عادت به زنجموره و گله و شكايت ندارم. خيلی وقته ياد گرفتم اگه مشكلی هست، مشكل منه و اون رو بايد خودم حلش كنم. مشكلات رو واسه اونهايی كه خيلی بهم نزديك‌ترند و به اين افتخار نائل شدند كه مَحرم باشند و مُحرم هم نميگم ديگه وای بحال اينجا و شما و شناخت نصفه‌نيمه‌ايی كه اونهم فكر نمی‌كنم اصلاً بدست اومده باشه. دلم واسه بابام تنگ شده. شايد راسته كه ميگن خاك سرده. شايد بايد اين سردی خاك باشه تا بعد از رفتن يكی، گرمی زندگی ادامه داشته باشه. شايد يه مدتی كه ميگذره فراموش‌شون ميكنی و ياد و نام‌شون ميشه يه عكسِ قاب شده روی ديوار ولی يه وقتهايی خلاء و نبودشون رو، توی لحظه لحظه زندگیت لمس می‌كنی. اونوقته كه حس می‌كنی تموم تار و پودت داره از هم می‌پاشه. اونوقته كه حس می‌كنی چقدر دلت واسه‌شون تنگ شده و چقدر دور شدی از اون همه مهر و صفايی كه ديگه نيست. انوقته كه حس می‌كنی اونجور هم كه می‌گفتن خاك سرد نيست.

راديو پيام روشن و اعلام ميكنه شماره تلفن‌های تهران، هشت رقمی شده. يادش بخير، اونوقت‌ها كه بابا بود شماره‌ها شيش رقمی بود و همۀ شماره تلفن‌های عمه و خاله و دايی و عمو و مامان بزرگ و خيلی‌های ديگه رو حفظ بودم. نمی‌دونم چی شد وقتی كه بابا رفت همراه خودش خيلی چيزها رو برد. يهويی منی كه عزيز دُردونه فاميل بودم شدم پسر شمر. شدم يزيد و همه اونهايی كه تا حالا دو ركعت نماز نخونده بودند، شدند هواخواه امام حسين. ما رو گذاشتند اونور شط و خودشون اينور شط، چاقو بدست می‌خواستن آب نداده گردنم رو بيخ تا بيخ ببرند. يه سری حرفهايی كه تا بودنِ بابا، تو پستوها بود و بخاطر اينكه جمع فاميل بهم نخوره، هيچ وقتی اجازه نداد عنوان بشه، دوباره گردگيری شد و شد نقل محفل فاميل و دور هم ‌نشينی‌ها و اونوقت لِنگ و پاچه من و خونواده‌مون كه نه سر پياز بوديم و نه ته پياز، هميشه وسط اون حرف و حديث‌های قديمی گير بود. من، بابام رو از دست داده بودم و با غم نبودش دست و پنجه نرم می‌كردم و اونوقت اين جماعت هنوز پس از گذشت يك سال داشتند مُخ من رو می‌خوردند كه چرا روز هفتم بابام زرشك پلو با مرغ دادیم و چه ميدونم باقالی پلو، كم‌نمك بود. اون روزها هنوز شماره تلفن‌ها شيش رقمی بود و يادمه همه رو حفظ بودم. بخاطر وجود بابا يه روز تعطيل نبود كه دور از هم باشيم. وقتی بابا رفت اينقدر حرف زدند، اينقدر ور زدند، اينقدر زر زيادی زدند كه ديگه اعصاب و روانم رو توی اون روزهای نحس و شوم داغون كرده بودند. عادت نداشتم به كسی بی‌احترامی كنم. هنوز هم ندارم ولی به كسی كه چارچوبها و حد و مرزها رو بشناسه، غير اين باشه فاميل و سوپور سر خيابون ديگه برام فرقی نميكنه. جايگاه آدمها بايد حفظ بشه و مشخص. اينی كه تو هر جمعی يه سری حرفهای تكراری مال دوهزار سال پيش هی تكرار و تكرار و تكرار شه و اونوقت تو و خونواده‌ات عينهو متهم مجبور باشی واسه يه سری آدمهای زبون نفهم، دلايلی رو كه دوهزار بار عنوان كردی رو هی بگی و بگی و بگی و در رابطه با عدم وجود دوغ و زياد بودن رون مرغ و كم بودن سبزی خوردن، دادگاهی بشی من رو رسوند بجايی كه به همه‌شون گفتم:
