خب ما هم به سلامتی و دلِ خوش، پنجشنبه صبح رفتیم شمال و دیروز عصری هم برگشتیم. اصلاً فکر نمی‌کردم با توجه با به تعطیلی چند روزه، شمال اینقدر خلوت باشه. شمال نگو، بگو جزیره موریس. پرنده هم پَر نمیزد. جوری که میشد وسط جاده کناره، لحاف تشتک پهن کرد و روی همون خط وسط جاده گرفت خوابید. فکر کنم بسته بودن جاده‌های هراز و چالوس و البته اینبار بعلت گرمی هوا و امکان ریزش بهمن و همچنین ترس و واهمه مردم بخاطر عدم امنیت جاده‌ها در این فصل سال، جوری که تلویزیون بارها و بارها اعلام کرد، اگه کِرم ندارین و جاتون گرم و نرمه و دنبال دردسر نمیگردین از جاتون تکون نخوريد و جماعت هم دیگه یه جورایی بهشون ثابت شده که بخاطر یه مسافرت دو سه ساعته باید قيد جون‌شون رو بزنند و وصیت‌نامه‌شون رو بنویسند و با ننه باباشون جوری ماچ و روبوسی کنند و با گریه و فغان از زیر آینه قران رد بشند که انگاری دارند میرن سفر آخرت! بنده‌خداها دیگه میدونند پاشون رو از تهران بذارند بیرون و سد امیرکبیر رو که ببینند یعنی اینکه 90% این احتمال رو باید بدند که نرسیده به سیاه بیشه و مرزن‌آباد، به زیارت حضرت عزراییل نائل خواهند شد و یحتمل این آخرین مسافرت‌شونه و یه جورایی باید توکل کنند بخدا و روی برگردونند از شيطون و دل بکنند از این دنیای وانفسا و بخاطر یه مسافرت دو روزه برن و سینه‌کش قبرستون بخوابند، و همچنین بعلت اینکه خیلی از ايرانيها بدون وابستگی به فرد و رژیم و حکومت، سالها و قرنهاست که علاقه و ارادت خاصی به روزهای تاسوعا و عاشورا دارند و عمدتاً ترجیح میدن به محله‌های قدیمی خودشون برن و توی مراسم و عزاداریهای این ایام شرکت کنند. فکر کنم همه این عوامل دست به دست هم داد تا شمال توی این چند روز همانند روزهای عادی يه وسط هفته زمستونی خلوت‌خلوت باشه. دقیقاً همونجوری که من همیشه آرزوش رو دارم.

من همين جا بارها اعتراف كردم، مادرزاد یه جورایی عقب‌افتاده و دست‌ و پا چُلُفتی هستم! وقتی هم که وارد خانواده و فک و فامیل جدید شدم، توی همون برخورد اول حین کار و موقع کمک کردن، تعمداً یه سرویس 24 پارچه نوری‌تاكه رو خرد و خمير كردم و دیگه خودم رو مادام‌العمر بیمه کردم! الان دیگه تا میام به خودم تکونی بدم و فنجونی رو جابجا کنم، قوم و خویش همچین سراسیمه میدوند و هر چی دوروبرم هست جمع وجور می‌کنند و ملتمسانه ازم درخواست می‌کنند به چیزی دست نزنم و اجازه بدم خودشون وسایل رو جابجا کنند كه خودم از اين همه شور و اشتياق شرمنده ميشم! من هم بنا به ميل اونها ترجيح ميدم دست به سياه و سفيد نزنم. اینبار هم که رفتیم شمال، فقط روز اول که اونهم از دستم در رفت و محاله که بخواهم خودم رو بخاطر چنین سهل‌انگاری ببخشم! یه کمی حرکت کردم و دور شهرک، قدمی زدم و تا لب ساحل رفتم و برگشتم از فرداش دیگه شعاع حرکتیم نهایتاً 10 متر شد. اون ده متر رو هم بخاطر اینکه فک و فامیل یه موقع فکر نکنند بغیر از دست و پا چُلُفت بودن از دو پا هم علیل و فلجم، بخودم تکونی دادم وگرنه هیچ نیازی به اين همه فعل و انفعال نبود. آخه بابا، آدم شمال میره که استراحت کنه. چقدر بریم نارنجستان و هتل هایت و نمک آبرود و جنگل 2000 و دریابیشه و ساحل متل قو؟! باز اگه یه شهری باشه که نرفته باشیم، مصرف انرژی و سوختن کالری، توجیه اقتصادی داره ولی شمالی رو که دیگه تپه نریده توش نذاشتیم و پشت هر درختش یه چیزی به یادگاری جا گذاشتیم که دیگه تو جنگل و لَب دریا و وسط شنها رفتن نداره!

ولی جداً این چند روزه هوا عالی و بهاری بود. جوری كه ميشد با يه تی‌شرت آستين كوتاه توی محوطه قدم زد. لامذهب خورد و خوراکم خیلی کم بود پام هم که به شمال میرسه دقیقاً یه پا گاو میشم. توی این چند روز اینقدر خوردم و ساکن و ثابت فقط بيست و يك انگشت دست و پام رو دراز و فارغ‌البال کتاب خوندم که وقتی دیروز بعدازظهر رسیدم خونه و رفتم رو ترازو و دیدم 5/2 کیلو به وزنم اضافه شده، اصلاً تعجبی نکردم. اين چند روز اينقدر ماهی خوردم و فسفر ذخيره كردم كه فكر كنم الان ميتونم سه تا كتاب " كليله و دمنه " و " منشات قائم مقام " و " بوستان سعدی" رو تو يه روز حفظ كنم!

الان که فکر می‌کنم یه جورایی عذاب وجدان گرفتم. آخه اینجوری هم كه خیلی بد بود. منی که از همه کم سن و سال‌تر و بی‌سوادتر و بی‌پول‌تر و یه‌لاقباتر بودم عینهو سناتورهای پنج ستاره فقط روی کاناپه و وسط چمن زیر آفتاب دراز کشیده بودم و اونوقت طرف که پزشک متخصص و مهندس سی‌ساله و وکیل و صاحب‌منصبی بود و واسه خودش برو بیایی داشت و با شاه فالوده نمیخورد، عینهو کلفت و نوکر اين چند روزه همش جلوی من دولا و راست شد. يه جورايی دارم خجالت ميكشم. والله بخدا پُررویی هم حدی داره!