قديمی‌ها میگن کسی که کس دیگه‌ای رو چشم میزنه دو حالت داره: 1) یا از طرف مقابل خیلی بدش میاد و یه جورایی ازش بیزار و متنفره 2) و یا بواسطه عشق و علاقه و دوست داشتن زیادشه که طرفش رو چشم میزنه. پریشب فارغ از همه جا روی کاناپه لَم داده بودم و داشتم کتاب میخوندم که همسر عزیزم گفت: کیوان دقت کردی امسال زمستون، شکرخدا اصلاً سرما نخوردی. صبح که از خواب بیدار شدم انگاری توی ارتفاع هشت هزار متری هيماليا با شورت و رکابی خوابیده بودم. همه قسمتهایی از بدنم که طولش بیش از 7-8-10 سانتیمتر بود ( مثل دست و پام! ) عینهو چوب درخت انار خشک شده بود و تن و بدنم هم داشت از سرما یخ میزد. من نمیدونم عیال بنده نمی‌تونست یه هفته دیگه صبر میکرد و پیش بینی‌اش رو موکول میکرد به پایان سال و لحظه تحویل سال نو؟! فقط خدا کنه این چشم زدن همسر عزیزم بواسطه دلیل دوم باشه وگرنه شب عیدی کی حال و حوصله دادگاه خانواده و طلاق و زندان و نفقه و مهریه رو داره!

خواننده‌های یه کمی قدیمی‌تر میدونند که من یه مشکل فصلی خیلی حاد و جدیی دارم که با رسيدن سرما و زمستون عود ميکنه. اونایی که گفتن " فراخی باسن " بدونند که صددرصد اشتباه کردن چونکه اولاً اون که اصلاً مرض نیست بلکه جزیی از ماهیت و طینت منه که اتفاقاً خیلی هم دوستش دارم و باهاش خيلی راحتم. دوماً اینکه اون مشکل فصلی نیست بلکه یه پدیده مادرزادی محسوب میشه و ظاهراً همیشه و همه جا بطور چهار فصل و دوازده ماهه همراه منه.

توی این پونزده سال اخیر اگر امسال این چند روز آخر سالی هم بخیر و خوشی میگذشت و من سرما نمیخوردم، میشد گفت که انقلاب نوینی در عرصه جغرافیایی و بیوتکنولوژیک و پزشکی و آناتومی اتفاق افتاده بود و میشد سال 83 رو بعنوان سال بهداشت و سلامتی در جهان معرفی کرد که متأسفانه این امر به واقعیت نپیوست و سالی که در روزهای پایانیش بسر ميبريم، همانند تمامی سالهای این دو دهه اخیر همراه شد با سرفه و عطسه و آب دماغ آویزون شده بنده که لامذهب اصلاً هم خیال بند آمدن نداره. فکر کنم اين آب دماغه یه جورایی لینک شده به این بارندگیهای اخیر تهران! خلاصه نشد که ما یکسال رو بدون ترزیق آمپولهای خوش طعم پنی‌سیلین به پایان برسونیم. پنداری قرآن خدا غلط از آب درميومد اگر ما يه امسال رو سرما نمی‌خورديم و کنج خونه نمی‌افتاديم.