ميدونی، خودت ميدونی كه يه سوراخ سنبه‌هايی هست. هيچكسی ندونه خودت خوب ميدونی يه خلاءيی‌ هست و اين خلاء بدجوری داره آزارت ميده. دِ لامصب هست ديگه، حاشا نكن. اونها رو ول كن، حرف و حديثِ جماعت رو میگم، ول‌شون کن. گور بابای همه‌شون. بذار همه اون بی‌پدر مادرها فكر كنند تو پترس فداكاری ولی خودت ميدونی كه نيستی. دِ نيستی ديگه سگ‌ مصب. يعنی خودت هم می‌خوای به خودت دروغ بگی؟! گور بابای اون عشقی كه توی يه روز بهاری بهت گفت آلن دلونی و صبح به تو خنديد و عصر باهات قهوه خورد و تو توی يه عصر پاييزی همه دار و ندارت رو دو دستی تقديمش كردی و اونوقت اون توی يه شب بلند يلدا، بكارتش رو به مارلون براندو كه رفيق فابريك خودت بود هديه كرد. گور بابای همه اونهايی كه خزينه دهات‌شون رو منكر شدند و حالا بايد آب‌پرتقال‌شون رو لب استخر و بغل جكوزی بخورند. گور بابای همه اون چوپون‌هايی كه هنوز هم وقتی پشت ماكسيما می‌شينند بوی پشكل گوسفند ميدند. گور بابای همه‌شون. همه اونايی كه ننه و بابا و شناسنامه و اون شكستگی روی پيشونی رو كه وقتی بچه بودند و از روی الاغ مش‌باقر افتادند، يادشون رفت و از اون شكستگی هم نردبون افتخاری ساختند كه، آره وقتی 11 سالم بود و توی ديزين داشتم اسكی می‌كردم زمين خوردم و پيشونیم شكست!

ای تُف به اين زندگی و تف به همه اونهايی كه يه شبه پولدار شدند و وقتی توی خونه نياوران‌شون كنار شومينه لم داده بودند يادشون رفت ننه 85 ساله پيرشون كه ديگه سالهاست مجبوره دولا دولا راه بره، الان به اميد اينكه شب جمعه‌ايی پسرش به خودش و شوهر خفته در گورش سر ميزنه، ذغالهای زير كرسی رو عوض ميكنه و با اون دستهای لرزون انارها رو دون ميكنه و روشون گلپر می‌پاشه. آره گور بابای همه‌شون. بزرگ و كوچيك. پير و جوون. زن و مرد. بالغ و نابالغ. يائسه و قاعده. قاعده ... قاعده ... كدوم قاعده ؟! هر چی ميايی خلاء و درز و دورز و اون سوراخ سنبه‌ها رو فراموش كنی لامصب نميشه كه نميشه. عينهو بختك دو دستی بيخ گلوت رو چسبيده ... هست ... عينهو دماغی كه توی صورتت هست. عينهو خزونی كه اين روزها توی كوچه و خيابون هست. عينهو نكبتی كه توی زندگی هست. عينهو اون بی‌ام‌ويی كه سالهاست آرزوش به دلت هست، عينهو فاحشه‌ايی كه هميشه دم آبميوه‌گيری توچال هست، قبول كن كه هست. هيچكسی ندونه خودت خوب ميدونی كه هست و اين خيلی بده كه خودت بدونی هست و ديگرون هی بخواهن انكارش كنند. به والله هست. تو ميگی هست و اونها ميگن نيست. تو ميگی هست و اونها ميگن مرد كه گريه نمی‌كنه. تو ميگی هست و اونها ميگن تو و اين حرفها. تو ميگی هست و اونها ميگن خجالت بكش و پاشو برو صورتت رو بشور. تو ميگی هست و ... اونوقت تو هم میگی نیست!

تو هم فراموش ميكنی. تو هم يادت ميره. تو هم ميری و هر شب بغل يه مارلون براندو می‌خوابی. تو هم شب جمعه‌ايی كنار شومينه لم ميدی و زل ميزنی به شناسنامه‌ای كه داره توی آتيش ميسوزه. تو هم يادت ميره و بزودی ميشی يكی از همون بی‌پدر و مادرها. به والله هست ولی حالا كه ديگه ميگی نيست تو هم به فراخور زمستون يه پالون بلند نوك مدادی ميندازی رو كولت و يا علی از تو مدد. هی دور ميشی ... هی دور ميشی ... هی دور ميشی و از اون گردوغبار گونی‌های سيب‌زمينی كه وقتی اومدی تهرون بردی و توی سرچشمه فروختی، از اون خزينه دهات‌تون، از اون غارغار كلاغ‌های باغ چنار، از اون الاغ مش‌باقر كه ديگه عينهو صاحبش پير و چلاق شده، از اون نون شيرمال‌ها، از اون سَـبُكی فاتحه دم غروب، از اون بوی دودِ هيزم و ذغال و گلپر دور و دورتر ميشی. دور ميشی ... دور ميشی ... دور ميشی و توی اون پالون نوك مدادی هی فرو ميری و كوچيك و كوچيكتر ميشی.