برای ماهایی که خیر سرمون بچه تهرونیم و سالهاست صفت سنگین پایتخت‌نشین رو به دوش می‌کشیم دیدن تهرون خلوت، نعمت و غنیمتی است که فقط توی همین چند روز نخست سال نصیب‌مون میشه. تهران خیلی خلوت و خوشگل و مامانی شده. پدرسگ همه جورش دوست‌داشتنیه. هم اون دود و ترافیک اعصاب‌خردکنش قشنگه و هم این سکوت و خلوتی چند روزه‌اش. الان میشه فاصله ميدون تجریش تا میدون بهارستان رو ظرف ده دقیقه یک ربع رفت. اونجوری نگاهم نکنيد، بجون خودم راست میگم. یعنی یه چیزی که فقط توی خواب و رويا میشه متصور شد.

و اما به نظر من جا داره همين اول سالی جایزه بهترین سرویس دهی دولتی رو به شرکت مخابرات اهدا و خيال مابقی وزارتخونه ها رو راحت کرد. دقیقاً از یک ساعت قبل از تحویل سال تا 24 ساعت بعدش، به شکلی ارتباطات تلفنی داخلی و خارجی مختل شد که اگه پنجاه‌ تا دکتر مهندس مخابرات جمع شده بود تا اینچنین برینند توی سیستم مخابراتی محال بود بتونند این کار رو به این قشنگی انجام بدند! دیروز بعد از تحویل سال تنها SMS که بدستم رسید از طرف سینا بود. فقط من حیرون موندم این سینا چه جوری تونست از این شبکه منهدم مخابراتی استفاده کنه و SMS بفرسته؟! غلط نکنم این پسره جاسوس ماسوسیه و احتمالاً توی خونه‌اشون دیش مخابراتی نصب شده!

و به میمنت آغاز سال یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی صبح امروز بخاطر مهندسی بازی که درآوردم گوشی موبایل نوکيای جدید دایی‌ام که به تازه‌گی خریده و ظاهراً چهارصد پونصد هزارتومن هم قیمت داره و یه جورایی این گوشی به جونش بسته شده رو بطور اساسی ریدم توش و بعید میدونم حالاحالاها درست بشه. بنا به‌ گزارشات غیررسمی، درسته که ایشون امروز صبح بخاطر سن و سال بنده چیزی بهم نگفتند ولی ظاهراً سخت از دست بنده شاکی‌اند و در حال حاضر، وضعیت عمومی‌یشون هم اصلاً مساعد نیست. یحتمل اگه گوشی درست نشه بعد از سیزده بدر یه مراسم عزاداری در پیش داریم!

خب عیدیهایی که روز اولی گرفتم همچین بد هم نبود. هرچند سالهاست یعنی از وقتی که فَک و فامیل من رو جزء " گُنده بَگها " طبقه‌بندی کردند عیدی گرفتنم محدود شده به دو سه نفر که اونها رو هم، همون روز اول عید میبینم. حالا درسته که از لحاظ کمی اوضاع عیدی مناسب نبوده ولی از لحاظ کیفی همچین بَدَک هم نبود! فکر میکردم اینقدر عیدی میگیرم که بتونم برای ماشین ضبط و باند بخرم ولی اینجور که بوش میاد باید یه قسمتی رو از جیب مبارکم هزینه کنم مگر اینکه امسال گوش یکی از فامیل دراز بشه.

بنا به یک سنت قدیمی و دیرپا که اگه من توی ایام عید شمال نرم اونسال سال خوبی نخواهد شد، من به اتفاق خانم همسر فردا صبح داریم میریم شمال تا به اکیپی که دو سه روز پیش رفتند و ویلا رو آب و جارو کردند بپیوندیم. هر چی که تهران این چند روزه خلوته، شمال شلوغ و اعصاب خردکنه ولی خب من که دیگه پیر شدم و سن وسالم اقتضاء نمیکنه تیپ بزنم و ژیگول کنم و راه بیوفتم توی جاده و هی برم هتل هایت و نمک‌آبرود و نارنجستان و متل‌قو و بخواهم دختر بازی کنم. من بقصد استراحت مطلق‌مطلق میرم و برسم ویلا از بغل شومینه و باربکیو تکون نخواهم خورد. مطمئن باشید.

پس تا 5-6 روز دیگه خدانگهدارتون!