از پشت یک سوم

دنيای غريبيه اين دنيای مجازی اينترنت و بخصوص وبلاگ. هم ميتونی خودت رو پشتِ انواع و اقسام ماسك‌های خوش‌رنگ و خوش‌چهره مخفی كنی و خودت رو تا سرحد ياران مسيح و هم‌كيشان اصحاب كهف و نوح پيغمبر، خوب و عالی و متعالی جا كنی، كه البته شكرخدا ما ايرانيها توی اين قضيه يد طولايی داريم! و هم ميتونی بدون رخت و لباس و ماسك و روبنده، لخت و عور، فارغ و سَبـُك از تموم دغدغه‌های اين دنيای واقعی، خودت باشی و خودت كه خب البته اين هم كيميايی است نیافتنی در اين برهوت. وقتی می‌بينی يه سری آدمی كه نه تو اونها رو ديدی و نه اونا تو رو، بخاطر اين صفحه و اين نوشته‌ها بهت عادت كردن و بواسطه نوشتن چهار خط دری‌‌وری بهت اطمينان ‌كردن، ميان و سفره دل‌شون رو برات باز می‌كنند و باهات خيلی بی‌شيله پيله درددل می‌كنند، ناديده دوستت دارند و مسير زندگی و كارهايی كه ميكنی واسه اونها هم مهمه حس خيلی قشنگ و خوشايندی تو وجود آدم ايجاد ميشه. يه جور مورمور دوست داشتنی‌. يه جور كه خودت حس می‌كنی هستی و برای ديگرونی كه هيچی از تو نمی‌دونند مهمی. وقتی صداقت و صراحت آدمهايی رو می‌بينی كه تو رو سنگ صبور و مَحرم خودشون ميدونند، حس می‌كنی ميشه اين دنيای مجازی رو قشنگ‌تر از اين هم ساخت.

و اما امشب و اين پست برخلاف خيلی وقتها، يك مخاطب خاص داره. مخاطبی كه از خواننده‌های پروپا قرص اينجا بشمار ميره. اين صفحه و اين نوشته‌ها رو دوست داره و تونسته با اين صفحه آبی ارتباط برقرار كنه. فكر می‌كنم يكی دو باری هم با اين رفيق عزيز چت كردم و اميدوارم كه امشب هم مثل هميشه اينجا رو بخونه. اينبار فقط برای عطا می‌نويسم. عطا و مهسا خواهر و برادر كرمانی، مدتیه كه وبلاگ من رو می‌خونند. ظاهراً اين نوشته‌ها رو دوست دارند و به دلشون نشسته. اينجور كه خودشون می‌گن خيلی وقتها در رابطه با نوشته‌هايی كه براشون جالب‌تره، بحث و تبادل نظر هم می‌كنند. با خوندن يادداشت‌ها و درددل‌ها و روزمرگی‌هامی من حس می‌كنند تا حدود زيادی كيوان رو شناختند و من هم خيلی خوشحالم كه تونستم اطمينان‌شون رو جلب كنم. اگه اشتباه نكنم حدود يكماه و نيم پيش با عطا چت كردم و يه كمی با هم اختلاط كرديم. ديشب مهسا بواسطه آی‌دی ياهو مسنجر من كه معمولاً هميشه نصفه شبها روشنه با من صحبت كرد. مشكلی برای عطا پيش اومده كه با من درميون گذاشت. ازش اجازه گرفتم تا قضيه رو تو وبلاگم بنويسم، مهسا مايل به اينكار نبود ولی گفتم شايد از اين طريق بتونيم با همفكری هم مشكل رو حل كنيم. 8-9 روزه كه عطا بنا‌ به دلايلی، موجه يا غير موجه‌اش زياد مهم نيست، بدون اطلاع از خونه زده بيرون و خانواده‌ايی رو نگران و چشم انتظار گذاشته. در اين بين ظاهراً فقط يكبار و اونهم با مهسا صحبت كرده و خبر داده كه سالمه و بعد از اون ديگه با هيچ كس تماسی نگرفته و اما ...

عطا جان، دوست ناديدۀ
قبلِ هر چيز بذار سنگ‌هامون رو وا بكنيم و همين اولش اعتراف كنم كه بنده نه روانپزشكم و نه رئيس پاسبانی و اداره آگاهی كه بخواهم تو رو از تصميمی كه گرفتی منصرف كنم يا برای پيدا كردنت كارآگاه استخدام كنم. اگر اين جسارت و پُررويی رو هم كردم كه اينجا در رابطه با تو چيزی بنويسم، اولاً من رو ببخش چون هيچ راه ديگه‌ايی واسه برقراری ارتباط با تو وجود نداشت. ثانياً همه اينها رو بذار پای درد‌دلهای يه دوست كه ميخواد چهار كلوم باهات صحبت كنه، البته اگه توی جايگاه يه دوست باشم. مهسا بخشی از مشكلات خانوادگیه كه باهاش درگيری رو برام تعريف كرد. خودم رو اصلاً در حد و حدودی نمی‌بينم كه بخواهم قضاوتی داشته باشم. اهل نصيحت و پند و موعظه و ننه من غريبم‌بازی هم نيستم چون ميدونم آدمها از جمله خود من خيلی با پند و اندرز ميونه خوبی ندارند و ترجيح ميدن خودشون يه سری چيزها رو تجريه كنند، پس ميرم سر اصل مطلب.

