خب به سلامتی و دلِ خوش، باز هم فك و فاميل ما از ديار فرنگ تشريف‌فرما شدند و هواپيماشون هر چند با تاخير ولی بهرحال توی مهرآباد نشست. يه سری ايرانيها با توجه به اينكه سالهاست ساكن اروپا و آمريكا هستند و گرين‌كارت و اقامت تو جيب بغل‌شونه ولی اون حس خاص ايرانی بودن‌شون رو هيچ وقت فراموش نكرده و نمی‌كنند. اين عده از هر فرصتی استفاده می‌كنند تا با هر تعطيلی به ايران مسافرتی داشته باشند و ديدار با قوم و خويش و صله‌رحم با اقوام ( اتفاقاً با طی كيلومترها كيلومتر فاصله، اجر و قربش هم بيشتره! ) رو هر ساله در برنامه‌شون قرار دادند. شكر خدا با توجه به اينكه خيلی از فاميل، اونور آب زندگی می‌كنند ولی همگی كسانی هستند كه هنوز خودشون رو گم نكردند و زرق‌وبرقِ فرنگ، باعث نشده اسم ده و آبادی‌شون رو فراموش كنند و يادشون بره بچه كدوم روستا و منطقه بودند. اونا هنوزم يادشون هست نوه دختری بی‌بی كلثوم، عروس كیه و زن مَشد‌باقر كفاش، روز اول عيد بعد از بدنيا آوردن كل‌عباس سر زا رفت و يا اينكه عين‌الله باقرزاده توی طويله‌اش چند تا گاو و گوسفند داشتش!

آره هر سال تقريباً همين موقع‌ها، حالا يكی دو هفته اينور انورش زياد مهم نيست، چند نفری از فاميل برای ديدوبازديد ميان ايران. معمولاً توی همين حين‌و‌بين هم يه مسافرت داخلی تو برنامه‌هاشون هست تا سفر به ايران هم فال باشه و هم تماشا. خُب، با توجه به نسبت نزديك فاميلی و زمان كمی كه اونا تو ايران می‌مونند، خيلی دوست دارند ماها هم همراه‌شون باشيم. البته اين موقع از سال زمان خيلی مناسبی برای مسافرت نيست ولی معمولاً ما هم سعی می‌كنيم تا جايی كه مقدوره برنامه‌هامون رو راست و ريست كنيم تا بتونيم توی اين چند روز مسافرت، با اونا باشيم. امسال مسافرانِ قصه ما هوس سفر به خراسان رضوی و شهر مشهد كرده‌اند كه ما هم در راستای ايرانگردی و شناخت بهتر دشت و دَمن و آشنايی با فرهنگ و سنن شهرهای مختلف، اگه خدا بخواهد و امام رضا هم بطلبه توی اين سفر آويزون‌شونيم!

قراره فردا صبح ( پنج‌شنبه ) بريم به سمت گرگان و شب رو در اون شهر سيل‌خيز سپری كنيم ( نمی‌دونم چرا يهويی ياد درسهای اجتماعی دوره راهنمايی افتادم كه يه آقايی با خونواده‌اش همش داشت ايران رو می‌گشت! ) اگه تا جمعه زلزله‌ای، سيلی، صاعقه‌ای، آتشفشانی، تسونامی نيومد، جمعه صبح بطرف مشهد راه ميوفتيم. دو سه روزی مشهد هستيم و اواسط هفته هم برميگرديم تهران. پس فعلاً، التماس دعــا.
...
...
...
... اِه، فكر كنم اشتباه شد. شما اول بايد التماس دعــا رو می‌گفتين و اونوقت من در جواب‌تون می‌گفتم، محتاجيم به دعــا. آهان، آره همين جوری بود... خُب من ديگه برم كه خيلی كار دارم. پس فعلاً، التماس دعــا!