توی اين چند وقت اخير سعی كردم از مسايل فرهنگی هنری مملكت عقب نيوفتم و توی ديدن فيلم و تئاتر و كنسرت، فقط نمايش " قهوه‌خونه زری‌خانم " مونده بود كه خُب به آرزوم رسيدم و پريشب موفق به ديدن زری‌خانم و چيزهای متعلقه‌اش شدم! قهوه‌خونه زری‌خانم دو سه سالیه كه تو سينما گلريز ( يوسف‌آباد ) در حال اجراست و با استقبال خيلی خوبی هم روبرو شده. از اين نمايش تعريف و تمجيد زيادی شنيده بودم كه خلاصه توفيق نصيب‌مون شد و با اهل و عيال رفتيم و نمايش رو ديديم.

راستش اگه خيلی اهل چُسی اومدن و قُمپوز در كردنيد و فكر می‌كنيد مادرزاد، انديشمند و متفكر به دنيا اومدين و يه حس ناشناخته‌ايی به شما ميگه حتماً خواهرزاده ارسطو هستيد و عطسه بُز نلسون‌ ماندلا در ژوهانسبورگ و فلسفه وجودی قبايل ماو‌ُو ماوُو در شكل‌گيری حركت جوهری براتون مهم و تاثيرگذاره، اين تئاتر اصلاً به درد شما نمی‌خوره و ديدنش رو بهتون بهيچ وجه توصيه نمی‌كنم. اونجا جايی نيست كه با بارونی و شال‌گردنِ دو متری و كلاه بـرتـا بريد و عينهو نيچه و وينگنشتاين، ژست فلاسفه قرن هيجده‌ام رو بخودتون بگيريد ولی اگه دوست دارين يخ‌تون آب بشه و كمی بخندين و اگر هم كه خوش‌خنده باشين كه ديگه از خنده روده‌بور بشين و ريسه برين، حتماً زری‌خانم رو ببينيد كه اينجا هم مثل خيلی جاهای ديگه زری‌خانم دوای هر دردیه!

به نظرم نود درصد قشنگی و جذابيت كار، ديالوگهای اين نمايش بوده. با توجه به محدوديتهای حركتی در اجرای نمايش و حركات موزون! كه خُب بازيگرها خيلی نمی‌تونند به بدنشون پيچ‌وتاب بدن چون اگه خدای ناكرده شعاع پيچش كمرشون يه ذره بيشتر از 14/3 باشه اونوقت كارشون با كرام‌الكاتبينِ و قطعاً چپوق‌شون، چاق خواهد شد بنابراين برای جذب مخاطب بايد نقش ديالوگ‌ها برجسته‌تر باشه. اتفاقاً خيلی از حرفهای ردوبدل شده همونايی كه هر روزه بين خودمون جريان داره. شوخی‌هايی كه با هم می‌كنيم. جُكهايی كه بهم ميگيم. طعنه و كنايه‌ها. ديد زدنها و لاس زدنها. همون چيزهايی كه من خيلی وقتها اينجا می‌نويسم و صدای بعضی از دوستان مبادی‌ آداب و ادب و مدافع حقوق بشر! درمياد كه، پسر اينها چيه داری ميگی؟! نگو، چون ماها تا حالا اين چيزها رو نشنيديم! اگه بشنويم يهويی فاسد ميشيم. يهويی هرزه ميشيم. لااُبالی و ولنگ‌وواز ميشيم. زن و مرد خيابونی ميشيم! ايدز می‌گيريم. اينها جيزه، اَخيه، اگه بگی اووف ميشیم و .... اتفاقاً حالا بهزاد محمدی داره دقيقاً همون حرفها رو ميگه، هم داره ميگه و هم هر شب از اون بالا و به وضوح و تمام قد نشون جماعت ميده و اتفاقاً چون با ضمير خودآگاه و چه ميدونم ناخود‌آگاه خلق‌الله ارتباط نزديك داره، ملت هم خوش‌شون مياد و هِروهِر می‌خندن. اتفاقاً و از بد حادثه، تا حالا نه كسی فاسد شده و نه هرزه!

بهرحال كار نمايشی تو ايران دو سه سال اجرا بشه و باز جماعت برای ديدنش سر و دست بشكنند و از يه هفته قبل مجبور باشند برن و بليطش رو رزرو كنند خيلی جالبه. فكر كنم كارگردان و عوامل نمايش سوراخ دعا رو پيدا كردند و فهميدند بايد با چه زبونی با مردم صحبت كنند، كاری كه خيلی‌ از ماها بلد نيستيم!