عطا، من به يك اصل كاملاً اعتقاد دارم. بدون تيكه‌پاره كردن تعارفات رايج و الكی كه بخشی از پدر فرهنگ و سنت ايرانی بواسطه همين تعارفات الكی و هندونه‌های زير بغل دراومده، بايد بگم كه من و تو چه بخواهيم و چه نخواهيم از تحصيلکرده‌گان اين مملكتیم. من خيلی خيلی كمتر و تو با توجه به تحصيلات در سطح دكترا، خيلی بيشتر و جلوتر از من بايد باعث تغيير و تأثير در محيط باشی. البته ماها نه قراره كوفی عنان شيم و نه چه‌گوآرا كه حالا بخواهيم كره زمينی رو آباد و نسلی رو آزاد كنيم. زرنگ باشيم دو دستی كلاه خودمون رو بچسبيم كه توی اين وزش باد و بوران، مجبور نباشيم دربه‌در دنبال كلاه‌مون بگرديم. ماها قرار نيست قوم و قبيلۀ خفته‌ايی رو بيدار كنيم و نهضت‌های آزادی‌بخش راه‌بندازيم ولی ميتونيم فقط و فقط در حد محيط و جمع خانوادگی خودمون، بين چهار تا دوست و رفيق‌، در حد آدمهای يه كوچۀ باريك و خشتی كويری تأثيرگذار و البته در راستای مثبتش باشيم. قطعاً نگاه دوست و رفيق، خواهر و برادر، دختر عمو و پسر دايی رو من و تويی كه از ديد اونها آدم حسابی هستيم فوكوس شده. پس مطمئن باش حركت‌ و عكس‌العمل‌های ما ناخواسته زير ذره‌بين اونهاست.

چند وقت پيش نوشتم مشكل هر كسی توی سن و سال خودش بزرگترين مشكلش. بنابراين من اين حق رو بهت ميدم كه بواسطه اين مشكلی كه تو اصلاً در اون دخيل هم نبودی روح و روانت آزرده بشه ولـــی رفيق، اينی كه يهويی پشت به همه چيز و همه كس كنی و بی‌خيال پدر و مادر و خواهر و خانواده، ترك ديار كنی از من و تويی كه توی دانشگاه ياد گرفتيم بايد با بهترين و منطقی‌ترين راه حل ممكن، مسايل و مشكلات‌مون رو حل كنيم يه كمی بعيد به نظر نميرسه؟! عطا جان قبول كن كه فردا در ادامه و روند رو به جلوی زندگی بايد با انواع و اقسام مشكلات شناخته و ناشناخته، دست و پنجه نرم كنی. از آدمی با خصوصيات فردی و با پيش‌زمينه تحصيلی و درسی مثل تو اين توقع هست كه درست فكر كنه و درست انتخاب كنه. من و تو نه تنها زندگی خودمون بلكه بايد فردای اين مملكت رو هم بسازيم. اگه قرار باشه بابت كوچكترين مشكلی شونه خالی كنيم از ديگرون چه توقعی هست؟! ميدونم، دكتر عطا هم ميتونه از زندگی خسته بشه، وامونده بشه، يهويی دوست داره به تموم داشته‌ها و نداشته‌هاش جفتك بزنه. شايد بواسطه اون مدرك دكتری كه ديگرون انداختن دور گردنت، خيلی كارها رو نتونستی انجام بدی، خيلی حرفها رو نتونستی مثل ديگرون بگی ولی رفيق، من نه بخاطر اون مدرك دكترات كه ميتونی بزاری دم كوزه و آبش رو بخوری، بلكه صرفاً بخاطر وجود گل خودت، می‌خواهم كه بشينی و توی خلوت خودت يه كمی منطقی فكر كنی. شايد تصميمی رو كه هفته پيش گرفتی يه كمی عجولانه بوده پس يه بازنگری رو كارهات بكن. نه بخاطر گريه و زاری مادر و نه بخاطر آبغوره‌های خواهرات بلكه فقط بخاطر خودت يه كمی فكر كن و كلاهت رو قاضی كن. ببين آيا ول كردن خونه و زندگی و بدون اطلاع به خانواده، راهی ناكجاآباد شدن تنها راه حل اين مشكل بوده؟! آيا تو هم بسان خيلی‌ها در مواجه با مشكل تنها هنرت اين نبوده كه فقط صورت مسئله رو پاك كنی؟!

عطا اميدوارم كه اين پست رو هم مثل همه مطالب اين وبلاگ بخونی. ظاهراً موبايلت رو فراموش كردی با خودت ببری. اگه فكر كردی كه من ميتونم بهت كمكی كنم آدرس ايميلم كنار همين صفحه است. اگه برام ميل بزنی، حتماً شماره موبايلم رو برات ميفرستم مطمئن باش موبايل من هميشه روشن. عطا جان عجولانه تصميم نگير يه كمی منطقی فكر كن.