ما خريت كرديم، بچه‌گی كرديم، جوون بوديم و خام، بزرگتر درست حسابی نداشتيم كه راهنمايی‌مون كنه و عصر جمعه‌ای پاشديم رفتيم هشت‌پا رو ديديم و از بدشانسی SMSی هم كه به دست‌مون رسيد و خبر از تخمی بودن فيلم ميداد دقيقاً موقعی بود كه ديگه چراغهای سينما خاموش و اثر بديع و فراموش نشدنی داوودنژاد بر پرده سينما نقش بسته بود ولی جون مادرتون، ارواح خاك گذشتگان‌تون شما نكنيد! نكنيد كه يعنی بكنيد ولی واسه ديدن اين فيلم بيخودی وقت و پول‌تون رو حروم نكنيد. خداوكيلی اگه تمشك و آب زرشك طلايی و تموم جوايز اسكار و نوبل و جشنواره خوارزمی و المپيك رو هم به اين فيلم بدند باز نتونستند حق مطلب رو بخوبی ادا كنند. بنظر من مسئولان بايد توی يه مراسم بسيار بزرگ و باشكوه:
1) از علی دايی تجليل بعمل بيارند و به زور هم كه شده يه دسته گل بندازند گردنش و يه كاری كنند تا قبل از برگزاری جام جهانی 2006 از فوتبال دل بكنه و واسه هميشه خداحافظی كنه.
2) بدون دسته گل و تقدير و تشكر بلكه با مشت و لگد و اُردنگی و پس‌گردنی و به فجيع‌ترين شكل ممكن يه كاری كنند كه اين آقای علیرضا داوودنژاد ( و البته خانواده محترم‌شان ) ديگه دور و بر سينما و دوربين و كارگردانی پيداشون نشه. اينجوری توی هر دو زمينه ورزش و هنر كاری كردند كه يك عمر دعای خير يه ملت پشت سرشونه.

حالا جداً اين آقای داوودنژاد قصدش فيلم ساختن يا اينكه تصميم گرفته تموم فك و فاميل و قوم و خويشاش رو بياره جلوی دوربين و معروف‌شون كنه؟! حالا باز اگه يه چيزی ميساخت كه ارزش ديدن داشت، خيلی با فاميل‌هاش مشكلی نداشتيم و ميتونست نامه بنويسه و همه‌شون رو از دهات بياره تهرون ولی اين آقا در هر دو جبهه گند زده. ظاهراً بچه‌های بد اوج و شكوه كارگردانی اين بنده خدا بوده و بعد از تراژدی و فاجعه‌ای بنام ملاقات با طوطی، هشت‌پا ميتونه لكه ننگ ديگه‌ای بر تموم پيكره هنر چندين هزاره ساله اين مرز و بوم باشه و تن و بدن داريوش و كوروش و نادر و اشك و اشكانی و حتی كمبوجيه رو هم توی گور بلرزونه. در يك كلام ميتونيم بدون خجالت و شرمندگی و با تموم صراحت و بلاغت و شيوايی بگيم، آقای داوودنژاد ميريدی بهتر از اين فيلمی بود كه ساختی. هنرپيشه‌هايی كه تريلی هيجده چرخ اسم‌شون رو نميتونه بكشه توی فيلم وجود دارند ولی دريغ از دو زار بازی و خلاقيت و هنر. جداً كه دست ننه‌ات درد نكنه با اين عروس آوردنش! يعنی اين آقای فروتن سناريو رو نخونده بود يا اينقدر مفلس و بی‌پول شده بود كه تن به چنين خفتی داده؟! يعنی واقعاً همين آقای فروتن بود كه " شب يلدا " رو بازی كرده؟! حيف كه ته سالن نشسته بودم و اگر تف ميكردم ميوفتاد روی سر و كله مرتيكه طاسی كه جلوم نشسته بود وگرنه بعد از پايان فيلم يه اَخ تُف نثار پرده سينما به منزله تشكر از تمامی عوامل و هنرمندانی كرده بودم كه به هوای ديدن يه فيلم خوب مجبور شده بودم سانس 9 تا 11 شب سينما فلسطين رو برم.

ديشب بعد از پايان فيلم كه نه، بلكه همون ده دقيقه اولش متوجه شدم وقتی كيميايی ميگه من دارم شاهكار ميسازم يعنی چی. جداً كه كيميايی در كنار اين كارگردانها، اسپيلبرگ! خلاصه از ما گفتن بود اگه از بی‌حوصلگی توی خونه كپك زديد و الكی بهم گير داديد و حتی يكهفته هم با قهر بوديد، اگه مجبور شديد واسه بار پونزدهم هفت سامورايی و تموم سريال اوشين رو ببينيد، ببينيد ولی سينما نريد و هشت‌پا رو نبينيد. مطمئن باشيد كه بعد از ديدن هشت‌پاست كه به روح تمامی رفتگان عوامل سازنده فيلم‌های كانی‌مانگا و جدال در تاسوكی فاتحه خواهيد فرستاد!