خب دیگه خلاصه هر چی که بود به آخر رسید. هر چی جفتک انداختیم و به این و اون لگد زدیم و دست و پای خلق‌الله رو گاز گرفتیم و بخاطر دوزار بیشتر، ننه و بابا و تموم خاندان و جد و آبادمون رو کشتیم و زنده کردیم، نهایتاً تموم شد و به آخر رسید. هر چند این مسیر و یکی دو تا مسیر دیگه رو هر چی که میری به آخرش نمیرسی! ولی هر چی که بود تموم شد و دیگه رسیدیم به آخرین ساعات باقیمونده از سال 1383 و آخرین پست این وبلاگ در سالی که دیگه نفسش به هِن و هِن افتاده. نه تنها سال 83 بلکه یقین میدونم سال 84 هم تموم شد! آره، مطمئن باشید به همین سرعتی که این چند ساعت پایانی هم میگذره و سال تحویل میشه به همون سرعت هم سال 84 به پایان میرسه. یه قهوه بخوریم و چشم بهم بذاریم، داریم در رابطه به پایان سال 84 و شروع سال 85 مرثیه‌سرایی می‌کنیم. قبول ندارید؟! این خط این هم نشون.

پارسال این موقع خیلی از عزیزان دوروبرمون بودند و کنار سفره هفت‌سین بغل دست‌مون نشسته بودند که دیگه امسال هیچ خبری ازشون نیست. این نبودن‌شون دو حالت داره یا حضرت عزرائیل ناغافل و سرزده اومد و خِرشون رو محترمانه گرفت و با کلی آرزوهای تل‌انبار شده ورشون داشت و بُرد به دیار عدم و یا ویزا و اقامت و گرین‌کارت‌شون درست شد و یه شبه چمدون‌هاشون بسته شد و کوج کردند و رفتند به ینگه دنیا و اونور مرزها. الان هم یه گوشه‌ای از این دنیای بی‌سروته، یه سفره هفت‌سین کوچولو چیدن و دارند دونه به دونه دنبال جور کردن سین‌هاش میگردند. به نظر من که لطف خدا شامل حال هر دوی این گروه‌ها بوده که رفتن و امسال دیگه اینجا نیستند! خدا قسمت هم ما بکنه سال دیگه در جوار اونها باشیم. البته با یه کمی تخفیف و پارتی‌بازی جزء گروه دوم باشیم وگرنه همچین هم روزگار بد نمیگذره و از جون‌مون سیر نشدیم که توی عنفوان جوونی منتظر تشریف فرمایی ملک‌الموت باشیم!

سالی که گذشت، خودمون بهتر از هر کسی میدونیم چی بودیم و چه کردیم. مجموع عوامل تخماتیک حاکم بر تمامی شرایط سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، ورزشی موجود در ایران که یهویی بخاطر عطسه وزیر امورخارجه ساحل عاج، تمامی روابط موجود در جامعه از اون متاثر میشه، شرایط رو به گونه‌ای رقم زده که آدم توی ایران خیلی نمیتونه برای آینده‌اش تصمیم‌گیری بکنه و مثل این آدم حسابی و جوامع پیشرفته با چارت و نمودار مسیر حرکت و پیشرفتش رو برای سال بعد مشخص کنه. یعنی این شرایط بقدری آن‌بالانس هست که مثلاً تو نمیدونی روز 15 فروردین نون لواش دونه‌ای چنده؟! حقوق تو چقدر اضافه شده؟! اصلاً کار داری یا نه؟! واردات خودرو به کجا منتهی میشه؟! آیا ایران وارد بازارهای جهانی میشه؟! تکلیف اورانیم غنی شده چی شد پس؟! کرایه تاکسی‌های خط تجریش- ولیعصر چقدره؟! و یه جورایی چون مشخص نیست که روند حرکتی بگونه‌ای هست که اصلاً سال بعد تو زنده باشی یا نه، بنابراین همه دیگه بی‌خیال برنامه‌ریزی و استراتژیک و این جینگول‌ بازیها شدند. زرنگ باشیم سال بعد هم روزهامون رو شب کنیم. پس فکر کنم خودمون خوب میدونیم که امسال که هیچ غلطی نکردیم هیچ، سال دیگه هم هیچ غلطی نخواهیم کرد و این پروسه سال به سال تکرار خواهد شد. در حال حاضر هم که عیده و چند روزی تعطیل، پس بیشتر از این روح و روان‌مون رو درگیر این مسایل تئوریک لاینحل نکنیم. بخوریم و بخوابیم تا فردا هم خدا بزرگه!

بهرحال یک سال در کنار شما عزیزان گذشت. یک سالی که مثل آب حمومی که رفته به جوب، دیگه محاله برگرده. بهرحال این وبلاگ و این نوشته‌ها و خاطره‌ها و همچنین شما عزیزان، خواسته یا ناخواسته سر جهیزه من شدین که اتفاقاً خيلی هم به همديگه عادت کردیم. اگه از من میشنوید، هر چی که وقت گذاشتین و اومدین اینجا رو خوندین عمرتون رو به هدر دادین بنابراین سال دیگه برین باقالی بفروشین و اینجا نیایید به نفعتون. از من گفتن بود. حالا خود دانید! ولی خب امیدوارم سالی که در پیش رو داریم سالی سرشار از موفقیت و پیروزی برای همه ایرانیان باشه. همه اونایی که توی این خاک رگ و ریشه دارند و نسبت به این کشور و این پرچم سه رنگ، عِرق و تعصب دارند. همه اونهایی که با این رسم و رسوم قشنگِ عيد و نوروز زنده‌اند و سالهاست سفره هفت‌سين‌شون رو با دونه‌های گندم‌ دِه‌ و آبادیشون سبز نگهداشته‌اند.

عيدتون مبارک. سبز باشید و سرفراز.