جداً كه پریشب و در شب چهارشنبه سوری چه كردند جوونهای سلحشور اين مرز و بوم! اين نوگلان تازه جوونه زده. اين عزيزان خوشگل و مامانی، روی هر چی تكاور و چريك و كماندو بود رو، سفيد كردند. پریشب نمونه‌ای از جنگهای خيابونی، بيابونی، منظم و نامنظم در جای جای اين مرز و بوم به چشم می‌خورد.

خواستم دو خط از وحشگيری ( فكر كنم با كلی تخفيف از اين واژه استفاده كردم ) بنويسم ولی ديدم باز متهم ميشم به اينكه آدم سنتی، دگم، يُبس و عقب‌مونده‌ی هستم. البته شايد هم دوستان راست ميگن، اينها جوون هستند و لازمه جوونی همينه ديگه. چند وقت پيش وقتی از سر و كله و طرز لباس پوشيدن و برخورد بعضی از همين نوگلان نوشتم، با چند نفر از دوستانی كه خب خيلی هم قبول‌شون دارم كلی صحبت كردم هر چند من قانع نشدم ولی اونها هم دلايل خاص خودشون رو داشتند. ظاهراً اينجوری كه اونها می‌گفتند الان توی مرحله گذر هستيم و بايد همه اينها رو تجربه كنيم. حالا گذر از كجا و رسيدن به كجا رو من يکی نميدونم. آهان... پنداری گذر از سنّت و رسيدن به مدرنيته است. والله بخدا من اصلاً نميدونم اين مدرنيته، مدرنيته‌ی كه الان چند وقته مد شده و ورد زبون جماعته اصلاً چی هستش. اگه بهش برسيم اوضاع و احوال‌مون چه جوری ميشه. الان كجای مدرنيته قرار داريم؟! اون تابلوهای نقّاشی تخيلی كه يه سری رنگ‌های اجق‌وجقِ در هم آميخته شده توشه مگه دروازه‌های ورود به مدرنيته نيست؟! هيچ كدوم از اين واژه‌های قشنگ و دهن‌پُر‌كن و روشنفكر مابأنه رو نميدونم ولی ميدونم كه بواسطه اين مرحله گذر، داريم سرپوش ميذاريم به خيلی از ناهنجاريها و گـُه كاريهای يه قسمت مهمی از زندگی‌مون. البته خب مرحله گذره و ما هم چون جوونيم و با جوون بايد مطابق با الگوهای درستِ تربيتی كه دارای استانداردهای ايزو 2000 هم باشه، برخورد بشه تا فردای روزگار خدای نکرده، گوش شیطون کر، دچار سرخوردگی‌های خونوادگی، اجتماعی نشه بنابراين بواسطه همين تفكر، ما می‌تونيم معامله‌مون رو در هر دو دست گرفته و بطور سرپا بشاشيم به تموم جامعه و مملكت و اصول انسانی و قراردادهای اجتماعی. والله بخدا راست ميگم هااا، یادتون باشه ما جوونيم!

بهرحال برای گذر از مرحله گذر، بايد هزينه پرداخت كرد. فقط اميدوارم كه پرداخت اين بهاء به گونه‌ای نباشه كه از اين مرحله هم بگذريم، آتش به هر خرمنی بندازيم، انگشت به هر باسنی برسونيم، هر تن و بدنی رو زيارت بنماييم، از هر ديوار راست و كج و ماوجی بالا بريم و همه جماعت رو هم با همون اسلحه يه چشم‌مون ببينيم و برونيم! و يه روزی وقتی رسيديم به سن پنجاه سالگی و يه غروب دلگير زمستونی كه دم شومينه نشستيم و داشتيم به گذشته فکر ميکرديم پيش خودمون بگيم، جداً كه ريديم با اون جوونی كردن‌مون.