توی اين چند روز 4-5 تا فيلم ديدم. نزديكِ جشنواره است و فيلم‌هايی كه باقی مونده بايد هر چه سريعتر اكران شه و ما هم كار و زندگی‌مون رو بيخيال شديم و بخاطر اينكه كمی شِـبه‌فرهنگی و دگرانديش بشيم هر روز توی سينما مونديم.

" كافه ‌ترانزيت " دوباره به استقلال مالی و فكری خانم‌ها پرداخته. اينكه زن هم حق تفكر و انتخاب داره. هيچ فرقی با مرد نداره و از حقوق مساوی برخورداره. اين جنس، جنس دوم نيست و ميتونه رو پای خودش بيايسته و همين چيزهايی كه همه‌مون فقط در حد حرف قبول داريم و اونجاهايی كه قراره پُز روشنفكری بديم، دَم از تساوی عادلانه زن و مرد ميزنيم ولی نه فقط ما بلكه هنوز اروپا و آمريكا و كشورهایی كه سَروصاحب درست و حسابی هم دارند نتونستند اين حق رو به طور مساوی تقسيم كنند ديگه چه برسه به ما و دَر و دهات مرزی‌مون كه خر رو با خور می‌خورند و مرده رو با گور! البته انصافاً با توجه به جميع جهات، نسبت به فيلم‌های قبلی، توی كافه ترانزيت بخاطر اينكه حق و حقوق زن ادا بشه به شخصيت آقايون كمتر ريده شده بود كه جای تقدير و تشكر داره. آخه ما عادت داريم هر جا كه مياييم ابروش رو درست كنيم ميزنيم چشمش رو هم كور می‌كنيم. به نظر من پرويز پرستويی، پرستويی فيلم‌های قبل نبود كه خب شايد هم ايرادی نداشته باشه، هميشه هم كه نميشه سوپر استار بود و حرف اول رو زد. احتمالاً توقع ما از پرستويی بالا رفته و بايد منتظر ديدن اينجور نقش‌هاش هم باشيم!

ذاتاً كيميايی رو دوست دارم. هم خودش رو و هم همسر سابقش، سركار خانم گوگوش رو! البته تا كسی غيرتی نشده و چاقو دستش نگرفته بگم كه صددرصد، خانم گوگوش رو در مقام هنرمندی دوست دارم نه چيز ديگه‌ای. ولی جديداً دارم به اين نتيجه ميرسم كه از پسر كيميایی، پولاد هم بدم نمياد. پنداری وقتی من از كسی خوشم مياد همچين خونوادگی خوشم مياد، پس بعضی‌ها مواظب مامان‌شون باشند!

وقتی تيتراژ پايانی " حكم " رو ديدم اصلاً دوست نداشتم پيش خودم بگم، خب كه چی؟! ولی بخاطر اينكه دوستان ضد كيميايی سوء‌استفاده نكنند يواشكی توی دلم گفتم، استاد من كه نفهميدم چی به چی شد. با جوون‌های ياغی و افسار گسيخته حكم تونستم ارتباط برقرار كنم ولی با نسل قديمی و اون پير پاتال‌ها و دار و دسته مافيا نه. راستش اون ريخت و قيافه و اون لباس‌ها و كلاه‌ها و بُكش بُكش‌ها يه كم واسم غريبه بود ولی خب، حكم اينقدر صحنه‌ها و بازيهای قشنگ داره كه ميتونه داستان تا حدودی آبكی فيلم رو يه جورايی ماست‌مالی كنه. من نميدونم اين كيميايی چه اصراری داره هميشه سناريو رو هم خودش بنويسه. فكر كنم اگه استاد سناريو رو بده يكی ديگه، ما هم زياد جلوی دوست و رفيق كنفت نميشيم! هر چند پنج دقيقه اول شروع فيلم و دزدی توی خونه مهندس اينقدر قشنگ و خوشگل هست كه به خيلی از فيلم‌ها ديگه ميارزه. و اما نكته آخر اينكه باز هم بنظر من حكم ميتونه، سكوی پرتاب پولاد كيميايی باشه. قطعاً بعد از اين پولاد از زير سايه پدر خارج ميشه و ميتونه خودش باشه، مستقل و بی‌واسطه. فكر كنم ديگه اينقدی پخته و باتجربه شده كه نخواهيم اون رو به باباش وصله پينه كنيم. حكم كه اين رو نشون ميداد.

بهم نخندين ولی " مصائب مسيح " رو نديده بودم تا اينكه چند روز قبل از بين كلی فيلم نديده، چشمم به اون افتاد و ديدمش. فقط همين رو بگم كه اگه فيلم ده دقيقه ديگه ادامه داشت حتماً مرتد و مسيحی شده بودم و الان هم داشتم كاج جلوی خونه‌مون رو واسه كريسمس تزئين می‌كردم! همونجور كه خودتون ميدونيد، فيلم ساعات پايانی زندگی حضرت مسيح رو به زيبايی هر چه تمام‌تر به تصوير كشيده. صحنه‌ها اينقدی طبيعی و قشنگه كه اونجاهايی كه داشتند مسيح رو شكنجه می‌كردند، دو سه بار ناخودآگاه چشم‌هام رو بستم. در هنگام ديدن اين فيلم هم با اعتراض شديد همسر گرامی مواجه شدم جوری كه وقتی فهميد می‌خواهم مصائب مسيح رو ببينم، به نشانه اعتراض پا شد رفت و سرش رو به كارهای خودش گرم كرد و تقريباً هيچ يك از صحنه‌های فيلم رو نديد. بهمين خاطر اين فيلم رو گذاشتم يك روز كه تنها بودم دوباره ببينمش.

و اما اگـه فيس و افاده زيادی نداريد و خودتون رو منجـی عـالـم و دگرانديش و تافته جدا بافته نميدونيد، حتماً " مكس " رو ببينيد. توی اين چند وقت كه همش فيلم‌ها عزا و بُكش بُكش و گريه و زاری ديديم، مكس ( مخفف مجيد كسرايی! ) ميتونه خنده‌یی رو به لب‌ها بشونه و توی اين روزهای پر غم و غصه يه لبخند هم خودش نعمتيه. اگه از هيچ صحنه‌ای خوش‌تون نياد يه صحنه توی فيلم هست كه حتماً هم پول و هم زمانی رو كه واسه ديدن مكس گذاشتين حلال ميكنه. توی يه رستوران بين‌راهی، گلاب به روتون، روم به ديوار، توی توالت، طرف همچين می‌گوزه كه اين صدای آشنا و خوشايند كه يه جورايی هم با وجدان بيدار و فطرت آدمی ارتباط داره بدجوری به دل ميشينه. هنوز هم وقتی ياد اون صحنه ميافتم خنده‌ام ميگيره. بخاطر شنيدن اين صدای خوشايند هم كه شده، مكس رو ببينيد!