پنداری اينی كه ميگن هيچ ارزونی و گرونی بی‌حكمت نيست و در همين راستا، روايت كاملاً مهم و مستندی كه جا داره اون رو با آب طلا بنويسند و يكی رو پيدا كنند و بندازند گردنش و اونهم اينه كه توی اين دوره زمونه ديگه " ننه به بابا هم مفتی نميده " در همه اَمر و اُمور زندگی و دنيای فعلی جاری و حاكمه! نه بابا خوشحال نشيد، ديگه بحث بكارت نيست، چون وقتی كار به اينجاها برسه ديگه قضيه از بكارت مِكارت گذشته. بقولی دوستی، بكارت كيلويی چنده، الان ديگه سقط‌ جنين مده! توی دنيای حقيقی و واقعی كه ميشه هر چيزی رو لمس كنی خيلی از چيزهايی رو كه بابتش پول هم ميدی رو نميتونی به صحت و سقمش اطمينان داشته باشی و خيلی وقتها می‌بينی موارد مورد نظر، تَـه‌شون باد ميده! ديگه وای بحال دنيای مجازی وب و اين سيستم بلاگ‌رولينگ كه هم مجانیه و هم نميتونی ته‌اش رو لمس كنی كه ببينی كجاش سوراخه، بنابراين نميشه بيشتر از اين هم ازش طلبكار بود. دو سه سالی بود كه اين سيستم بغايت كارآمد هيچ مشكلی نداشت‌ و مثل ساعت كار ميكرد ولی نمی‌دونم چی شده كه اين چند وقته هر چند روز يكبار دچار غش و ضعف ميشه و رعشه ميگيره و بغير از چند تا وبلاگِ نور چشمی، ديگه هيچ وبلاگی رو پينگ نمی‌كنه. غلط نكنم مديريت اين سايت رو هم دادند دست يك مدير ماهر و زبردست ايرانی!

بنظرم همه و يا اگه نخوام با دهن روزه دروغ بگم! قسمت اعظم اونايی كه وبلاگ دارند و ميگن ما واسه دل خودمون می‌نويسيم زر مفت ميزنند چونكه اولاً شكل و شمايل اين زندگی كه ما داريم، اصلاً بهمون ياد نداده واسه دل خودمون كاری انجام بديم و ثانياً همه ماهايی كه وقت ميزاريم و می‌نويسم دوست داريم خواننده و مخاطب داشته باشيم بنابراين اينی كه ببينی بلاگ‌رولينگ خرابه و نميتونی بعد از نوشتن مطلب، پينگ كنی خيلی بيشتر از يه ذره دماغت رو آويزون ميكنه. اصلاً همين قطع و وصل شدن‌های پی‌درپی و شُل‌كن و سفت‌كن‌های بلاگ‌اسكای باعث شد كه من سر از اينجا دربيارم وگرنه منُ و چه به دات‌كام شدن؟! ميگم حالا كه نميشه پينگ كرد و اين روزها هر كی كه مياد اينجا ديگه خودی و مَحرمه، بد نيست يه كم نوستاليژ بازی دربيارم و از گذشتها بنويسم!

شروع وبلاگ‌نويسی من از بلاگ اسكای بود. محيطی گرم و دوست‌داشتنی. منی كه از نرم‌افزار و سخت‌افزار و برنامه‌نويسی هيچی نمی‌دونستم و اين نقيصه كماكان وجود داره خيلی راحت تونستم با اون محيط رفيق شم. تقريباً يك سالی توی بلاگ اسكای نوشتم ولی سيستم اونجا هم اينقدر هی هر روز قطع و وصل شد كه تصميم گرفتم قيدش رو بزنم و دات كام شم. اون محيط و اون نوشته‌ها رو هنوز هم خيلی دوست دارم. اون موقع تقريباً هر روز می‌نوشتم. خواننده‌ها خيلی كم و من هم راحت‌تر از اونی بودم كه بخواهم بابت دو خط نوشته، هی بنويسم و هی خط بزنم و خودسانسوری كنم. خلاصه دات كام شدم و سر از اينجا درآوردم. وبلاگ و همۀ نوشته‌های وبلاگی رو دوست دارم. برای مايی كه هيچ وقت نبايستی حرف ميزديم و از همون بچه‌گی بهمون ياد داده بودند كه بچۀ خوب، بچه‌ايی كه يه گوشه‌ بشينه و هيچ حرفی نزنه، اين تجربۀ حرف زدن، تجربه قشنگی بود! خوندن نوشته‌ها و دغدغه‌ها و درددل‌های يه دختر دانشجو يا يه خانم خونه‌دار برای مايی كه هميشه سرمون تو كتاب بود! و هيچ وقت با غريبه‌ و نامحرمی صحبت نكرده بوديم! می‌تونست هم خير دنيا و هم عافيت آخرت رو بهمراه داشته باشه.

تجربه اين چند ساله نشون داده اونهايی كه از حس و حال واقعی خودشون می‌نويسند و دوست ندارند به چهر‌ه‌شون ماسك بزنند و بدون شيله پيله و رسم و رسوم‌های ادبی و آئين‌های سخت نگارشی می‌نويسند خيلی بيشتر از اونهايی كه همش از سعدی و حافظ و بوستان و گلستان می‌نويسند طرفدار دارند و نوشته‌هاشون به دل می‌شينه. اينجا جايه كه بايد بتونی خودت باشی و خب خيلی هم سخته كه توی اين اوضاع خر تو خر زندگی كه شتر با بارش گم ميشه، توی اين آشفته بازاری كه عينهو بازار شام ميمونه و سگ صاحبش رو نميشناسه تو اصلاً خودت رو پيدا كنی حالا چه برسه كه بخواهی بدون رنگ و لعاب خودت رو نشون جماعت هم بدی. اصلاً نشون دادن و عيان كردن يه سری چيزها هميشه خيلی سخت بوده! بنابراين فكر می‌كنم همۀ اونهايی كه اين شهامت رو داشتند كه خودشون باشند و از حس و حال و حتی روزمرگی‌هاشون با صراحت و صداقت بنويسند حتی در صورت قطع بودن بلاگ‌رولينگ تونستند مخاطب خودشون رو جلب و اينجوری يه بيلاخ گنده، حواله اون سيستم منحط غربی کنند!