در رابطه با مطلب قبلی، شايد هم حق با بعضی از شماها باشه كه معتقديد بنوعی من تند رفتم. شايد هم من اون موقع كه برُو برُوم بوده خيلی بخودم سخت گرفتم و الكی به دهنه اين اسب سركش، افسار زدم. شايد فردا، زندگی اينقدر واسه‌ات حد و مرز ميذاره كه اونجايی كه بايد بتازونی، علف تازه و پرچين بلند و مرتع همسايه و شبدر قرمز نابالغ و خرچسونه ديگه خيلی معنا و مفهومی نداشته باشه. شايد من هم بايد اينی كه " به هر گلی رسيدی بچين و برو " رو سرلوحه كارهام قرار میدادم. قبول دارم نوع لباس پوشيدن يه چيز شخصيه. نوع آرايش كردن يه چيز شخصيه. مدل مو و باريك و كلفتی ابرو و رنگ مو و استخوونی و شرابی و پركلاغیش يه چيز شخصيه. خب منهم نخواستم وارد حريم خصوصی و قابل احترام شما بشم. ميدونم بابت پوشيدن يه دامن و يه تی‌شرت بايد به ننه و بابا و پاسبون و سوپور و بقال و چقال و صغير و كبير جواب پس بدين. ميدونم بابت يه ساعت زودتر و ديرتر رفتن به يه مهمونی بايد كلی سين جين بشين. همه اينها رو ميدونم ولی حرف من هيچ كدوم از اينايی كه شما گفتين و نوشتين نيست. احتمالاً متوجه حرف همدیگه نشدیم و يه جورايی اشتباه برداشت كردين. حالا هم فقط جهت سوءتفاهم بوجود اومده دو سه مورد رو يادآوری می‌كنم و میرم پی کار خودم و وَالسَلام.

اينی كه بيست و چند سال پيش توی اين مملكت انقلابی شد و تغيير حكومتی روی داد به خيلی عوامل بستگی داشت. فقط جهت روشن شدن ذهن برخی از دوستان عرض كنم كه سن و سال من موقع انقلاب بگونه‌ای نبود كه بخواهم شلوار دمپا‌گشاد و خط‌ ريش پهن و بلند بذارم و از ديوار پادگان بالا برم و در اسلحه‌خونه رو بشكونم كه حالا فكر كنيد بواسطه شواليه بازی و چگوآرا بودن من، انقلاب انجام شده. اون موقع من شلوار دمپا‌گشاد كه نمی‌پوشيدم هيچ، بلكه فقط پوشك پام می‌كردند و جلوم يه مُشت اسمارتيز ميرختند كه بخورم و وَنگ نزنم. بنابراين در جريان شكل‌گيری انقلاب، بنده نه تصميم‌گيرنده بودم و نه انتخاب‌كننده پس بيخودی سن و سال من رو اينقدر بالا نبريد كه ما همين چهار تا دونه خواننده‌مون رو هم از دست بديم!