شماها رو نمی‌دونم ولی من مطمئنم يه بابا داشتم كه يه روز صبح كه از خواب بيدار شدم ديدم ديگه نيستش. تا اون روز بزرگترين دغدغه زندگيم اين بود كه نمی‌دونستم شلوار جورج آرمانی‌يم رو از كويتی‌ها بخرم يا سرخه ولی از همون روز مجبور شدم يه شبه مرد شم و قد 10-15 سال بزرگتر فكر كنم و تصميم بگيرم و لگد بزنم به تموم جوونیم، چون ديگه فقط خودم نبودم بلكه مسئوليت و اداره يه خونواده چهار نفری رو كولم بود. همين حرفها به مذاق‌شون خوش نيومد. ول‌شون ميكردی می‌خواستن توی همه مسايل زندگی دخالت كنند. همه‌شون شده بودند بزرگتر ما. جاهايی كه مشكلی داشتيم هيچ كسی نبود ولی بقيه مواقع آدمها و نظرات‌شون موج ميزد. زندگی خودشون رو ول كرده بودند و چهار چنگولی منتظر نشسته بودند كه در رابطه با رنگ جوراب آدم هم اظهار نظر كنند. منهم اين اجازه رو به هيچ كدوم‌شون ندادم. اين شد كه كيوان بد شد. كيوان اخی شد. كيوان ياغی شد. بعد از دو سه سال ديگه حتی نخواستم اون شماره‌های تلفن شيش رقمی‌‌شون هم يادم بمونه. همه رو فراموش كردم. اون موقع كه شيش رقمی بود يادم رفت الان كه ديگه هشت رقمی شده!

راديو پيام روشن و داره " الا ای آهوی وحشی " رو با صدای خودِ خود فرامرز اصلانی پخش ميكنه. نمی‌دونم اين انعطافِ هنری رو بذارم پای رئيس جمهوری كه فقط چند روز به پايان رياست جمهوريش مونده يا رئيس جمهوری كه قراره بياد؟! چی شد يهويی فرامرز اصلانی عزيز شد و آهنگ‌هاش مورد رضای خدا و بنده‌گانش قرار گرفت؟! پس آتيش جهنم چی ميشه؟ از دست رفتن اون دنيا و اين دنيامون چی ميشه؟ اين همه سال گوش‌هامون رو ايزوله كردين اونوقت يهويی آهوی وحشی رو ول می‌كنيد توی اين مرتع بی‌آب و علف؟ فكر نمی‌كنيد ماها كم جنبه‌ايم و يه ذره كه بهمون رو بدين اونوقت جفتك ميزنيم؟! دلم واسه بابام تنگ شده. شايد اگه نبود اين چند تا دلبستگی كه گره‌‌ام زده به اين خاك، همچين بدم نميومد الان پيشش بودم و دوباره مثل اون قديم‌ها باهاش درد دل می‌كردم، ديگه بهشت و جهنم بودنش برام فرقی نمی‌كنه. دلم بدجوری هواش رو كرده. فردا جمعه است. پس ميرم و دوباره گوشه حياط اون امامزاده ساكت و دور از هياهو يه كمی باهاش خلوت ميكنم. خيلی حرفها واسه گفتن دارم. ولی مثل اينكه آدم، حرفهاش رو هميشه واسه اونهايی كه نيستند راحت‌تر ميگه. ظاهراً اونها مَحرم‌ترند.