پنج‌شنبه آخرين روز ماه رمضون كه ديگه ديدن يا نديدن ماه نياز به هيچ توجيه و دليل و برهان و من بميرم تو بميریی نداشت، دَم‌دَمای افطار رفتيم سيد‌مهدی تا هم آش رشته و حليمی خورده باشيم و هم فطريه‌مون رو بندازيم گردن صاحب مغازه! شبش هم با اهل و عيال و چند نفر از دوستان مطابق خيلی از پنج‌شنبه‌ شبها رفتيم بام تهران تا قدمی بزنيم و هوايی تازه كنيم و از اون بالا تهران رو رصد كنيم. همون اول سربالايی بود و هنوز به هِنُ‌هون نيوفتاده بوديم كه دنگ‌دنگ مَسيج‌ بلند شد. يكی، دو تا، سه تا، چهار تا و ... در حاليكه من ولنجك بودم ولی دوستان بوسيله SMS ورودم رو به برره تبريك گفتند! خبر داشتم قراره رضا شفيعی‌جم با نام كيوان كه به لهجه برره‌ايی كيوُون ميشه، بعنوان دكتری كه توی شهر تحصيل می‌كرده به گروه مهران مديری اضافه شه و SMSهای ارسالی حاكی از اين بود كه پنداری اين اتفاق فرخنده روی داده!

اسم " كيوان " جزء معدود چيزهايی بوده كه در انتخابش هيچ نقشی نداشتم ولی خيلی دوستش دارم. وقتی اسم كيوُون رو شنيدم اولش يه كمی سكرمه‌هام رفت تو هم چون ميدونستم تا مدتی فيلمی خواهيم داشت با اين جماعت و اين عنوان كيوُون و بايد يه مدتی خودم رو با اين اسم بشناسم ولی يه كم كه گذشت و باد به كله‌ام خورد ديدم نه بابا همچين بد هم نشده و شب عيد فطری سعادتی نصيبم شده! احتمالاً اون شب و شبهای آتی بواسطه اين كيوُون ( حالا شانس آوردم نگفتند، حيوون! ) خيلی‌ از دوست و رفقهايی كه سالهاست از همديگه دور هستيم ياد من می‌افتند و پيش خودشون میگن، ای يادش بخير الان كيوان كجاست؟! چه پسر خوبی بود! راستی الان داره چيكار ميكنه؟! اصلاً زنده است يا مرده؟ ( زبونت رو گاز بگير كُره خر!) هر چند خود من هم خيلی وقتها با شنيدن يه سری اسم و علامت، ياد دوستان قديم ميوفتم و خيلی دوست دارم ببينم الان كجا هستند؟! چيكار می‌كنند؟! خلاصه شوهر كردند يا نه؟!!! البته باز اينجوری خيلی بهتره كه توی يه همچين جاهای فرهنگی يادی از آدم بكنند تا ... !

حالا كه خر تو خریه و توی اين مملكت هر كسی اين اجازه رو داره در رابطه با همه چيز نظر بده، بد نيست منهم نظر خودم رو در رابطه با " شبهای برره " بگم. ندرتاً پيش اومده سريال يا برنامه تلويزيونی رو دنبال كنم. هميشه همين جوری باری به هرجهت تلويزيون رو نگاه كردم بجز برنامه‌های ورزشی رو. بنابراين شبهای برره رو هم خيلی مصرانه دنبال نمی‌كنم ولی با همين جسته گريخته ديدن هم به نظرم اين برنامه مديری از بقيه برنامه‌هاش هوشمندانه‌ و هدفمندانه‌تر ساخته شده. مديری نشون داده سوراخ سنبه‌ جماعت و راه و روش خندوندن ملت رو بخوبی ميشناسه و اگه بی‌نهايت محدوديت و خط قرمزهايی رو كه اين بنده خداها واسه ساخته يه سريال باهاش درگيرند رو در نظر بگيريم، می‌بينيم توی كارشون موفق بودند و تونستند مشكلات و معضلات اجتماعی رو بخوبی نشون بدند. برره نمونه عينی ايران كوچيك شده است. با توجه به داشتن تِم طنز انتقادی، تملق‌ها، چاپلوسی‌ها، زيرآب‌زنی‌ها، بخوربخورها، بگير و ببندها، قوانين تخمی و بی‌حساب كتاب جامعه ايرانی بخوبی توی اين مجموعه نشون داده شده. حالا اينكه بواسطه ديدن اين سريال، چهارتا بچه توی مدرسه ميريزند روی سر و كول هم و دعوای برره‌ايی می‌كنند رو نميشه بدآموزی و انتقاد از اين مجموعه دونست. اثرگذاری فيلم " قيصر " هم بقدری زياد بوده كه خيلی‌ها توی همون سالن سينما، پاشنه كفش‌شون رو می‌خوابوندند و ميامدند بيرون و آمار چاقو كشی در همون سالی كه فيلم اكران شد افزايش يافته بود پس بايد بريم يقه كيميايی رو بخاطر ساختن فيلم قيصر بگيريم؟!

وقتی پارسال با بچه‌های گروه پاورچين مصاحبه كرديم سيامك انصاری گفت: من خودم واسه اين كارم ( پاورچين ) اصلاً ارزش‌گذاری هنری نمی‌كنم ولی با توجه به نظرات مردم احساس رضايت می‌كنم. گفته ساده و بی‌شيله و پيله‌‌ايی كه خيلی‌ها شهامت گفتنش رو ندارند. طبق صحبت خودشون، اونها قرار نيست مردم رو خيلی به تفكر و چالش‌* بندازند بلكه ميخوان فقط 45 دقيقه‌ مردم رو بخندوند كه فكر می‌كنم تا اينجا توی كارشون موفق بودند كمااينكه اگه همش نيش‌مون رو تا بناگوش باز نكنيم و يه كمی دقيق‌تر به سريال نگاه كنيم، احتمالاً يه سری چيزها واسه گريه كردن هم پيدا خواهيم كرد!

* وُیگولَنس، اونوقت اين چالشی كه گفتی، يعنــی چـــه؟!!