من منكر اين نسل نيستم اتفاقاً قبولش هم دارم. من فقط انتقاد كردم اونهم انتقاد از برخی حركات‌شون، و اونهم فقط واسه دل خودم. قبلاً هم گفته بودم خودم رو جدای از اين نسل و برخی از دوستان جوون كه گوبا آتيش‌شون هم خيلی تنده و گز نكرده جـِر ميدند، نميدونم بلكه با كمی تخفيف، من هم از همين نسلم و كاملاً با خلق‌و‌خو و نيازها و عواطف و اعتقادات و احساسات‌شون آشنايی دارم. بنابراين جوون و جوونی رو نفی نمی‌كنم بلكه معتقدم در همه طول و عرض زندگی چه قبل از جوونی، چه هنگام جوونی و چه بعد از اين دوره می‌بايستی حد و مرز وجود داشته باشه. حالا اينی كه خط مرزی‌مون رو كجای زندگی و روابط‌مون تعريف كنيم، نياز به شناخت آدمها و اجتماع، سطح تحصيل و سواد و تجربه و يه كمی هم وجدان داره. ما اون موقع كه خوش‌خوشان‌مون بود بواسطه گذاشتن خط قرمز برای خودمون، هر لباسی نپوشيديم، هر مدل مويی رو روی سر و كله‌مون امتحان نكرديم، هر جور كه دل‌مون می‌خواست توی رستوران لم نداديم و هر جايی كه خلوتی ديديم نكرديم آنچه را كه همون روزها، جوونهای همسن و سال‌مون می‌كردند، همچين خوب هم می‌كردند! بنابراين من اونجوری رفتار كردم و الان هم اصلاً پشيمون نيستم. حالا شمايی كه جوونيد، طبق كامنت‌هايی كه گذاشتين می‌خواهيد عشق و حال كنيد و به بهترين نحو ممكن از جوونی‌تون لذت ببريد، خب، بسم اللّه. بكنيد كسی با اين قضيه مشكلی نداره. ولی به نظرم اگر همه اين عشق و حال‌ها در یه چارچوبی باشه خيلی بهتره حالا اگه نظرتون اينه كه عشق و حال و صفا، با مرز و چارچوب سنخيتی نداره و چون جوونيد بايد كون عالم و آدم رو پاره كنيد و بواسطه جوونی بايد يه قسمتی از زندگی‌تون بدون قيدوبند و آزادِ آزاد باشه، بفرمائيد اين گوی و اين ميدون. من جای شما بودم اصلاً شلوار پاره پوره و آويزون از باسن كه نمی‌پوشيدم هيچ، از همين فردا با شورت و مايو دو تيكه ميومدم وسط خيابون.

بنابراين خوشابحال جوون امروزی كه نه تنها خودش بلكه پدر و مادر و دوست و رفيق و معلم و استاد و همسايه و اجتماع و همه و همه مدعی و مدافع حق و حقوق‌شون هستند و در جهت رسيدن به اين حقوق حقه هر تلاش و كوششی رو انجام ميدند. انصافاً هم كه جوونهای امروزی چقدر با مهر و محبت و احترام با بزرگترهاشون برخورد می‌كنند! اُوه، ببخشيد اصلاً يادم نبود شكل و شمايل برخورد و احترام به پدر و مادر يك مسئله كاملاً شخصی است و بصرف جوونی ميشه با كوچكترين حرف و پند و نصيحتی حتی خشتك اين دو بزرگوار را از وسط جر داد. پس بتازونيد كه اتفاقاً داريد خوب هم ميتازونيد. بتازونيد كه توی دهه‌ای داريد جوونی می‌كنيد كه ديگه هيچ كسی از پدر و مادر گرفته تا قوانين و مقررات اجتماعی جرأت نداره بهتون بگه بالای چشم‌تون ابروه. بتازونيد كه نه ديگه مجبوريد حتی سال آخر دبيرستان موهاتون رو با نمره 4 بزنيد و نه ديگه قدم زدن دختر و پسری در خيابون جرم و گناه محسوب ميشه كه اونوقت بخواهن بگيرند و ببرند و خفّت و ذليلی و بی‌آبرويی ببار بیاره و اونوقت پای خانواده ها بیاد وسط و افسر و کلانتری و منکرات و وزراء و ... خوشابحالتون که ندید اون روزهای تلخ تلخ تلخ رو و یادتون نیست که ... بگذريم! پنداری نسل جوون مشكلی نداره. گويا ما ديگه خيلی پير شديم. تقريباً مطمئن بودم كه مطلب قبلی به مذاق بعضی‌ها خوش نمياد بهمين دليل، آخر اون مطلب نوشته بودم كه " هر چند همه اينها، صرفاً نظر شخصی من و احتمالاً با معيارهای نسل جوون امروزی خيلی فاصله داره. " بهرحال باز هم اگر كسی بابت اون نوشته ناراحت شد، ببخشيد.