همينجوری مادرزاد توی ديفالتم يه نموره مشنگی تعريف شده، ديگه وقتی يه كمی ناراحت و عصبی هم ميشم، بی‌خيال بزرگتر و كوچيكتر و تموم بنده‌های عبد و عبيد خداوندگار، يهويی چاك دهن رو می‌كشم و همچين اساسی می‌شاشم به همه اون آدمهايی كه لباس آدميت بدجوری به تن و بدن‌شون بزرگه و داره زار ميزنه و از يه فرسخی معلومه كه اون رو از خشكشويی سر كوچه‌شون عاريه گرفتند.

يه عمره داريم رُل بازی می‌كنيم و جالبه كه هيچ وقتی هم رل آدميزاد نصيب‌مون نميشه. همش يا نعش ولوو شده بيخ ديواريم و يا هر چی نقش خر و گاو و خوك و خوكچه و خرس و خروسه نصيب ما ميشه. پنداری از بد حادثه افتاديم توی يه باغ‌ وحش بزرگ كه از صبح بايد عينهو يه شير اخته شده فقط نعره بكشيم و يال و كوپال و دندون‌های تيز و بُرنده‌مون رو نشون بديم غافل از اونكه نه ديگه اون دندون‌ها، دندون و نه اون يال و كوپالها چيزی بجز پشم و پيله است و تنها واقعيت موجود، همون اخته شدن‌مونه كه از ترس بر ملا نشدن رازمون هی بايد بلند و بلندتر نعره بكشيم. خلاصه كه اين از روزمون و شب هم بايد عينهو اون اسب‌ها و قاطرهای سيرك خليل عقاب هی يورتمه بريم و واسه دل‌خوش‌كُنكِ اين و اون از توی حلقه آتيش بپريم. می‌خواهم اعتراف كنم از بسكه توی اين زندگی نكبت نقش بازی كردم ديگه خسته شدم. ديگه خسته شدم از مالوندن و چلوندن و سابوندن و همه اون دستمال‌های خيس و خشك مربوط به گردگيری. دوست دارم برگردم به كودكیم!

اين چار صباح همش بايد نقش بازی كنيم و رنگ بزنيم به بی‌رنگی خودمون. جلوی فك و فاميل و اونهايی كه يه كمی صاف و اتو كرده‌تر‌اند، پسر شجاع و زورو و رابين‌هود ميشيم و مثل اين آدم خوب‌ها يه تنها منجی عالم بشريت شده و می‌خواهيم همه رو از منجلاب فساد و بدبختی نجات بديم در حاليكه كون خودمون از همه گهی‌تره. بابا والله، بالله به دين به پيغمبر، اينی كه داريد می‌بينيد من نيستم. اين يه موجود ساخته شده خيالی كه شماها از من ساختين. من يه ميمون زشت و بدتركيبم كه جلوی شما لازانيا رو به بهترين نحوه ممكن با قاشق و چنگال، جوری تقسيم می‌كنم كه انگاری با كوليس و ورنيه و دستگاه CMM اونها رو تيكه كردم و يه جوری اون لب و دندون رو باز و بسته ميكنم و شيرينی ناپلئونی ميخورم كه پنداری تا حالا توی كمتر از هتل هيلتون غذا نخوردم و سفير كبير دول خارجه‌ بودم و اصلاً كثر‌شان ‌منه كه بخوام توی توالت فرنگی هتل كمتر از پنج ستاره رفع حاجت كنم و اونوقت هنوز هم اگه خودم باشم و فرصتی گير بيارم و خلوتی پيدا كنم دستم رو ميگيرم به معامله‌ام و همينجوری سرپا ميشاشم. سرپا ميشاشم به خودم و به شما و به همه اون زندگی تعريف شده‌ايی كه آدميت بدجوری تحفه و كيميا شده توش. بابا من كه از همون روز اول، موضع نداشته‌ام رو معلوم كرده بودم. من كه گفتم اينی كه توی اين دست منه، دُم خروس كه اون هم از خونه هم‌ولايتیم بلند كردم. شما بوديد كه قسم حضرت عباس رو يادم دادين وگرنه من كه اصلاً قسم خوردن بلد نبودم.
........
پاييزه و افسردگی‌های روزهای خزون‌كرده و پر از دود و دَم و اينورژن و شبهای بلند تهرون و هـــــــُشی نابجا، باعث جفتكی و نوشته‌ايی اونچنانی و حال اينچنانی ميشه. پريود فصلی است و ديدن خون، ناخودآگاه آدم رو عصبی و بدخلق و خو میكنه. يه نموره مشنگی مادرزادی هم مزيد بر علتِ، پس زياد جدی نگيريد. خودش خوب ميشه حالا يا توی همين پاييز، يا پاييز 85 يا پاييز 95 يا 1405 و يا 1415 و ... هـه، چه دل‌ِخوشی دارم من، پاييز 1415؟!