دو سه سالی هست كه بجز ساير اندامی كه مادرزادی دچار مشكله، چشمم هم تقريباً هر ده دوازده رو يكبار قرمز ميشه و انگارِی كه توش شن و ماسه ريخته باشند، خيلی درد ميگيره و امانم رو ميبره. تا بخواد شرايط بحالت عاديش برگرده تقريباً 48 ساعتی طول ميكشه كه اينجور مواقع بجز درد زياد چشم، خيلی هم عصبی و بداخلاق ميشم. بهرحال آدم وقتی اين حس رو داشته باشه كه دو روزه يه چيزی تو چشم‌شه خب ناراحت ميشه ديگه. خيلی‌ها تحمل خيلی كمتر از اين زمان رو هم ندارند و بمحض ورود يه جسمی خارجی آشنا و شناخته شده، شروع به داد و فرياد و گريه و زاری می‌كنند حالا چه برسه به اينكه بخواهن 48 ساعت يه همچين موارد مجهول و نامشخصی رو تحمل كنند! خلاصه كه توی اين مدت، چشم‌هام همچين قرمز و شهلا ميشه كه دور و بريهايی كه من رو نمی‌شناسند فكر می‌كنند من يا مستم و يا حشيشی، شيشه‌ايی، اگسی مصرف كردم و الان دارم رو ابرها طی‌طريق می‌كنم حالا خبر ندارند كه توی اون شرايط انگاری يه چيزی مثل دسته خر تو اون چشم‌ها گير كرده كه شكل و شمايلش رو به اون روز درآورده.

خلاصه همونجور كه مستحضريد اينجور مواقع همۀ اهل محل و در و همسايه و قصاب و نونوا و بقال و تمامی فك و فاميل يه شبه ميشن طبيب و حاذق و زبردست و دارنده مدارك دكترای تخصصی. طرف سيكل هم نداره ولی همچين نسخه تجويز می‌كنه كه فكر می‌كنی‌ استادِ دكتر خدادوست بوده. يكی ميگه چشم‌هات رو با چايی تازه دم بشور! اون يكی ميگه خاكشير رو بريز تو دستمال آب نديده و بذار رو چشمهات، يكی ديگه ميگه روزی دو ليوان گل‌ گاوزبون بخور، اون يكی دود پشكل ماچلاق و تاپالۀ تليسه و گاو نابالغ رو موثر ميدونه و خلاصه هيچ كدوم هم از رو نميرند و همينجور پشت سر هم علوم به روز و منحصر بفردشون رو به رخت می‌كشند. چون با اين دستورات تخمی و سنتی مشكل دارم فقط به حرفهاشون گوش ميكنم و به هيچ كدوم‌ عمل نمی‌كنم و وقتی بهشون ميگم والله من خيلی به اين دوا و درمون‌ها اعتقادی ندارم، جالبه كه همه‌شون متفق‌القول ميگن، بابا ول كن حرف اين دكترها رو. اين دكترها اندازه گاو حاليشون نيست و جالب‌تر اينكه منهم توی اين قسمت دقيقاً هم عقيده با اونها هستم. بنظر منهم خيلی از دكترها در خوش‌بينانه‌ترين حالت و با كمی ارفاق و تخفيف خيلی حاليشون بشه همون اندازه گاوه نه بيشتر!

بهرحال با توجه به چنين ديدگاهی پس از كلی تحقيق و بررسی سه چهار تا چشم‌ پزشك خوب پيدا كردم و توی اين چند ماه اخير پيش‌شون رفتم. پس از پرداخت ويزيت هفت هزار تومنی ( راستی تحصيل و درمان تو مملكت ما رايگان بود ديگه؟! ) و معاينه با انواع و اقسام دستگاهی كه شبيه تلسكوپ و ميكروسكوپ و رَمل و اُسطرلاب بود و بعد از اينكه جهت تمام سايزهای E كوچيك و E بزرگ و E برعكس و يه‌وری و سربالا و سرپائين رو به آقایون دكتر نشون دادم، همه‌شون گفتند چشمم سالمه و هيچگونه مشكْلی نداره! در آخرين مراجعه‌ايی كه پريروزها داشتم باز خدا پدر اين دكتر رو بيامرزه كه حداقل مثل بچۀ‌ آدم دو كلوم باهام حرف زد. بهم گفت: سينوزيت مزمن داری؟ گفتم: بله. گفت: عصبی هستی؟ گفتم: بله. گفت: خوابت كمه؟ گفتم: بله. گفت: با كامپيوتر كار می‌كنی؟ گفتم: بله. گفت پاشو، پاشو پسر جون برو دنبال كارت كه هم اينكه الان من رو هم ميتونی ببينی بايد كلاهت رو بندازی بالا و خدا رو شُكر كنی! حالا قرار شده سينوزيت مزمنم رو درمان كنم. همش بخندم و شادی كنم و از گل و بلبل بگم و ديگه عصبی نشم. بچه خوبی بشم و شبها زودتر بخوابم و با كامپيوتر هم كمتر كار كنم. علی‌الحساب هم بايد يه عينك آنتی‌رفلكس بزنم تا موقع كار با كامپيوتر كه تقريباً بيشتر از ده ساعت تو شبانه‌روز هست، يه كمی نورها فيلتر شه و چشمم كمتر خسته شه. عروس خيلی خوشگل بود زيگيل هم درآورد. خيلی قيافه قشنگ و جذابی داشتم حالا بايد يه عينك هم بزنم. آخر سر من از دست شما و اين وبلاگ كور ميشم. حالا ببينيد؟! اين خط و اينهم نشون.