بخواهم از اون روزها و مسافرت رفتن‌ها و دور هم بودن‌هامون بگم كه ميشه مثنوی هفتاد من كاغذ. ای تـُف به اين زندگی كه دست تقدير انگار از يه جايی به بعد تصميم گرفت همچين درست و اساسی برينه به اون جمع و رفاقت‌هامون.

ظهر يه پنج‌شنبه پاييزی بود كه زنگ زدی محل كارم و گفتی كيوان بيا خونه‌مون كه امشب مهمونی دعوتيم. مهمونی زياد ميرفتيم ولی نميدونم چرا حس كردم كه داری دروغ ميگی. از من اصرار و از تو انكرار و بعدِ ده دقيقه گفتی بيا بابات حالش خوب نيست. بابام؟! صبح كه ميومدم رو مبل نشسته بود و داشت سيگار می‌كشيد و مثل هميشه يه فنجون چایی هم بغل دستش بود. مگه ميشه؟! چش شده؟! گفتی يه سكته خفيف كرده ولی الان حالش بهتره و تو بخشه. زودتر بيا كه عصری بريم ملاقاتش. باز هم بهم دروغ گفتی، يادته؟! اون روز به اندازه تموم طول و عرض رفاقت‌مون بهم دروغ گفتی. نميدونم چه جوری جلوی خودت رو گرفتی و گريه نكردی چون همون موقع كه داشتی با اصرار بهم ميگفتی بابام چيزيش نيست و فقط يه مشكل كوچيك قلبی داره، يه ساعت قبلش اون رو توی سردخونه بيمارستان خوابونده بوديد. تشيع جنازه و ختم و گريه و مسجد و ...... دو سه ماه بعد حاجی ميرچی، بابا بزرگ باصفای علی هم مُرد. اون فقط يه بابا بزرگ نبود كه همه دار و ندار علی بود. همه زندگيش بود. اينها رو برای تو ميگم وگرنه بقيه كه خبر ندارند از رابطه و حس‌های عاطفی اون پدربزرگ و نوه. باز دل‌مون خوش بود كه با هم هستيم. من يه شبه بزرگ شده بودم، خودم هم دوست نداشتم ولی تقدير بود و سرنوشت. علی هم ديگه دلش اينجا نبود. بابا بزرگه كه رفت اونهم ديگه نای موندن نداشت. اصلاً باور نميكرديم يه روزی علی بره ولی وقتی هواپيما بلند شد اونوقت بود كه يادمون افتاد اَه پسر، فاصله ميدون شهدا و ايستگاه ناصری تا كاليفرنيا چقدر طولانيه.

اون كه رفت تو هم هوايی شدی. ای گـُه به گور اين زندگی. ويزات رو كه گرفتی بهت نگفتم ولی خيلی دوست داشتم يه شب كه خوابی بلند شم و اون پاسپورتت رو گم و گور كنم كه تو ديگه نری. يادته پسر؟! بليطت رو واسه يه هفته بعد از مراسم نامزدی من گرفتی. دَم‌دمای رسيدن عيد بود كه شب آخری توی خونه‌تون اولين نفری بودم كه بغلت كردم و زدم پشتت و گفتم، رفيق تو هم رفتی، سفر بخير. يادته اون شب دو تايی چقدر گريه كرديم؟! انگاری همه اون خنده‌های چند ساله رو يه شبه پَس داديم. همه اومدن فرودگاه ولی من نيومدم. خودت هم ميدونستی چرا نميام. خداحافظی توی فرودگاه هميشه برام زجر بوده. لامصب نَفس آدم ميبُره موقع خداحافظی. انگار بختك ميوفته روی سينه‌ات. من و تو هم كه ده سال هر جا ميرفتيم با هم بوديم. مسافرت، سينما، تمرين، شب، روز، ظهر، نصفه‌شب ... سخت بود. خيلی سخت ولی تو هم رفتی پيش علی. اون شب تا صبح بيدار بودم و يه بار ديگه يادمون افتاد فاصله تهران تا كاليفرنيا خيلی دراز و طولانيه. راستی ساعت چنده؟! عيبی نداره فردا تعطيله. هرچند فردا هم كه باز بايد صبح زود بيدار شم.

داشتم می‌گفتم تو هم رفتی و علی موند و حوضش. شبهای تعطيل تو و علی توی كاليفرنيا ياد ما و ايران می‌افتادين و اينجا توی ايران من و علی شلمبه ياد شما دو تا نكبت و لَندُهور، هی خاطرات گذشته رو مرور می‌كرديم و از خنده ريسه ميرفتيم. يادمه وسط مراسم عروسیم، دو تايی زنگ زدين و به همه زمين و زمون و همه مهمونهايی كه داشتند وسط سالن قر ميدادند فحش خواهر مادر دادين كه چرا اونها توی عروسی من هستند و شما نيستيد. ای تف به اين زندگی كه چه زود جای آدمها رو با هم عوض ميكنه! بابات رو سپرديم بخاك و شب همه فاميل به من گفتند تو بايد به اِسی زنگ بزنی و اين خبر رو بهش بگی. زنگ ميزدم می‌گفتم چی؟! پاشو بيا بابات مُرد؟! نه، من مَردش نبودم. زنگ زدم به علی. چه قِشقرقی بپا كرد. نميدونم توی كدوم خيابون و اتوبان و محله‌ایی بود كه زد بغل و توی ماشين های‌های گريه ميكرد. قرار شد علی بهت بگه و چه سخت بود توی ديار غربت و شنيدن مرگ پدر. تقدير بود و سرنوشت. من كه ديگه اونجا نبودم ولی ميدونم چی بهت گذشت. سخت بود. بهت زنگ زدم و دوباره مثل همون شب رفتنت جفت‌مون زديم زير گريه. اينبار ديگه نه آغوشی بود و نه دست گرمی و نه رفيقی كه بتونی حسش كنی. سيل گريه بود و جملات گنگ و نامفهومی كه هيچ وقت نفهميدم داشتی چی ميگفتی. دوباره يادمون افتاد كه فاصله تهران تا كاليفرنيا خيلی زياده. ميدونی بعضی وقتها اصلاً نميدونی چی بايد بگی. اون شب هم از همون موقعها بود. قديمی‌ها ميگن با تقدير نميشه جنگيد انگاری قديمی‌ها اين يكی رو راست ميگن. ساعت از دوازده گذشته. نميدونم اصلاً اينها رو چرا اينجا دارم می‌نويسم. یهویی دلم هوات رو کرد و خواستم باهات دردل کنم ولی پسر تو هم كه اون سر دنيايی و اصلاً خبر نداری من وبلاگ دارم. جداً که فاصله تهران تا کالیفرنیا چقدر طولانیه.

چند روزی نيستم. هميشه اين تعطيلات وسط هفته آدم رو يه جورايی هوايی ميكنه. جوری كه آدم دوست داره اين يكی دو روز باقيمونده رو هم بچسبونه تنگِ آخر هفته و سه‌شنبه تا جمعه رو بره و يه گوشه كناری استراحت كنه. جای دوری نميرم، همین دور و برام. ميرم شمال. نه اينكه ما كم ميريم مسافرت بهمين خاطر تصميم گرفتيم پس از سالها، مجدداً يه سفری به خطه سرسبز مازندران داشته باشیم و آب و هوايی عوض كنيم! امشب اين كافه نادری بد جوری رید به خلق و خوم. الکی الکی ما رو به كجاها كه نبرد.