خب ديگه اين روزها از تيم ملی و صعود به جام جهانی نوشتن، مستحب كه نه، واجب عينی‌يه و قطعاً هر كی در اين راه گام برنداره و قلم نزنه خائنی بيش نيست! ديشب تيم ملی در حضور آقای خاتمی و در يك بازی محتاط و نه چندان خوب و البته منطقی، تونست تيم بحرين رو شكست و اينبار بدون طی‌طريق و مسابقه با انواع و اقسام تيم‌های مختلف پنج قاره، مستقيم به جام جهانی صعود كنه. صعودی ساده و آسون در دوره‌ايی كه سهميه آسيا بيشتر از قبل هم شده. بنظر ميرسه بجز بحث تروريست‌ها و سلاح‌های اتمی و اورانيم غنی شده يكی از معدود مواردی كه ميتونه نام ايران رو تيتر اول روزنامه‌ها و خبرگزاريهای دنيا كنه همين ورزش و حضور تيم ملی فوتبال در جام‌جهانی كه از لحاظی حتی پراهميت‌تر از المپيك هم هست، می‌باشه. جايی كه بهرحال پرچم ايران ميتونه بلندتر و بالاتر از تمامی كشورها به اهتزاز دربياد. البته كم مونده بود بواسطه اشتباه ميرزاپور كه موفق شد ظرف نيم ثانيه قلب هفتاد ميليون ايرانی رو بندازه توی شورت‌شون، شكل و شمايل داستان عوض شه كه خوشبختانه گل‌محمدی با زيركی، تِرمال داش ابی رو رفع و رجوع كرد.

فكر كنم همه ما ايرانيها نه تنها دوست داشتيم تيم بحرين رو ببريم، بلكه از صميم قلب مايل بوديم اونها رو جِر و واجر و لَت و پاره‌شون كنيم و جنازه‌هاشون رو تحويل خونواده‌هاشون بديم! ظاهراً اين ارادت پاك و خالصانه ما نسبت به اعرابِ حاشيه خليج فارس، ريشه در رگ و خون و تاريخ و فرهنگ ما داره و اصلاً هم جداشدنی نيست. هرچند اگه پيشينيان يه كمی آق‌دايی رو هم می‌كشيدند و عُرضه بخرج ميدادند و فقط به شكم و زيرشكم‌شون فكر نمی‌كردند و خودشون رو نسبت به آينده مسئول و متعهد ميدونستند، ديگه لزومی نداشت با بحرين بازی كنيم چون الان ديگه اون يكی از استانهای جنوبی‌ كشورمون بود.

ديشب تموم ايران غرق در شادی و جشن و بزن و بكوب بود. شادی و پايكوبی كه صعود ايران به جام جهانی، تنها بهونه‌ايی بود كه ملت بريزن توی خيابون و يه جشن عمومی و ملی راه بندازند. بنظر من و اگه خيلی كلی بخواهم بگم بايد عرض كنم كه ديشب همه ماها دو چيز رو نشون داديم ( البته بعضی‌ها زرنگی كردند و توی اون تاريكی و هيری ويری يه چيز سومی هم نشون همديگه دادند ولی چون اين مسئله عموميت نداره در رابطه‌اش صحبت نمی‌كنيم! ) يكی اينكه همه ماهايی كه ديشب وسط خيابون داشتيم قِر ميداديم، يا اينكه انگاری عروسی بابامونه و هی پشت فرمون، بوق بوق می‌كرديم، فلاشر ميزديم، صدای ضبط رو زياد می‌كرديم، ويراژی می‌داديم و چند ساعتی كارهای ورای آنچه كه عرف جامعه است، انجام داديم اصلاً و ابداً نه خارجی بوديم، نه بيگانه بوديم، نه جاسوس بوديم، نه منافق بوديم، نه مجاهد بوديم، نه مبارزه بوديم، نه انگيزه سياسی داشتيم، نه از بيگانه خط و خطوط گرفتيم، نه چمدونی از دلار بهمون تحفه كرده بودند، نه قصد براندازی رژيم رو داشتيم و نه هدف‌مون اشاعه فساد و فحشاء بود و نه خيلی ديگه از انگهايی كه سالهاست خورده توی پيشونی‌مون و بهمون وصل و پينه شده، رو يدك می‌كشيديم. ديشب همه ماها بعنوان يك ايرانی و بدور از هرگونه حركت سياسی و برنامه‌ريزی شدۀ قبلی فقط و فقط بخاطر عِرق و تعصب به نام كشور و اون پرچم سه رنگ، به ابراز احساسات پرداختيم. درسته كه بخاطر گرفتن حق و حقوق قانونی و اجتماعی‌ بهمون گفتند شما شهروند درجه دو هستيد و اين گُه خوردنهای زيادی به شما نيومده. بخاطر چهار كلوم حرف حسابی خودمون و خانواده و تموم آباء و اجداد و نياكان‌مون كه سالهاست سينه قبرستون خوابيدند رو يه شبه كردند خائن و بيگانه. بخاطر يه ابراز عقيده و بيان حقيقت، مايی كه تا حالا يه مسافرت خارج از كشور نداشتيم شديم اجنبی و وطن‌فروش، همه اينها درست ولی عِرق و تعصب و دوست‌داشتن اين خاك و نام ريشه در ذات و خون آدم داره و اين يكی ديگه نياز به هيچ مجوز و اجازه‌ای نداره.

