سرم عينهو خر درد ميکنه. از اون سردردهايی که يهويی يه تيری ميکشه و همه سلولهای خاکستری و دنیا رو جلوی چشمهام تیره و تار ميکنه. خدا بخواد لحظه موعود نزدیک شده و کم‌کم بايد جُل و پلاسم رو جمع و حلالیت بطلبم و ریق رحمت رو سر بکشم و واسه سفر آخرت، ره توشه جمع کنم. علت سر دردم رو نميدونم ولی علت دل دردم رو ميدونم. آخه امشب غيره سَرم، دلم هم درد ميکنه. دل دردم بخاطر اينه که اين مادر من چون ميدونه من ميوه خيلی دوست دارم فکر ميکنه بايد هر وقت که رفتم اونجا بطور تضمينی یه جالیز ميوه رو بخورم. بعد از قرمه سبزی که شام خوردم يه ديس ميوه رو هم آورد گذاشت جلوم و گفت بخور ننه! مادره ديگه. گفتم اگه نخورم يه موقع دلش ميشکنه و ممکنه ناراحت شه. احتمالاً بعد از خوردن ۳-۲ تا خيار و ۵-۴ تا شليل و ۲ تا موز و يه دونه سيب و يه گلابی دل درد يه چيز بعيد و غير ممکنی نميتونه باشه؟! همه شون هم نفاخ و باددار. منهم که بی جنبه، چه شود؟! حالا شانس آوردم زود از دستش در رفتم و اومدم خونه خودم وگرنه اصرار داشت هندونه‌ايی رو که از عصر واسم گذاشته تو يخچال رو هم بخورم و بعد بيام. فکر کنم هندونه رو خورده بودم دقيقاً جمعه صبح مراسم خاکسپاريم بود. وقتی رسيدم خونه، دلتون نخواد رفتم توالت و الان يه کمی حال و روزم بهتر شده!

خيلی جالبه از صبح تا شب اين موبايل من زنگ نميخوره ولی لامصب همينکه ميرم توالت و تنبونم رو ميکشم پايين و خشاب گذاری می کنم و اسلحه رو مسلح میکنم تا تيری در کنم، پنداری تلفن خونه و گوشی موبايل به اولين فشنگِ شليک شده، لينک شده‌اند. دقيقاً موقعی زنگ ميخورند که آدم نه راه پس داره و نه راه پيش. توی يه بلاتکليفی خوشايندی داری دست و پا میزنی و غوطه وری. دل درد و زور و باد و فشار از يه طرف و اون زرزر زنگ موبايل و گوشی خونه و انواع و اقسام SMS ها از طرف دیگه. نه حالش رو داری و نه دوست داری و نه توانش رو که کارت رو نصفه نيمه بذاری و نه اون حس کنجکاوی لعنتی دست از سرت بر میداره که ده دقیقه بیخیال موبایل شی و بی‌دغدغه زور بزنی. انگاری ککی انداختند توی همون تنبون آویزون شده‌ات. طاقت نمیاری و همه چیز رو کات میکنی و نصفه نیمه شلوار و تشکیلات رو شسته نشسته میکشی بالا و نیمه عریان میدویی بیرون. الو، الو ... بله بفرمایید. نه بابا. خانم اشتباه گرفتین شهین کدوم خر پدریه؟! دماغت آویزون میشه و دمغ میشی. دوباره میری تو توالت و گارد میگیری. همه چیز از نو ولی نه دیگه اون حس اولی رو داری و نه حال زور زدن رو. از اینجا رونده و از اونجا مونده، اسلحه رو به ضامن میکنی و تشکیلات رو میکشی بالا و میایی بیرون!