آدم زور میزنه و خودش رو جر میده تا یه مطلب در رابطه با انتخابات که در حال حاضر بزرگترین دغدغه فکری همه شده بنویسه اونوقت شب که میاد خونه و کامنت‌هاش رو چک میکنه، دوست داره دوپایی بره توی مانیتور. من صادقاً نظر خودم رو در رابطه با انتخابات و معین نوشتم و فکر میکنم اگه به درستی قضاوت کنیم، عمده اون نوشته بجای تعریف و تمجید، انتقاد از معین بود. من حتی اشاره مستقیم کردم که معین " شخصیت ریاست جمهور " شدن رو نداره یعنی بقول خودمونی، اصلاً مال این حرفها نیست و این کُت براش خیلی گُشاده ولی توی این برهوت و کویر نامزدی، ایشون میتونه گزینه معقول‌تری باشه. بهرحال " لنگه کفش در بیابون غنیمته " این همه از اون بنده خدا انتقاد کردم و یه وزیر مملکت رو به چهار میخ کشوندم، اونوقت بعضی‌ها اومدن و گفتن ظاهراً جلسه رو من تاثیر گذاشته و متحول شدم و از اینجور گل‌واژه‌ها. نمی‌دونم مثلاً فکر کردید ما تا حالا ساندویچ کالباس نخورده بودیم و کشته مرده یه نهار بودیم یا اینکه معین بهمون وعده داد اگه رئیس جمهور شه من میشم معاون اولش به شرطی که بیام و توی وبلاگم ازش تعریف و تمجید کنم؟!

به نظرم شما یا اصلاً نیایید و اين مطالب رو نخونید یا اگه میخونید مثل اون 400 نفر آدم بامعرفتی که دیروز مطلب رو خوندن و بدون اظهار نظر رفتن، شما هم بدون اظهار نظر رد شین و برین دنبال کار و زندگی‌تون ولی اگه قرار شد یادداشت بذارید و نظرتون رو بگید، جون هر کی که دوست دارید گل‌واژه ننویسد. یه الاغی پیدا میشه یه عرعری میکنه، دیگه همه میان و بجای اینکه در رابطه با مطلب نظر بدن در رابطه با فرکانس و ارتعاشات صوتی الاغه بحث میکنند. تا حالا چندین بار گفتم که من واسه تک‌تک نظرات شما عزیزان ارزش قائلم. معمولاً و بیشتر مواقع به نظرات جواب دادم. بعضی از نظراتی رو که مهم و ارزشمند بوده، در رابطه‌اش یک يا چند مطلب کامل و مفصل نوشتم. بعضی از اونا رو عیناً توی صفحه اصلی وبلاگم قرار دادم چون معتقدم هر کدوم از این نظرات میتونه گره‌گشا باشه و معمای لاينحلی رو حل کنه. بنابراین اصلاً خودتون رو توی معذورات اخلاقی قرار ندید که بخواهین واسه همه مطالب من، کامنت بذارید ولی خب اگه قرار شد چیزی بنویسید بینی و بین‌الله یه کم روش فکر کنید و چیزی بنویسید که آدم به شعور خودش و شما شک نکنه و اون کامنتها در حکم فحش خواهر مادر به آدم نباشه.

اون احساسات طنزگونه‌تون رو هم میتونید در نوشته‌های وبلاگ‌تون استفاده کنيد. بعضی‌هاتون توی وبلاگ‌هاتون ( برخلاف زبون راحت و متداول وبلاگی ) همچین ادبی و رسمی می‌نویسيد که انگاری از نواده‌گان شيخ سعيد ابوالخير هستيد، اونوقت به من که میرسيد و قراره کامنت بذاريد همه‌تون حس می‌کنيد شدید، عبید ذاکانی!

فردا نمیرم سر کار و قراره برم نمايشگاه کتاب. البته قطعاً تا روز آخر چند بار ديگه هم به نمایشگاه سر میزنم. نمایشگاه کتاب، بخصوص قسمت مطبوعات رو خیلی دوست دارم. قدم زدن توی محوطه نمایشگاه، یه حس خیلی خوبی توی وجود آدمی ایجاد میکنه. یه حسی که توی این دنیای ماشینی و مادی که همه الگوها و معیارها و اساس و اصولش شده پول، بَدجوری به دل میشینه.