و اما بدور از طرفداری از رژيم و حكومت و پليس و نيروی انتظامی، ديشب خيلی از ماها نشون داديم حيف از يابويی كه بخواهن به بعضی‌ از ماها اطلاق كنند! البته شايد خيلی هم خودمون مقصر نباشيم چون تا حالا تجربه " شادی ملی و عمومی " رو نداشتيم. هر وقت كه در مراسم عمومی دور هم جمع شديم، يا مجبور بوديم با مشتهای گره كرده، مرگ و ننگ و فحش خواهر مادر به آمريكا و اسرائيل و هم‌پيمانان‌شون بديم و يا مراسم عزاداری و گريه و زاری بوده و مجبود بوديم بواسطه اينكه همرنگ جماعت شيم، الكی اوهو اوهويی كنيم و چشم‌ها‌مون رو ببنديم و شونه‌هامون رو به علامت اينكه داريم گريه می‌كنيم تكون تكونی بديم و بخاطر نشون دادن ارادت و خلوص‌نيتِ بيشتر همچين با كف دست بزنيم تو پيشونی‌مون و از خود بی‌خود شيم كه اگر خبر مرگ بابامون رو بهمون بدن اينگونه متشنج و منقلب نمی‌شيم. بهرحال ايرانِ و فرهنگ ايرانی جماعت در كنار تمام حُسن‌ها و ارزشها كم نداره از اين دغل‌بازيها و دورنگی‌ها و نقش بازی كردنها. ديشب خيلی‌ها با كنترل احساسات و درك موقعيت و بواسطه اينكه، حالا ديگه امشب كاری به كارمون ندارند و سرلوحه قراردادن اين ضرب‌المثل كه در ديزی بازه حياء گربه كجا رفته؟! هر كاری خواستند و تونستند رو انجام ندادند. زدند، رقصيدند، شادی كردند ولی در حد و حدودی كه شخصيت‌ خودشون و ديگران رو لجن‌مال نكنند و به مال و جون ديگری آسيبی وارد نكنند ولی بودند دوستانِ از خود بی‌خود شده‌ايی كه همچين ريدند به ماشين و در و پنجره و مال و اموال عمومی و خصوصی كه صد رحمت به قوم مغول و آتيلا و تيمور لنگ. احتمالاً بعضی‌هاشون رو هم شما ديديد. بدبخت هندونه‌فروشی كه تموم هندونه‌هاش بواسطه شادی خودخواهانه ما به يغما رفت و راننده پژو 206 كه بخاطر بدمستی ما شيشه‌ ماشينش شكست و .... بگذريم. حيفِ كه حلاوت و شيرينی چنين جشن‌هايی بخاطر حماقت و نفهمی بعضی از ماها ديگه تكرار نشه!