ديروز يه قرار وبلاگی بود كه دوستان لطف كرده بودند و من رو هم دعوت كرده بودند و بدون اينكه نظر من رو بپرسند كه ميام يا نه، تو وبلاگشون اسم من رو هم نوشته بودند. خيلی دوست داشتم برم و يكی و دو نفری رو كه دورادور می‌شناختم ببينم، ولی خب نرفتم!

راستش علت نرفتنم اين بود كه، اولاً خيلی با اين قضيه قرار و مدار موافق نيستم. اينكه حالا چون ما داريم وبلاگ می‌نويسيم انگار شاتل هوا كرديم و دست خالی معامله رستم‌دستان رو شكستيم و بايد هر چند وقت يك بار، ده دوازده نفری دور هم جمع بشيم و گل بگيم و گل بشنويم رو زياد قبول ندارم. و دوماً كه مهم‌تر و دليل اصلی نرفتنم بود اينكه، اگه قراری هست بايد محدود به چند نفر و اعلامش هم بطور خصوصی و از طريق ايميل و مسيج باشه. اينكه بخواهيم اين موضوع رو تو وبلاگ‌ها‌مون بنويسيم و بعدش، همه جماعت رو از هر تيره و دسته و قوماشی، بدون در نظر گرفتن سن و سال‌شون به اين فراخوان ملی دعوت كنيم به نظرم يه جورايی ناجوره. اولش می‌نويسيم فلان جا و فلان روز دور هم جمع ميشيم. كلی آدم با سلايق و طرز تفكر گوناگون مياد. از اينور اونور ميگيم. حرف ميزنيم، بحث می‌كنيم، شوخی می‌كنيم، يه كمی تو سر و كله هم ميزنيم، عكس ميندازيم و فرداش هم، همه‌مون ميايم و تو وبلاگ‌ها‌مون از آدمهايی كه اومدند و نيومدند می‌نويسم. فلانی كچل بود و بيساری همش دستش تو دماغش بود. اون يكی يه پاش كوتاه بود و اين يكی دماغش گنده، اينها هم عكسهاشون و .... حداقلش اينه كه من با اينجور دور هم نشستن‌ها مشكل دارم و قرار فله‌ای رو نمی‌پسندم. چون تو جمع خيلی خصوصی‌تر از اين قرارها، آدمهای بی‌جنبه‌ و كوچولويی بودند كه شعورشون قد يه ارزن بوده و حرفهای خودمونی و دوستانه عنوان شده رو به وبلاگ‌ها‌شون كشيدند و يه هفته‌ای ريدند به اعصاب و روان جماعتی.

بنابراين معذرت می‌خواهم از همه اونايی كه ديروز منتظر من بودند ( البته اگه منتظر بودند! ) انشالله دفعه ديگه كه قرار رو تو بوق و كرنا نكرده و اون رو تو وبلاگ‌مون جارجار نكرديم، اگه من رو هم دعوت كردين حتماً ميام.