تازه همین الان یعنی حدود ساعت 30/11 شبِ که رسیدم خونه. باسن مبارکم بواسطه 8-9 ساعت نشستن توی ماشین عینهو لواشک آلو شده. باسنه هم خواب رفته، هم مور مور میشه، هم درد میکنه و هم چندتا هم دیگه! از اون حالتهایی که نمیدونی بی‌صاحب چه مرگشه؟!

ای شرکت سایپا، خاک دو عالم بر اون فرق سرت با این طراحی صندلی‌هات. بجای اینکه صندلی جوری باشه که گودی کمر رو پُر کنه دقیقاً همون نقطه‌ای که کمر قوز و برآمدگی داره، از صندلی یه چیزی عینهو زگیل و تاول زده بیرون و دقیقاً میوفته روی همون برآمدگی کمر. انگاری که یکی میخواد خفتت رو از پشت، دو دستی بچسبه! فکر کنم همتون دیگه تجربه خفتگیری و همچنین مسافرت چند ساعته با پراید رو دارید و میدونید چی دارم میگم. بیشتر از دو سه ساعت که روی این صندلی‌های پراید میشینی، حس میکنی باسن مبارک، بواسطه بی‌حسی مزمن، اصلاً دیگه وجود خارجی نداره. نگران میشی و هی دنبالش میگردی و ... بگذریم. الان که خیلی خسته‌ام و هیچ رمقی واسه نوشتن ندارم. فقط بدونید صحیح و سالم رسیدم تهرون. انشالله سفرنامه بمونه واسه فردا شب.