دو سال پيش در آخرين روز ماه رمضان در حاليكه همه شواهد علمی و عملی و تجربی ( مثل تقويم‌های شمسی و قمری و ميلادی! و حتی اعلام عيد فطر در كشورهای همسايه و تمامی پنج قاره دنيا! ) حاكی از اين بود كه توی ايران هم فردا عيد فطره و من هم از همه بيشتر بابت اينكه ميتونستم تا لِنگ ظهر بخوابم خوشحال بودم، در كمال ناباوری در هيچ نقطه‌ای از ايران ماه رويت نشد و مجبور شديم برخلاف اون صابونی كه به دل و اشكم خود زده بوديم فرداش بريم سر كار. اون شب هی سرمون رو از پنجره به بيرون برديم و با چشمان اشكبار و نگران هی آسمون و ستاره‌ها و كُنج و زواياش رو نگريستيم تا شايد ماه از خر شيطون بياد پايين و افاقه‌ايی كنه و چهره‌ايی نشون خلق‌الله بده ولی زرشك و دريغ از ديدن حتی گوشه و هلال باريكی از آن ماه پُر فيس و افاده آن روزگاران. فرداش تا ظهر كه نخوابيده بوديم هيچ، بلكه همه‌مون خواب‌آلوده و با چشمان پُف كرده ناشی از تجسس شب قبل به سر كار و مدرسه و دانشگاه رفتيم.

در جريان ديد و بازديد وبلاگ قبلی و گندی هم كه به قالبش زدم، چشمم به نوشته اون روزی كه قرار بود عيد فطر باشه ولی بدليل قرار نگرفتن خورشيد در مدار راس السرطان و قرار گرفتن ماه پشت مدار 48 درجه استوايی، بالطبع عيد فطر اعلام نشد، افتاد و بد نديدم دوباره يادی از اون نوشته و اون دستخط‌ها بكنم چون فكر كنم اين مشكل دوباره امسال هم گريبون‌مون رو بگيره و باز دوباره امشب بايد همه‌مون با فانوس پی ماه بگرديم! ( هر چند اوضاع امسال مشخص‌تره و قطعاً توی ايران، جمعه عيد اعلام خواهد شد. )

اين قضيه ماه و هلالش هم سالی يكبار می شه سوژه و دردسر. باز هم مثل هميشه و طبق سنوات اين چند سال، ماه عزيز در نشان دادن رُخ زيبای خود خِست بخرج داد و جماعتی را لنگ در هوا و سر به آسمون نگه داشت. ديشب چه مشتاقانی كه تا سپيده صبح در پشت‌بام‌ها و پنجره‌ها به خيال رويت اين عزيز دُردونه لوس و نُنر بيدار ننشستند ولی زهی خيال باطل. من كه هنوز فلسفه اين نوع ديدن ماه رو درك نكردم. يعنی تمام كشورهای شمالی و جنوبی و شرقی و غربی ايران، ماه رو می‌بينند ولی فقط توی اين كشور قابل ديدن نيست؟! يعنی ظاهراً ماه به محض رسيدن به مرزهای ايران با يك پرش بلند، خودش رو به اونور مرزهای جغرافيايی رسونده و از چشم همه مخفی مونده. مثل اينكه در اين مواقع اين هلال زيبا هيچ علاقه ای به نشون دادن رخ زيبايش به بسياری از ايران و ايرانيان نداره و مثل خيلی چيزهای ديگه ديدنش سعادت و لياقتی ميخواد كه خب نصيب هر كسی نميشه. ديشب هر كی رو ميديدی دربه‌در دنبال ماه بود. جالب بود حتی توی تلويزيون هم دو سه تا شماره تلفن اعلام شد تا به محض مشاهده، تماس گرفته تا ماه دستگير شود و آنگاه ملتی شاد و شادمان به جشن و پايكوبی بپردازند. البته قطعاً ديشب توی اون شلوغ پلوغی خيلی‌ها هلال ماه رو ديدند! ولــی

خلاصه چند ساليه اين موقع كه ميشه ماه چند شبی ناز و کرشمه ميکنه و قر و قميش مياد، بعد بيلاخی حواله جماعت ميكنه. در آخر اگه بهش اجازه و رخصت دادند، ميتونه خودی نشون بده و از پشت ابرها بيرون بياد و عرضه اندام کنه. ای خاک عالم تو سر ماه بی‌عرضه‌ای مثل تو! در قبالش هم ايران و ايرانی روی هرچی سنگ پاست سفيد كرده و به ريش هر چی ستاره شناس، محقق، عالم نجوم، موسسه ژئوفيزيك، رمل، اسطرلاب، تلسكوب و رصدخونه است خنديده و با صدای رسا به گوش همه جهانيان رسونده كه در اين مملكت، علم و تكنولوژی يعنی پشم!