نه به ريخت و قيافه من ميخوره و نه شما حال و حوصله شنيدن حرفهای قُلمبه سُلمبه رو داريد هر چند بعضی چيزها قلمبه‌اش هم همچين بد نيست و شايد همه ماها بنا به مقتضيات سن و سال‌مون كلی خاطرات خوب از همين چيزهای قلمبه داشته باشيم! مثـلاً، اُمممم مثـلاً، اُمممم، مثلاً ... اصلاً بگذريم و بريم سراغ چند تا واژه ورقمبيده!

چند روز پيش در سمينار نانو تكنولوژی و ديروز هم در سمينار مديريت و رهبری در هزاره سوم شركت كرده بودم. اسم‌ها و واژه‌های باكلاس و باپرستيژ و صد البته مباحث ارائه شده نيز به همان نسبت جذاب و جالب بود. مسايلی كه قطعاً فردا و آينده جهان و جهانيان برپايه همين موضوعات پی‌ريزی شده است. آينده جهان و جهانيان برپايه همين موضوعات پی‌ريزی شده است ولی افسوس و صد افسوس كه با توجه به آنچه سخنرانان و دكترها و آدم حسابی‌های موجود در سمينار ارائه نمودند و برداشت نصفه‌نيمه‌ای كه من از صحبت‌های آنان كردم، در هزاره سوم كه قدم‌های اوليه را در آن گذاشته‌ايم نيز كماكان بايد افتخارمان به همان داريوش و كوروش و هخامنشيان و تير آرش و كشف الكل و فتح قسطنطنيه و همان دوران ماقبل هزاره باشد. عوام كه در مشكلات‌ يوميه و روزمره خود غرق‌اند و از صبح تا شب بدنبال پيدا كردن راه حلی برای گره زدن هشت‌شان به نه‌شان هستند و دائماً چشم به تقويم و منتظر رسيدن سر برج و ته برج‌اند و خواص هم كه خدا خيرشان بدهد، يا اصلاً به اهميت موضوع پی نبردند و يا اينقدر سوراخ سمبه‌های مهم‌تر و ماكروتر از نانو دارند كه همه سعی و توان‌شان را صرف پُر كردن آن كرده‌اند. حق هم دارند. عقل مردم به چشم‌شان است و احتمالاً برداشت‌ها چنين است كه هر آنچه بزرگتر باشد و كلفت‌تر بهتر است و موثرتر!

نانو تكنولوژی سوار و متكی بر پايه‌های علم و دانش است و ورود به هزاره سوم هم بر اساس توسعه منابع انسانی‌ست. در نانو با در دست گرفتن كنترل در سطوح مولكولی و اتمی، خواص جديدی می‌سازيم. در دو دهه اخير پيشرفتهايی در تكنولوژی وسايل و مواد با ابعاد بسيار كوچك بدست آمده است و اين تحولی فوق‌العاده است كه تمدن بشری را تا چندی ديگر دگرگون خواهد كرد. نقطه اتكاء بسياری از محصولات جديد مثل يخچال فريزر و ماكروفر برپايه مانور بر روی نانو می‌باشد كه اگر كمی دقت كنيم نمونه اين تبليغات رو كه عمدتاً محصولات كره‌ای هم هستند رو ميتونيم در اتوبانهای تهران ببينيم.

بهرحال بدون داشتن تعصب كوركورانه و با نگاهی واقع‌گرايانه بايد قبول كنيم كه از مسير و سمت و سوی مشخص شده در جهان عقب هستيم، نه يك سال و نه دو سال، بلكه سالهای سال. همه دنيا به سمت جنوب رودخونه در حركتند و ما به تنهايی و با شدت هرچه تمام‌تر در جهت شمال در حال دست و پا زدنيم و اصـرار هم داريم كه همه اشتباه می‌كنند و فقط ماييم كه مسير درست رو پيدا كـرديم. ديروز و امروز رو كه " عصر ارتباطات و اطلاع رسانی " بود از دست داديم. ايرانی، تحقيقی كرده باشه، به نتيجه‌ای رسيده باشه، اطلاعاتی داشته باشه و اونوقت اون رو تو معرض ديد و به اطلاع همه برسونه؟! ابداً، محاله. تا از كنار اون چهار ورق، چيزی عايدش نشه لام تا كام حرفی نميزنه. كشوی ميز قفل شده ما پر از اين اطلاعاته كه همه رو به هوای روز مبادا و گرفتن پوئن و داشتن امنيت شغلی نگه داشتيم. نمونه اين مسايل در محيط‌های كاری و بخصوص صنعتی به وفور ديده ميشه. شمايی كه الان دانشجو هستيد و آرمانگرا، نگاه به خودتون نكنيد فردا كه وارد محيط‌های كاری شديد همه اين دوز و كلك‌ها رو ياد می‌گيريد.

بهرحال نانو متكی بر علم و دانش و كنترل در سطح اتمی‌يه و مثلاً ماكروفرهای نانو، سطح روی‌شون ديگه چرب و كثيف نميشه و هيچ نيازی به شست‌و‌شو ندارند. رسيدن به چنين تكنولوژی قطعاً تمامی فعل و انفعالات آينده دنيا رو بزودی متأثر از خودش ميكنه. در رابطه با ابزارهای ورود به هزاره سوم هم كه برپايه رشد و توسعه منابع انسانی استوار شده هيچی نگيم بهتره. كدوم رشد؟! كدوم توسعه؟! كدوم منابع انسانی؟! همه اينها تا وقتی روی كاغذ هست و در سطح دانشگاه به شكل تئوريك بيان ميشه مهمه. منابع انسانی هزينه نيست بلكه مهم‌ترين سرمايه‌های يك سازمان است. جمله، جمله بسيار قشنگيه ولی توی اكثر سازمانهای ما اين فقط يه شعاره. هنوز هم منابع انسانی بی‌ارزش‌ترين موجودی يه سازمانه. با اين تفكرات و با اين برخوردها اونوقت توقع دارين ما ... بگذريم!