بعضی‌ روزها و بعضی وقتها همه آدمها دچار يه " درد مشترك " ميشن و بواسطه همين احساس درد، يه حس هم‌ذات‌ پنداری خوشگل نسبت به همديگه پيدا می‌كنند جوری كه انگار سالهاست همديگر رو می‌شناسند. يه بغض تو گلو نشسته‌ و يه گريه بی‌بهونه كه همه از همون " درد مشترك " ناشی ميشه، انگاری تو جيب همه و به مساوات تقسيم شده. توی اين روزها معمولاً با هم مهربون‌تر ميشن و نگاه هر غريبه‌ به شكل‌یه كه انگار سالهاست يار و مونس و انيس و مشفق هم بودند.

فكر كنم اين چند روز كه هوا حسابی برفی و قاراشميش بوده، همه‌مون يه " درد مشترك " داشتيم. دردی كه در قسمت تحتانی بدن و دوروبر باسن‌مون سكنی گزيده و ظاهراً حالاها حالاها هم قصد ترك محل رو نداره. اين روزها اگه بتونی يه جورايی دسترسی پيدا كنی به باسن دوست و رفيق و آشنا و غريبه و صد البته به نيت كشف‌ِ حقيقت، نظری بيافكنی بر آن پَر و پاچه و كَپل و رون و دُنبلان، نقاط متورم و كبودی رو می‌بينی كه بدون استثناء بر تن و بدن همه نقش بسته كه اين آثار، همه ناشی از زمين خوردنهای متوالی بخاطر بارش برف و ليز بودن معابر و پياده‌روهاست. البته اينكه چه جوری و با چه ترفندی به باسن طرف مقابلت دسترسی پيدا كنی، يك مسئله كاملاً سليقه‌ای و خصوصيه كه هر كسی بايد با توجه به خصوصيات فردی و ذاتی و تجربه‌های قبلی و همچين در نظر گرفتن شرايط حاكم بر قضيه طرفين، از خلاقيت و استعداد خودش استفاده كنه تا بتونه به آثار ثبت شده به بهترين شكل ممكن دسترسی پيدا كنه. بهرحال آنچه كه از پيشينيان و گذشتگان به ارث مونده و در تاريخ نيز ثبت و ضبط شده، همگی حاكی از اونه كه بالاترين درصد موفقيت برای رسيدن به سطوح مُنقش، گول زدن طرف و استفاده ابزاری از انژكسيون و تزريق آمپول بوده است. بهرحال همانجور كه گفتم راههای رسيدن به هدف كه همانا استراتژی می‌باشد مختلف است كه بحث در اين رابطه ما رو از مسير اصلی خودمون گمراه كه چه عرض كنم به تباهی و فساد خواهد كشاند!

اين چند روزه صبحی نبوده كه بخواهم بيام سر كار و 4-5 باری روی برف و يخ، بسان ميت دراز نشده باشم. آرنج و همون نواحی كه در بالا ذكر خيرش بود بشدت سياهِ‌كبود شده كه البته دوستانی كه در صدق گفتار بنده شك و ترديد دارند می‌تونند با تعيين وقت قبلی و حضور در محل، از نواحی مجروح شده بازديد بعمل بيارند. فكر كنم تنها شانسی كه آوردم اين بوده كه اون موقع صبح، احدی تو خيابون نبودش كه شاهد سرنگون شدنهای پی‌درپی بنده باشه وگرنه كافی بود جلوی دو تا از اين دختر دبيرستانی‌هايی كه ماشالله هزارماشالله چقدر هم خوشگل و ناز و تو دل برو شدند ولی كافيه يه موقع خريت و بچه‌گی كنی و يه متلك بهشون بگی، وای وای وای بلابه‌دور، خدا نصيب گرگ بيابون نكنه، تاخواهر مادر آدم رو پشت رو نكنند و خشتك رو با تموم محتويات اطرافش از وسط و بصورت تمام قَد جِر ندند و تموم جَد و آباد پدری و مادریت رو به ترتيب شجرنامه، سينه‌كش قبرستون و رو به قبله دَمر نكنند و آبرو داشته و نداشته‌ات رو مثل آب حموم راهی جوب نكنند، ول كن ماجرا نيستند! ( اسم اين دختر دبيرستانی‌ها اومد مجبور شدم در راستای محاسن و فضايل اخلاقی و سجايای پهلوانی‌شون قلم‌فرسايی كنم، حالا اين جمله دراز و طولانی شده يادم رفته موضوع قبلی چی بوده و فعل و فاعلش كجاست و اصلاً سرش كجا گم و گور شده! ) آهان داشتم می‌گفتم اگه من با اين لِنگ و پاچه دراز جلوی اونها می‌خوردم زمين و اونجوری كف خيابون ولوو ميشدم كه ديگه مجبور بوديم از اون محل اسباب‌كشی كنيم.

در راستای بهبود و التيام زخم‌های نشسته بر باسن و رفع كبوديها و با توجه به در پيش بودن چند روز تعطيلی، خدا بخواهد من فردا ميرم شمال. فعلاً كه روزی پنجاه بار قسمت هواشناسی ياهو رو چك می‌كنم، يه جوری شده كه ديگه ياهو من رو شناخته تا واردش ميشم خودش اتوماتيك‌وار مسير تهران_شمال رو مياره و وضعيت هوا رو تا روز يكشنبه نشونم ميده! ظاهراً خبر خاصی نيست. اگر هم بخواهد برف بياد بعيد ميدونم ديگه مثل هفته قبل همچين خرواری و سفارشی بياد. اين چند وقته كه خيرسرم‌مون خيلی كار كرديم و حسابی خسته شديم! بريم چند روزی استراحت كنيم ببينيم اين سياهی و كبوديها از بين ميره يا بايد يه فكر ديگه‌ای بحال‌شون كنم.