تعداد خواننده و هيت يه وبلاگ از جمله عوامل موثر انگيزشی‌ برای نويسنده اون وبلاگ بشمار ميره. حالا هر چقدر هم كه روشنفكر بازی دربياريم و بگيم تعداد خواننده‌ها اصلاً برامون مهم نيست و ما داريم برای يه قشر خاص می‌نويسيم و دو نفر هم كه حرف‌مون رو بفهمه كافيه، يه ژست و پُز الكيه. چون چهار روز كه بنويسيم و ببينيم ازش استقبال نشد كركره رو می‌كشيم پايين و دكون رو تعطيل می‌كنيم و ميريم واسه خودمون كه نمونه‌های چنين وبلاگهايی هم زياد ديده ميشه.

پريروز داشتم مثل هر روز تعداد خواننده‌هایی رو كه روز قبل وبلاگم رو خونده بودم چك می‌كردم كه يهويی با يه چيز عجيب غريب مواجه شدم. معمولاً بی‌حرفِ پيش روم به ديوار، بطور ميانگين روزی سيصد چهارصد نفر ميان و اينجا رو می‌خونند و از اين نوشته‌های " گُه‌هربار " مستفيض ميشن كه خب برای يه وبلاگ در پيتی مثل اينجا آمار بدی هم نيست. بعضی مطالب كه يه موقع از دستم درميره و خوب از آب درمياد و چند نفری هم به مطلب لينك ميدند باعث ميشه تعداد نفرات يه كمی بالاتر بره ولی نه اون جوری كه خيلی محسوس و ملموس باشه. حتماً همه‌تون ديدين كه سايت Nedstat آمار روزانه يكماه جاری رو به شكل نمودار ستونی كنار هم نشون ميده. در حاليكه همه ستونها به يك خط تقريباً هم‌اندازه رديف شده بود به ناگهان يه چيزی مثل اُممممممم .......... مثل چی بگم كه شما خيلی خوب دستگيرتون بشه و منظورم رو متوجه بشين؟! آهان، يه چيزی مثل معامله رستم دستان سيخ شده بود و رفته بود سينه‌كش آسمون و نظم يكماهه ستون رو بهم زده بود. دقيقاً مثل اون درخت لوبيای سحرآميز كه جَك تو باغچه خونه‌شون كاشته بود و سرش رفته بود لای ابرها. تجربه‌ چند ساله‌ام بهم می‌گفت اين دراز شدن و بلند شدن ناگهانی و يك شبه بدون ‌دليل و علت و عوامل تقويتی امكان‌پذير نيست. خيلی‌ها در آرزوی افزايش يك سانتی‌متر قد، سالهاست دوا و درمون می‌كنند و به ورد و دعا و معجون و رمل و اسطرلاب متوسل شدند ولی افاقه نكرده حالا چی شده كه يه شبه مال من اين همه دراز شده چيز عجيبی بود. گوش‌تون به من هست يا نه؟! دارم در رابطه با تعداد خواننده‌ها و دراز شدن ناگهانی ستونهای نموداری حرف ميزنم. اون ته كلاس‌يها دارند چه گُهی می‌خورند؟!

خلاصه منی كه وبلاگم روزی 300-400 نفر خواننده داشت يهويی ركورد رو زدم و رفتم برای مسابقات المپيك! بله يه شبه رسيدم به آمار 3844 نفر در يك روز و در جدول رده‌بندی بعد از نوری‌زاده و حسين درخشان و حتی بالاتر از مسعود بهنود قرار گرفته بودم. جداً كه باعث خجالت و شرمندگیه كه من پيزوری بالاتر از بهنود قرار بگيرم. خلاصه تخمی‌تخمی ( يهويی چه هوس خيار كردم! ) رفتم كنار نويسندگان و بزرگان اينترنت و جزء سه چهار نفر اول قرار گرفتم. كاشف كه بعمل اومد ديدم بله، يه سايت اسمش رو نبر به مطلب دربی با طعم مادر! لينك داده و جماعت مشتاق كه معمولاً به هوای ديدن عكسها و سوژه‌های آنچنانی به اون سايت سرميزنند بی‌سروپا و چهار چنگولی و سينه‌خيز برای خوندن يا ديدن يه چيز جديد و خوشگل سر از وبلاگ بنده در آوردند. بجون خودم آدم بود كه از در و ديوار ميومد تو. توی اين چند روز از تموم اقصی نقاط دنيا خواننده داشتم. برزيل، كوبا، بوركينافاسو، موزامبيك، بوتان، مائومائو، فی‌جی، اون جزيره كه خانواده دكتر اِرنست توش زندگی می‌كرد، مالديو، قبيله‌ سرخپوستان و خيلی جاهای ديگه. اونايی كه زبون فارسی بلد بودند، پنداری مطلب رو هم خونده بودند چون بعضی‌هاشون ردپايی از خودشون بجا گذاشته بودند! فقط من نمی‌دونم چرا اين جماعتی كه از سايت جيگر تشريف ميارند اينقدر عصبی و بداخلاق و تند‌مزاج هستند؟! انگاری غدد جنسی و هيپوفيز و آلات قتاله‌اشون هم يه ذره تيزتر و زيادتر از حد معمول فعاليت می‌كنه. مطلب به اون قشنگی و بامحتوايی بود، حالا اگه مثل بقيه سايتهايی كه جيگر بهشون لينك ميده من عكس خواهر مادر طرف رو نذاشتم كه ديگه نبايد به من فحش بدين. والله بخدا شعور هم خوب چيزيه!

خلاصه چون ديدم تا يه هفته ديگه و تا موقعی كه لينك مطلب توی صفحه اصلی هست جماعت می‌خوان بيان و بد و بيراه بگن به من و استقلال و پرسپوليس و عنايتی و جمشيدی، با كمال شهامت و شجاعت قسمت نظرخواهی اون مطلب رو بستم تا اينجوری هم مشت محكمی زده باشم به دهن ياوه‌گويان و هم بيلاخی حواله كرده باشم به باسن ياوه‌گويان!