گفتم بذار همین اولش این چیزی رو که دو سه روزه تو دلم بگم که اگه نگم یا شماها فکر می‌کنید من خیلی گـاوم یا یحتمل یه جایم متورم و دچار آماس میشه که اونوقت رفع و رجوعش کار سختی ميشه. ببینم، چطور میشه که مطلب قبلی من که جزء معدود نوشته‌هایی که سرش به تنش میارزه و دو کلوم حرف حساب توشه که خب البته اونهم بخاطر شعرهای شهیار قنبری، فقط چهار تا کامنت داره که اونهم دو تاش ماله یه نفره، اونوقت اونجاهایی که قرار میشه من بخاطر شک و شبهه اقوام و آشنایان، برم رو سن تالار عروسی و استرپتیز کنم و آلات و ادوات سلاخی رو بصورت سه بعدی و پرسپکتیو نشون جماعت بدم تا خلق‌الله پی به حقیقت موضع و موضوع ببرند و بیشتر از این به پَر و پاچه من نپیچند، یهویی بعضی‌ها اینقدر مشتاق و علاقه‌مند میشن و در عین حال که میگن ای وای خدا مرگم بده این حرفها چیه که میزنی، از اونور همین‌ جوری آب از لب و لوچه‌شون آویزون میشه؟! با یه دست پس میزنند و با یه دست و دو پا پیش می‌کشند؟ کامنت پشت کامنت و نظر پشت نظر. قسم حضرت عباس‌تون رو باور کنم یا دم خروس رو؟! حالا دیدین همه ما یه جاهایی‌مون میخاره، فقط رومون نمیشه عنوان کنیم؟!

مثلاً کدوم دفعه تو آسانسور تنها بودیم و انگشت کوچیک‌مون رو تا بند سوم تو دماغ‌مون نکردیم و محتویاتش رو به در و پیکر آسانسور نمالیدیم؟! کدوم وقت تنها خونه بودیم و بعد از خوردن نوشابه با هر قدمی یه آروغ از اون پدر مادر داراش نزدیم و باهاش کلیپ و نمآهنگ نساختیم؟! قطعاً تو خلوت خودمون یه سر و صداهای خوشایند و با فرکانس‌های مختلفی هم از یه جاهایی‌مون در آوردیم که خب اگه من بخوام در رابطه‌اش بنویسم همه‌تون دوباره میشین از نواده‌گان قاجار و انگاری هیچ کدوم‌تون معده و باسن ندارید و کلاً منکر چنین امواج و اصواتی میشین. فکر کنم باز اون وسط من تنها میمونم و بخاطر اثبات حرفم دوباره مجبور میشم برم رو سن و اینبار بدون میکروفن، صدای مظلومانه و حق‌طلبانه خودم رو بگوش دوستان و آشنایان برسونم! البته منظورم هم این نیست که حالا تموم کارهایی رو که تو خلوت و تنهایی خودمون می‌کنیم بیاییم و میون جمع و جامعه هم انجام بدیم چون همینجور هم که تو ژست و فیگور هستیم و کسی ندونه فکر میکنه خواهرزاده الویس و نوه نتیجه راکفلریم و ادای آدم حسابی‌ها رو درمياريم، همچین اساسی گند و ترکمون زدیم به خودمون و دوروبر و جامعه و مملکت‌مون، فقط اینها رو جهت یادآوری گفتم و خواستم بدونید که منهم حواسم هست!

از این تنهایی دارم کمال استفاده رو میبرم. دقت کنيد گفتم کمال استفاده، نه سوء استفاده. حالا باز يه سری‌هاتون کاسه داغتر از آش و نماينده سازمان ملل نشيد بخواهيد برام قصه حسن کرد شبستری رو تعريف کنيد که هیچ حال و حوصله تون رو ندارم. بعضی وقتها بخاطر دست و پا چلفتيم تو خونه، یه کارهايی ميکنم که تنهایی نصفه شبی کلی می‌خندم. الان یک هفته است که قند تموم شده و دنبال قند میگردم ولی نمی‌دونم جاش کجاست. تا الان هم خیلی مردونگی کردم که اون دو تا ماهی قرمز به ارث مونده از سفره هفت سین رو که وجود و حضورش در خونه واسه همسر گرامی، بسیار بسیار مهمتر از اینجانب هست رو زنده نگهداشتم. در تمام صحبتهای تلفنی عاشقونه هر شب‌مون، در تمامی ایمیل‌ها و آف‌لاين‌ها و SMSهای ارسالی، این دو ماهی و اون یک عدد گلدون نقش و سهم مهمی دارند. ای خاک عالم تو سر من که با یک متر و نود سانتی‌متر قد نتونستم قد یه ماهی 5/3 سانتی خودم رو تو دل کسی جا کنم. چون میدونست نسبت به این ماهی‌ها خیلی حسودی میکنم وقتی داشت ميرفت تو فرودگاه ازم قول شرف گرفته که ماهی‌ها رو نکشم. تخمه سگ این دو تا ماهی شدن عینهو رقیب عشقی من. حيف که بهش قول دادم وگرنه همين امشب مینداختم‌شون جلوی گربه و ترتيب‌شون رو ميدادم.

از اونجایی که زن و شوهرهای موفق معمولاً کمتر نقطه مشترک دارند! در غیاب همسرم که برخلاف من اصلاً علاقه‌ای به آهنگ‌های آروم و ملایم نداره، یه سی‌دی از آهنگ‌های گوگوش سلکت کردم که دیگه آخر گریه و ماتم و زاریه. خدا وکیلی فقط به درد مراسم ترحیم و عزاداری میخوره. گوگوش همچین ضجه میزنه که آدم دوست داره خودش رو جـر بده و همراهش از اعماق وجود عَـر بزنه. کافیه همچین نزدیک پریود شدن آدم باشه و آدم یه کمی از نظر احساسی، حساس شده باشه، اونوقت محاله که خودکشی نکنه! آهنگ‌ها رو، هم روی هارد دستگاه کپی کردم و هم سی‌دی رو تو ماشین گذاشتم و گوش میدم. البته تو ماشين تنوع یه کمی بيشتره. یه خط در میون گوگوش، شهریار قنبری، فریدون فروغی باز دوباره چرخشی عوض ميشه گوگوش، شهریار قنبری، فریدون فروغی. باز دوباره گوگوش، شهريار قنبری، فريدون فروغی و اين سيکل الان دو هفته است که لاینقطع داره تکرار ميشه. خلاصه که بواسطه شنیدن صدای دلنشین این عزیزان، همچین غمی نشسته تو دلم که نمیدونم چه جوری درش بیارم؟ ( منظورم همین غمه هستش! ) زده به سرم یه شب عینهو صادق هدایت مرد و مردونه یه دست لباس تر تمیز بپوشم و سر و صورت رو اصلاح کنم و وصیتم رو بنویسم و یه قالیچه بندازم کف آشپزخونه و رو به قبله بخوابم و شیر گاز رو باز کنم و فاتحـــــــــه. به حق و کرم لاالله‌الاالله!