در حالیکه تنها ساعاتی به رسیدن سال نو باقی مونده از بوی عید هیچ خبر و نشونی نیست. انگاری شرایط یه جورایی که تو اگه بخواهی خودت رو خیلی مشتاق رسیدن عید نشون بدی همه یه نگاه عاقل اندرسفیه به خودت و قد و بالات میندازند و میگن والله بخدا قباحت داره، تو باید از این قد و هیکلت خجالت بکشی!!! و تو میمونی که چرا باید از قد و هیکلی که تا دیروز میگفتن خیلی قشنگ و خوشگل و مانکنیه و کلی اِسفند براش دود میکردند تا چشم نخوری، اونوقت امروز باید از داشتنش خجالت بکشی؟! ماها جماعت عجیب غریبی هستیم. کافیه بفهمیم شوهر دختر عمه پسر عموی خواهرزاده ناپدری همسایه بغلی‌مون فوت کرده، تا خودمون رو جرواجر و تیکه‌تیکه نکنیم و دو ماه‌ ريش و پشم‌مون رو نزنيم و با گریه و شیون و زاری، نرینیم به روال عادی زندگی‌مون‌مون، یعنی نتونستیم مهر و محبت و ارادت قلبی خودمون رو به اون خانواده ثابت کنیم ولی همینکه می‌خواهیم نیم ساعت شادی کنیم آخرش با مشت و لگد و فحش خواهر مادر میوفتیم بجون همدیگه! ماها اصولاً با شادی کردن مشکل داریم. اینهمه بدوبدو کردیم، عینهو مادیون از دو ماه پیش، در و دیوار و پرده رو سابوندیم و حالا که نوروز پشت در خونه‌هامون منتظره هیچ کسی تخمش هم حساب نمیکنه. پنداری این روزها هر چی خودت رو به بی‌خیالی بزنی و از عید صحبت نکنی آدم روشنفکر و دگراندیشى هستی!

میگن عید واسه بچه‌هاست. درسته که بخاطر یه سری مسایل خیلی هم دل و دماغ نداریم ولی خب زندگی، مجموع همین فراز و نشیبه دیگه. مجموع بی‌پولی، نداری، مریضی، خوشی، سلامتی، بیکاری، جنگ، صلح، آرامش و همه اینها میشه زندگی. بنابراین، اینی که همیشه زانو غم بغل بگیریم که دردی رو درمون نمیکنه. بهمين خاطر به نظر من هر کی که گفته عید واسه بچه‌هاست گه مفت خورده. منکه همیشه عاشق رخت و لباس جدید بودم و با توجه به اینکه کلی هم لباس دارم ولی همچین بدم نمیاد توی این روزهای آخر سال و این حال و هوای خاصش باز هم خرید کنم. فکر میکنم نباید خیلی هم سخت بگیریم. یعنی این روند زندگیه چه سخت بگیریم، چه سخت نگیریم این زندگی ادامه داره و میگذره پس بهتره حالا که داره میگذره یه کمی خودمون رو شُل‌تر کنیم تا راحت‌تر بگذره ( البته این فقط یه پیشنهاده! )

ذهن ما باغچه است
گل در آن بايد كاشت
و نكاری گل من
علف هرز در آن می‌رويد
زحمت كاشتن يك گل سرخ
كمتر از زحمت برداشتنِ هرزگی آن علف است
گل بكاريم بيا
تا مجال علف هرز فراهم نشود
بی‌گل‌آرايی ذهن
نازنين، نازنين
هرگز آدم، آدم نشود

خب ديگه حرف زیادی نمونده، همه اون چیزهایی رو که باید می‌گفتیم، گفتیم. فکر کنم اینبار دیگه مثل بچه تنبل‌ها نبودیم که همه درسها و مشق‌ها رو جمع کنیم واسه شب امتحان. سال قبل بواسطه وبلاگ و این نوشته‌ها، یه سری رفاقت‌ها و یه سری دوستی‌ها ایجاد شد. شاید بواسط همین نوشته‌ها هم یه سریها ازم ناراحت و دلگیر شدند. قصد و غرضی نبوده، اگر مشکلی هم پيش اومد فقط بواسطه اختلاف سليقه و نوع نگاه‌هامون بوده. البته خب کم هم نبودند دوستانی که توی سال گذشته، رودور و یا با انواع و اقسام وسایل ارتباطی، حال ما رو گرفتند و قهوه‌ای‌مون کردند! عيبی نداره ما گذشت‌مون زياده. اين دوستان اگر نر و مذکر بودند که ما همين جوری می‌بخشيم‌شون و اگر هم ماده و مونث هستند که اول روی ماه‌شون رو می‌بوسيم و بعداً ... بعداً ... یعنی بعداً می‌بخشيم‌شون!

بهرحال هر چی که بود پُررو پُررو، يه سال ديگه رو به آخر رسونديم. من خودم به شخصه خيلی چيزها از شما ياد گرفتم چون اينجا ديگه سن و سال و مدرک و جنسيت و طول و عرض جغرافيايی معنا و مفهومی نداره. ... دو سه روز ميرم اصفهان و بعد دوباره برميگردم به همین تهرانی که عيداش خيلی خلوت و قشنگه. انشالله، وقتی برگشتم ميرسم خدمت‌تون. بهار رسيده، نفسش به شماره افتاده، بوی عیدی، بوی کاغذ رنگی، بوی اسکناسِ تا نخورده لای کتاب، بوی تند ماهی دودی، بوی یاس جانمازه ترمه مادربزرگ .... دلخوشی‌ها کم نيست ... عيـــدتــون مبــارک!