فضولی كردن و سَرك كشيدن تو زندگی دوست و رفيق و انگشت رو تا تَه‌تَه تو هر سوراخی كردن از خصايص بارز و جدانشدنی ما ايرانيهاست. تو اينجور مسايل همه‌مون يَد طولايی داريم و خانم‌های محترم هم كه صد البته همگی از كارآگاه‌هان برجسته اين امور هستند و برای خودشون بروبيايی دارند. البته خيلی از آقايون هم تو خاله‌زَنك بازی، از اين كارآگاهان زبردست كم كه ندارند هيچ، يه چيزهای اضافه هم دارند! كافيه كه فقط جلوشون دستت رو تو دماغت كنی اونوقته كه سفر به شيراز و ديدن خواجه حافظ و ....

روزهای اول كه وارد دنيای ناشناخته اوركات شده بودم و خبر نداشتم چی به چيه و كی به كيه و ايرانی‌ها هنوز موفق به كسب مدال برنز در اوركات نشده بودند، آدرس وبلاگم رو با شجاعت هر چه تمامتر اونجا نوشته بودم و بواسطه همين نشونی بود كه با تعدادی از خواننده‌های قديمی آشنا شدم. خودم هم تو اوركات‌گردی، وبلاگ‌نويسانی رو ديدم كه تا اونموقع فقط نوشته‌هاشون رو خونده بودم و خب ديدن عكس‌شون هم برام جالب بود و هم می‌تونست يه ذهنيتی بهم بده. بهرحال ميدونم كه همه دوست دارند بدونند كه مثلاً اين كيوانی كه داره اينجا می‌نويسه و از زمين و زمون ايراد ميگيره چه تحفه‌ای هست و چه شكلی‌يه. خوشگله، زشته، بلنده، كوتاه، درازه، آويزونه، چاقه، لاغره و الاماشالله! چند وقتی گذشت و وقتی چهره بعضی از فَك و فاميل و دوست و آشنايی رو كه اتفاقاً هيچ علاقه‌ای هم به ديدن‌شون نداشتم و مطمئن هستم اونها هم چنين نظری نسبت به ديدن من دارند، رو توی اوركات ديدم يهويی خزون كردم و تموم كُرك و پَرم ريخت. ای دل غافل چه‌ نشستی؟! كافی بود اونها بفهمند من وبلاگ دارم و پاشون به اينجا ميرسيد. اَلَم‌شنگه‌ای بپا ميشد كه بيا و ببين. انگاری كه دوماد با شورت مامان‌دوز و كروات زده رفته باشه تو مراسم عروسی!

درسته كه بيشترين كلمه‌ای كه در سال 2004 تو موتورهای جستجو سِرچ شده " بلاگ " بوده ولی خيلی‌ها هنوز وبلاگ رو بدرستی نمی‌شناسند و خيلی‌ از اونايی هم كه اسمی ازش شنيدند فكر می‌كنند همه اونايی كه وبلاگ دارند، اولاً آدمهای خيلی بيكاری هستند كه وقتشون رو با اين اراجيف پر می‌كنند. دوماً دختر و پسر 17-18 ساله عاشقی هستند كه چون نمی‌تونند با مامی و پاپی درددل كنند و دور وبرشون هم كوه و بيابون نيست كه سر به اونجا بذارند، حرفهای دل و عشق پُرسوزشون رو تو وبلاگ می‌نويسند. سوماً، اگر هم يه چيزهايی سرشون بشه و به اولاً و دوماً فكر نكنند، حداقلش اينه كه با ادبيات و زبون وبلاگ‌نويسی آشنايی ندارند و كافيه چشم‌شون به يكی از اين فحش‌های خواهر مادری كه من اينجا نوشتم بيفته اونوقت تموم حيثيت و شخصيت‌ام به باد فنا رفته. بنابراين با اين ديد عمومی كه تقريباً رايجه، داشتن وبلاگ برای آدم عريض و طويلی چون من نهايت هرزگی، بی‌بندوباری و بيكاری است! آوردن دليل و برهان و شيرفهم كردن اين افراد هم كه عمر نوح می‌خواد و صبر ايوب كه من نه توانش رو دارم و نه باز هم توانش رو!

بهرحال چون معمولاً قسمتی عمده‌ای از نوشته‌های آدم مربوط به روزمرگيها و علايق و وابستگی‌هاست هر چی تعداد آدمهايی ( يعنی شما ) كه آدم ( يعنی من ) رو می‌شناسند بيشتر باشه محدوديت تو نوشتن هم بيشتر ميشه. مثلاً خونه عمه‌ات دعوت هستی و حوصله نداری بری و يه بهونه جور می‌كنی و يكی رو عمداً می‌كشی و ميگی ببخشيد، من بايد برم مراسم ختم و نمی‌تونم برسم خدمتتون و اونوقت پاشی با دوست و رفيقت بری سينما. فرداش هم بيايی اينجا و ضمن برشمردن محاسن بی‌شمار عمه گرامی و عزيزت، به ريشش هِرهِر بخندی. ده دقيقه بعد از خنديدنت متوجه بشی، دختر عمه‌ات كه خيلی تُخص و فضوله از تو اوركات آدرس وبلاگت رو پيدا كرده، اومده و همه اون مطالب رو خونده و ..... خب ديگه گفتن نداره، يعنی هنوز نفهميديد چی ميشه؟! كُون‌فَيكون ميشه. خيلی تو فاميل چهره محبوب و دوست‌داشتنی دارم، وقتی بفهمند در رابطه‌شون اينها رو هم نوشتم كه ديگه واويلاست.

خلاصه بنا به دلايل فوق، بعد از يه مدتی آدرس وبلاگم رو از تو اوركات برداشتم. خيلی دوست داشتم تو اون قسمتی كه آدرس وب رو می‌نويسند عكس يه بيلاخ گنده ميذاشتم واسه اون عزيزانی كه فضولی و انگولك كردن آدمها، با همون اولين تقسيم ميتوز و ميوز تو كروموزم كرموزم سلولهای بدنشون بوجود اومده و آدرس من رو هم از اونجا پيدا كردند و احتمالاً وقتی من رو اينجا ديدند توی دلشون گفتند: اَه اين كيوان هم كه وبلاگ داره! ولی خب بنابه محدوديتهای اوركات اين امكان وجود نداره و بيلاخ موكول ميشه به يه وقت و يه جای ديگه. البته الان اونجا هم بجای آدرس، نوشتم www.!?!.com فكر كردم اينجوری حالش بيشتره. انگاری تو خشتك يارو كَك انداختند. هی با خودش كلنجار ميره كه اين يعنی چی؟!